“ถ้าพ่อของเ้ายังอยู่ เ้าคงไม่อยู่ในสภาพแบบนี้ หรือว่าพวกนั้นทำอะไรกับลูกไว้ พอสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาช่วย อำนาจแห่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำให้ลูกหายป่วยได้”
‘ถูกกระทำอย่างนั้นหรือ เป็อาจารย์จอมปลอมผู้นั้นหรือเปล่า ที่ทำกับเด็กชายคนนี้ไว้ แล้วสามีของหญิงหม้ายเป็อะไรเสียชีวิต เขาไปผุดไปเกิดแล้วหรือ ทำไมถึงไม่เห็นิญญา เป็ห่วงลูกหรือภรรยา’
เซียวเหยาเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ มีพู่กันหมึกวางอยู่บนโต๊ะ ยกมือขึ้นข้อความปรากฏบนกระดาษ
หวังฟางเห็นพู่กันลอยอยู่ในอากาศ นางไม่ได้กลัวรีบวิ่งมาดูตรงกระดาษ เห็นข้อความที่ปรากฏขึ้น ตัวหนังสือไม่ได้งดงามและเป็ระเบียบแต่พออ่านรู้เื่
‘สามีของเ้าเสียชีวิตไปนานหรือยัง เสียชีวิตที่ไหนเมื่อไหร่ สาเหตุมาจากอะไร’
“เมื่อสองปีก่อน เขาไปทำการค้าแล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้น สถานที่เขาเสียชีวิตอยู่ไกล กว่าจะเดินทางไปถึง ร่างของเขาก็เหลือแต่กระดูก พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน ที่เมืองจงหยวน”
‘เ้าแน่ใจไหมว่าร่างนั้น คือสามีของเ้า ใครเป็คนบอกเ้า’
“คนที่บอกข้าก็คือหวังฟู่ พี่ชายของเขาเอง ตอนนี้ร่างของสามีข้าถูกฝังอยู่ที่สุสานของตระกูล”
'เ้าพาไปที่หลุมฝังศพได้ไหม’
“ได้ไม่ไกลจากที่นี่มาก นั่งรถม้าไป ข้าจะพาไปเดี๋ยวนี้!” นางก้มลงเก็บ กระดาษหมึกพู่กันไปด้วย
หวังฟางจูงแขวนลูกชาย มาขึ้นรถม้าที่หน้าจวน นางไม่แม้แต่จะเรียก ป้าผิงที่ดูแลลูกชายมาหลายปี มาด้วย
“ท่านแม่ไม่เอารถม้าที่จวนไปหรือขอรับ” หวังหย่งถามผู้เป็แม่
“จ้างรถม้าไปง่ายกว่าลูก คนพวกนั้นรับใช้แต่หวังฟู่ ไม่เห็นหัวพวกเราหลอก”
นั่งรถม้าไม่นาน สองแม่ลูกเดินทาง ขึ้นเนินเขาเข้าเขตสุสานของตระกูล ให้รถม้าจอดรออยู่ นางจ่ายพิเศษให้
เซียวเหยาลอยตาม เข้ามาในสุสาน ‘ไม่มีใครอยู่ไม่ใช่ว่า ไปเกิดหมดแล้ว แต่เอ๊ะ! มีิญญาอยู่ดวงหนึ่ง นั่งอยู่ข้างสุสาน หรือว่าจะเป็สามีของแม่หม้ายหวังฟาง’
“ตรงนี้แหละคือหลุมศพของสามีข้า!”
