╔═══════☆♡☆═══════╗
บทที่ ๒
╚═══════☆♡☆═══════╝
ฉันใส่แว่นตาอยู่!
ผู้หญิงในเดรสสีแดงปากแดงมองเหยียด แต่ฉันยังไม่ได้ตอบโต้อะไรเพียงถอดแว่นเพ่งตาจะดูให้ดีถึงรู้ว่า ตัวเองสายตาสั้น?
เบิกตากว้าง เอามือจับๆ คลำๆ หน้าตัวเองทันที
ไม่จริง
ร่างของใครบางคนเข้ามาขวางหน้าผู้หญิงคนนั้น ฉันพยายามเงยหน้าเพ่งมองส่วนสูงที่น่าจะเกินร้อยเก้าสิบของอีกฝ่าย หรี่ตาลลงเล็กน้อยเพ่งพินิจ
นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย? กะพริบตาแป๊บเดียว ฉันก็มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วนี่ร่างใคร ทำไมเป็แบบนี้
“ไปซะ” เขาว่าเสียงเข้ม
ขณะที่ห้องตกอยู่ท่ามกลางความเดดแอร์จนไม่รู้ว่าร้านอาหารหรือป่าช้า คู่ชายหญิงวัยกลางคนก็เดินเข้ามาใหม่ก็พูดเื่ชวนปวดหัวออกมาอย่างหน้าชื่นตาบาน
“จูบเลยลูก ฟ้า ประธานคริสอยู่ตรงหน้าแล้ว”
ลูก? ประธานคริส?
[ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ ตอนนี้คุณคือ น้ำฟ้า ตัวละครทั่วไปที่แอบชอบพระเอกของโลก]
[ภารกิจเริ่มต้น : คุยธุรกิจกับประธานคริสให้จบภายในวันนี้ ระยะเวลาภารกิจ 5 นาที]
“เดี๋ยว” พออยู่ดีๆฉันก็ะโออกมากลางวง ทุกคนก็พากันงง
[หากภารกิจไม่บรรลุ คุณต้องถูกลงโทษ]
“แบบนี้มันบังคับกันนี่”
“หึ”
ฉันยังหงุดหงิดแต่ดูเหมือนคนที่หัวเราะเยาะอยู่ตรงหน้าดูจะหงุดหงิดกว่า
ไม่รู้ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้แต่จะทำอะไรได้นอกจาก…ตามน้ำ
ไม่รู้ว่าร่างนี้สายตาสั้นเท่าไหร่ แต่คงสั้นมากจนฉันที่เขย่งเท้ายื่นหน้าขึ้นไปหาร่างสูงจนลมหายใจรดกันเพิ่งจะได้เห็นอีกฝ่ายชัดๆ
เขามองเข้ามาในตาที่จริงจังสุดชีวิตของฉันด้วยแววตานิ่งสงบสีดำประกาย ใบหน้าคมและคิ้วหนาๆ ดูรวมๆออกไปทางหล่อติดนายแบบ
ใบหน้าที่ชอบโผล่มาสร้างความลำบากทับโปรแกรมกราฟิก
“ฉันอยากร่วมงานกับคุณจริงๆนะคะ”
งานอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่วินาทีนี้อยากร่วมสุดๆไปเลย
“เธอคุยไม่รู้เื่สินะ”
“นี่! คุณคริสเขาไม่อยากคุย ไม่เข้าใจรึไงยะ? แกคิดว่าแกเป็ใคร ถึงกล้ามาอ่อยคุณคริสต่อหน้าฉัน!” เ้าของเล็บสีแดงแปร๊ดจิกแขนฉันเข้าหาตัวไปโวยวายใส่
ส่วนคนที่ฉันมีธุระด้วยก็เมินเหตุวุ่นวายตรงหน้าเดินออกจากร้านไปหน้าตาเฉย
หญิงสาวทั้งบีบทั้งจิกข้อมือจนฉันนิ่วหน้าเจ็บจนตัวชา อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย แต่พอผู้ชายออกจากร้านเท่านั้นแหละ หล่อนจิ๊ปากอย่างขุ่นเคืองแล้ววิ่งตามผู้ชายออกไป
“เจ็บมากไหมลูก ฟ้า พยายามเข้านะลูก พ่อสนับสนุนเต็มที่”
“ใช่แล้วลูก เชื่อแม่ น้ำหยดลงหินทุกวัน อย่างไรเดี๋ยวหินก็กร่อน”
สองชายหญิงเข้ามาถึงตัวก็พากันตบบ่าลูบหลัง สีหน้าเห็นอกเห็นใจเชียร์อัพกันสุดๆ ฉันยิ้มแหยๆส่งตามมารยาท อยากบอกมากว่า
หนูไม่ได้ชอบเขาสักนิดเลยค่ะ
แต่เห็นคาดหวังกันเสียขนาดนั้น ยังไงครอบครัวนี้ก็อบอุ่นแบบที่ชีวิตจริงไม่เคยได้ัั ถ้าพูดหักน้ำใจพวกท่านฉันก็คงเลวมาก
“งั้นเดี๋ยวแม่พาไปช็อปปิ้ง เราไปซื้อชุดวาบหวิวมาใส่โชว์ไปเลยดีไหมลูก”
“ใช่ๆ หุ่นลูกก็ดีต้องโชว์ร่องโชว์เอวหน่อย รับรองไม่แพ้เขาแน่ เดี๋ยวพ่อเอาบัตรเครดิตให้”
แล้วเสียงคือดังจนพนักงานที่อยู่รอบข้างแอบขำ ยิ่งสายตาคือพากันสแกนร่างฉันั้แ่หัวจรดเท้า รู้เลยว่าในหัวคนพวกนั้นจินตนาการร่างฉันในชุดสัปดนอะไรบ้าง
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“แต่พ่อ…”
ฟึ่บ
ยังไม่ทันก้าวออกจากร้านอาหาร ความมืดก็เข้าปกคลุมโดยรอบ ไม่เห็นใครอยู่ที่นี่เลยสักคน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มืดมิดไร้จุดสิ้นสุด
ยิ่งสำรวจตัวเองก็ยิ่งงุนงง
“ไม่มีแว่น ผมสั้น นี่ฉันกลับมาแล้วเหรอ”
[แจ้งเตือน ขณะนี้กำลังเข้าสู่ขั้นตอนการลงโทษ]
เหมือนระบบจะรู้ว่าฉันยังงงจึงช่วยอธิบายเพิ่ม
[เนื่องจากภารกิจไม่บรรลุในระยะเวลาที่กำหนด ของรางวัลสำหรับภารกิจเริ่มต้น กล่องรางวัลระดับทองแดง อัพเกรดเป็ บทลงโทษระดับทองแดง]
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าของตัวอะไรบางอย่างกำลังมาทางนี้ ฉันค่อยๆกลับหลังหันไปมอง ฉันค่อยๆหันหลังกลับไปมอง เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หัวใจก็เต้นแรง ั์ตาดำเบิกกว้าง กลับหลังหันอีกครั้งแล้วออกวิ่งสี่คูณร้อยทันที
ตายแน่ๆ!
“กรี๊ด ไดโนเสาร์ ไดโนเสาร์มาได้ยังไงเนี่ย ไดโนเสาร์ในยุคนี้เนี่ยนะ กรี๊ด อย่าตามมานะ!”
4K
