เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เจ็ดสิบสี่ การดวลวิชาอาคม

“ที่ชั้นทำลงไปไม่ได้หมายความชั้นเป็นห่วงเธอหรอกนะ”

ผมดัดเสียงเป็นสาวซึนเดเร่ด้วยความรวดเร็วเพื่อให้พิธีกรรมยังมีผล

“โอ้ แม่ตะเคียนทองอย่าได้เล่นตัวพี่จะดูแลเจ้าไม่ให้ใครหยามหมิ่น”

นอกจากดัดเสียงเป็นสาวซึนเดเร่แล้วผมยังพูดเป็นเสียงตนเองได้ในประโยคถัดไปราวกับเป็นนักพากย์มืออาชีพ

จนผมคิดนิดๆว่าอาจารย์คงหรือหมอผีต่างๆหากพวกเขาเข้าวงการบันเทิงได้

คงไม่ต้องลำบากมากเป็นหมอผีแล้ว

แบบเดียวกับนักแสดงระดับโลกนั้นหลายคนมาจากการแสดงละครเวทีหรือการเล่นมวยปล้ำอย่างเดอะร็อค

ที่ต้องแสดงจริงๆไม่มีคัทเบรก

ทำให้ความสามารถในการแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าสูงกว่านักแสดงแบบปรกติ

ส่วนอาจารยคงที่เห็นไอ้เจิดสามารถทำให้พิธีไม่เสียไปได้ก็พยักหน้าคิดในใจว่าไอ้นี่มันสำมะคัญนัก น่าจะสามารถสืบทอดวิชาของตนเองต่อไปได้

“กูไม่ไป”

เสียงดังมาจากคลองที่ไม้ตะเคียนนั้นจมอยู่ลมได้พัดแรงขึ้น

พวกหมาแมวและนกกาเกิดความหวาดกลัววิ่งหนีกันแตกกระเจิง

แต่ไม่มีก้อนไม้และเศษหินบินขึ้นมาได้เพราะไอ้เจิดใช้ให้คนงานเก็บออกไปหมดแล้ว

นี่ล่ะคือพลังของลูกชายกำนัน!!!

“ทำไมเธอถึงได้ดื้อดึงอย่างนี้ถึงได้มารักสาวที่เอาแต่ใจตนเองอย่างชั้นทำให้หัวใจของชั้นที่ไม่เคยมีใครมาหลายร้อยปีนั้นหวั่นไหว”

ผมยังคงดัดเสียงเป็นผู้หญิงสู้กับนางตะเคียนทองต่อไป

“ก็เพราะว่าพี่ต่างจากผู้ชายลวงหลอกคำพูดดั่งคชสารงางอกไม่หลอกลวง”

“ไม่เอาน้องมองออกว่าพี่จะหลอกลวง”

“ขอเพียงแต่มีเธออยู่ใกล้”

“พี่เจิดขา”

ผมกล่าวราวกับนักพากย์ด้วยความรวดเร็ว

ทันใดนั้นในคลองก็มีควันกรุ่นขึ้นมาราวกับนางตะเคียนทองเกิดความโมโหโกรธาอย่างมาก

หึหึหึ สำมะคัญนัก เจ้าเจิดศิษย์ข้า

เจ้าสามารถสะกดข่มนางตะเคียนทองด้วยเวทย์ได้ขนาดนี้

อนาคตเอ็งไกลเป็นหมอผีที่ดังไปทั้งจังหวัดแน่ๆ

อาจารย์คงคิดในใจวาดฝันถึงอนาคตของศิษย์ที่จะมีผีสาวหลายนางคอยรับใช้

แม้ไอ้เจิดจะคิดว่า

จะมีไปทำเพื่อ?