วิวาห์ลวง...บ่วงมาร

                   “อุ๊ย...”

                   กิ๊กอุทานเมื่อเผลอเทยาใส่แผลจนล้น หกท่วมหลังมือหนาใหญ่ที่วางบนตักหล่อน  เหมือนเด็กทำผิด หญิงสาวเงยหน้าสบตาคนหน้าเข้มที่จ้องหน้าหล่อนอยู่ก่อนแล้ว ลนลานเอี้ยวตัวไปหยิบก้อนลำสีออกจากถุง เช็ดไปบนหลังมือด้วยความระมัดระวังเนื่องจากมันมีแผลถลอกหนังหลุดแหว่งออกเป็นเนื้อสีชมพูตัดกับผิวเนื้อปรกติของหลังมือที่ออกคล้ำ

                   ของเหลวสีเข้มที่เคลือบอยู่บนผิวหนังยังเป็นมีสภาพเป็นน้ำเฉอะแฉะอยู่ 

                   ด้วยความเคยชิน เวลาเด็กนักเรียนในความดูแลของหล่อนเป็นแผลแล้วหล่อนใส่ยา หล่อนเป็นต้องช่วยให้มันดีขึ้น จึงเผลอทำแบบเดียวกัน

                   เรียวปากน้อยหดห่อเป็นวง  ก้มหน้าลงแล้วพ่นลมออกจากปากเป่าเสียงดัง

                   “ฟู๊ด ฟู๊ด”

                   ไปบนหลังมือเขา ราวกับเขาเป็นเด็กนักเรียนตัวเล็กที่หล่อนดูแลอยู่  แต่แล้ว พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรทำ จึงหยุดเป่า แต่ปากอ้าค้างเติ่ง กระพริบตาปริบ ๆ 

                   พงศกรชอบใจอมยิ้ม ลืมเรื่องบาดหมางของเขากับชลทิศซะสนิท พูดปนหัวเราะกระเซ้า

                   “อ้าว ..หยุดทำไมละครับ กำลังเพลินเลย ฮึ”

                   “ก็...คือ..กิ๊ก...คือ”

                   “ทำต่อไปซิครับ ผมชอบ จั๊กจี้ดี”

                   “ตะ..แต แต่ว่า มันก็ดีแล้วนี่เนอะ เอ่อ...ใส่ยาแล้วค่ะ”

                   “ดีตรงไหน เนี่ย ...ดูซิเนี่ย มันยังชื้นอยู่เลย เห็นมั๊ยเนี่ย”

                   พงศกรจงใจยกมือยืดไปใกล้สาวน้อยขี้อาย พร้อมกับยื่นใบหน้าตัวเองเอนตัวไปใกล้ มองสำรวจเครื่องหน้าคนตัวเล็ก 

                   หูตาจมูกปากก็เล็ก เล็กไปหมด แต่ทำไม มันถูกใจเขาอย่างประหลาด 

                   แต่พอเขาเข้าไปใกล้ เจ้าหล่อนกลับเอนหลังโยกถอยห่าง จึงยิ้มให้อย่างนึกขำ 

                   พออยู่กับเขาตามลำพัง ใกล้ชิดกันแบบนี้ ทำไมใจมันเต้นเร็วขนาดนี้ด้วยนะ หน้าก็ร้อนวูบวาบ ทำอะไรไม่ถูกเลย 

                   กิ๊กต่อว่าตัวเองในใจ เม้มปากแน่นขนตากระพริบปริบปริบ จึงเฉไฉหาทางเปลี่ยนเรื่องพูด

                   “เอ่อ คุณพงศ์ค่ะ กิ๊ก คือ กิ๊กว่า”

                   “ครับ ว่าอะไรครับ พูดต่อไปซิ”

                   คนหน้าเข้มยังคงนั่งท่าเดิม  ยื่นหน้าประชิดซะใกล้หล่อนเหมือนเดิม  หนำซ้ำยังส่งสายตายิ้มได้มาให้หล่อนอีก 

                   โอ๊ย...เขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้วเนี่ย  ปวดหลังก็ปวดแอ่นตัวจนจะทำท่าสะพานโค้งได้แล้วมั๊ง  กิ๊กโวยวายในใจ ผิดกับเวลาพูดที่หล่อนมักจะติดอ่างเฉพาะตอนตื่นเต้น

                   ก็จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง แค่สองวันที่ผ่านมา เกิดเรื่องขึ้นตั้งหลายเรื่อง คืนแรกเห็นคุณพงศ์กอดกับปิ่น พอกลับมาบ้าน สองคนนั่นมานั่งรอหล่อนแล้ว พากันมาค้างที่บ้านจนเช้า แล้วหัวค่ำที่ผ่านมา ก็แอบไปเยี่ยมคุณแม่ปิ่นที่โรงพยาบาล   หล่อนแค่ไปซื้อของกินแป๊บเดียว คุณพงศ์วางมวยกับพี่ชายตัวเองซะแล้วส่วนปิ่นกลับถูกลากกลับไป แล้วที่ตื่นเต้นสุดสุดก็ตอนคุณพงศ์มาทำหล่อใส่ตอนนี้นี่แหล่ะ 

                   กิ๊กคิดเยอะจนเผลอหลุดปากออกมา

                   “โอ๊ย... ปวดหัว”

                   แล้วหล่อนก็อายจนหน้าแดงเมื่อเห็นเขาจ้องหล่อนอยู่  จึงสะดุ้ง แต่เสียหลัก ตัวหล่อนเอนไปด้านหลังมากไป ทำให้เหมือนจะล้ม  กิ๊กตกใจ ปากร้อง

                   “ว๊ายยยย”

                    แต่คนหน้าเข้มกลับสอดมือรวบตัวหล่อนดึงขึ้นมาได้ทัน  จากแรงดึงทำให้ลำตัวหล่อนนั่งบนตักเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ

                   พงศกรกอดเรือนร่างเบาหวิวที่นั่งบนตักเขาแล้วรู้สึกแปลก ชายหนุ่มรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่ระบายอยู่ตรงหน้า วงหน้าสะอาดไร้คราบเครื่องสำอางหนาเตอะ ไม่เหมือนผู้หญิงอื่นที่เขาเคยเจอ บอกไม่ถูก มันดี มันชอบ มัน...อยากใกล้ชิด อยาก....สัมผัส

                   กิ๊กมองดวงตาพูดได้คู่นั้นแล้วใจอ่อนระทวย ภาพสัมผัสวาบหวามในคืนนั้นของหล่อนย้อนกลับมา คืนที่หล่อนผลักไสเขาได้แค่เพียงจิตใจ แต่ร่างกายกลับตอบรับอย่างน่าอาย 

                   แล้วเขาก็จากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนหล่อนเป็นผู้หญิงไร้ค่า 

                   คิดมาถึงตอนนี้ ตาหล่อนร้อนน้ำตารื้อขึ้นมาเอ่อคลอ จนเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามา ทำท่าจะเชยชมริมฝีปากหล่อนอีกครั้งคราวนี้หล่อนจะไม่ทำตัวง่ายอีกแล้ว หญิงสาวจึงผลักตัวเขาลุกขึ้นยืนทันที

                   “อย่าคะคุณพงศ์ อย่าทำแบบนี้”

                   พงศกรเองก็เหมือนรู้สึกตัว นี่เขาเผลอใจไปกับหล่อนได้ยังไง ในเมื่อหล่อนเป็นเพื่อนกับปิ่น เป็นคนที่ช่วยเหลือเขากับปิ่นมาตลอด เขาไม่ควรทำกับหล่อนแบบนี้ 

                   แล้วภาพคืนนั้นระหว่างเขากับกิ๊กแวบเข้ามา เขาเสียใจนึกถึงตอนเดินออกมาจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองหล่อนอีก 

                   เหมือนคนเห็นแก่ตัว ใจร้ายใจดำ

                   ที่ตอนนั้นเขาทำแบบนั้น เพราะเขากำลังเสียใจเรื่องปิ่น จนหัวตันสมองตื้อ คิดอะไรไม่ออก จึงจากมาโดยไม่รู้ว่าจะพูดจะบอก จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้ยังไง  

                   ความจริงพอเขากลับมานั่งคิด เขาตัดสินใจจะไปหาหล่อนอีก ไปอธิบาย ไปปรับความเข้าใจ ไปขอโทษ

                   แต่มาเกิดเรื่องพี่ทิศกับปิ่นซะก่อน  

                   แม้หล่อนจะไม่เคยต่อว่าเขาเลยสักคำ แต่การที่หล่อนผลักไสเขาอย่างเมื่อกี้หล่อนคงโกรธ คงเกลียดเขาเสียเต็มประดา  

                   “ผม ...ขอโทษ ....ผม”

                   คราวนี้คนติดอ่างกลับกลายเป็นพงศกร   

                   กิ๊กสบตาคนตรงหน้าอย่างน้อยใจ  เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องคืนนั้นเลยสักครั้ง  เขาปล่อยให้มันผ่านไปคล้ายมันไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขา 

                   แน่ล่ะ  ใครจะมารักมาชอบผู้หญิงบ้านบ้านอย่างหล่อนกันเล่า

                   ความเข้าใจผิดของกิ๊ก  และการไม่รู้ใจตัวเองของพงศกร ทำให้ความรักที่น่าจะเบ่งบาน เหี่ยวเฉาลงไปอย่างน่าเสียดาย  

                   พร้อมกับความเปลี่ยนแปลงในร่างกายกิ๊กที่เติบโตขึ้นมาเรื่อยเรื่อย 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