เซียวเหยามอง ิญญาที่นั่งกอดเข่าอยู่ข้างหลุมศพ และมองหน้าของหวังหย่งบุตรชาย ที่ไม่เหมือนกันเลย จะว่าเด็กชายเหมือนแม่ก็ไม่เหมือน แล้วิญญาที่นั่งอยู่ข้างหลุมศพ ไม่ดีใจที่ลูกและภรรยามาหา
“ข้าวางกระดาษ หมึกพู่กันไว้ตรงนี้ หาก้าถามอะไรก็เขียนมาได้เลย ถ้าพร้อมจะตอบทุกอย่าง”
พู่กันและหมึกลอยไปมา ก่อนจะวางลงบนพื้น ข้างหลุมศพ
‘ลูกของเ้าหน้าเหมือนพ่อไหม สามีของเ้าหน้าตาเป็ยังไง มีจุดสังเกตอะไรบนใบหน้า หรือติดตามเนื้อตัวบ้างไหม’
“ลูกชายข้าหน้าเหมือนพ่อ เขามีไฝอยู่ที่หางตาด้านซ้าย และใต้คางมีรอยแผลเป็ จากการหกล้มั้แ่เด็ก”
คำพูดของหวังฟาง ทำให้เซียวเหยา เดินมาหาชายที่นั่งอยู่ ข้างหลุมศพ จับใบหน้าของิญญา ขึ้นมามองให้ซัด
‘ใบหน้าไม่มีไฝที่หางตาด้านซ้าย ใต้คางก็ไม่มีแผลเป็ หน้าตาก็ไม่เหมือน ตอนนี้เ้าอายุเท่าไหร่กัน เ้าไม่ใช่พ่อของเด็กคนนี้ และไม่ได้เป็สามีของนางใช่หรือไม่’
ิญญาพยักหน้าดีใจ ที่มีพลังบางอย่างมาถูกว่าตัวเขา ทำให้พลังิญญาเข้มแข็งขึ้นมา
“ข้าขอพลังอีก ช่วยส่งพลังให้ข้าด้วย แล้วข้าจะบอกทุกอย่าง” เซียวเหยาส่งพลังสีขาวไปให้ ิญญาชายผู้นั้น
“ข้ามีชื่อว่าซีห่าวเป็ชาวจงหยวน ข้าและครอบครัวเดินทางผ่าน เขาหลิวซานซึ่งเป็ชายแดนติดต่อ กับเมืองหลียงซาน ถูกโจรดักปล้นฆ่าทั้งครอบครัว เมื่อสองปีก่อน มีคนจับข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนำส่งมาฝังไว้ที่นี่ ข้าอดอยากทุกข์ทรมาน เพราะเป็คนนอก พวกเขาเอาของมาเซ่นไหว้ เอ่ยชื่อก็ไม่ใช่ของข้า จะจับอาหารเ่าั้กินก็ไม่ได้”
“แล้วเ้าเห็นเ้าของชื่อ ที่ป้ายหลุมศพบ้างไหม เขาตายไปแล้วศพเขาอยู่ที่ไหน ทำไมถึงได้ใช้ร่างของเ้าแทน”
“ตอนที่เป็ิญญา ข้าเห็นมีรถม้า ตกลงไปในหุบเขาสี่คน แต่ข้าเห็นิญญาแค่สามเท่านั้น”
“สองปีแล้วทำไมเ้าถึงไม่ไปผุดไปเกิด หรือว่าเ้าต้องกลับไปที่บ้าน ไม่ใช่ว่าครอบครัวเ้า ถูกสังหารไปหมดแล้วหรือ”
“ครอบครัวของข้าเสียชีวิตไปหมดแล้ว ระหว่างที่จะไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ ข้าไม่รู้ว่าพวกท่าน รู้ว่าพวกเราเสียชีวิตหรือยัง ิญญาข้าไม่ได้รับของเซ่นไหว้ จากท่านพ่อท่านแม่เลย”
“พวกเขาอาจจะไม่รู้ก็ได้ แล้วจะให้ทำยังไง ให้ข้าพาิญญาเ้า ไปบ้านพ่อแม่ของเ้าไหม”
“ไปได้หรือแล้วกระดูกของข้าที่นี่เล่า!”
“เ้าจะยึดติดอะไรกับกองกระดูกพวกนี้ ป่านนี้มันคงกลายเป็ฝุ่นผงไปนานแล้ว ทิ้งไว้ที่นี่แหละ ถ้าคุยกับหญิงสาวผู้นั้นเสร็จ ข้าจะพาเ้าไปส่งที่บ้านของพ่อแม่ของเ้า”
เซียวเหยาเดินมาเขียน ข้อความในกระดาษ ให้หวังฟางได้อ่าน
‘ชายผู้นี้ไม่ใช่สามีของเ้า เขามีชื่อว่าซีห่าว เป็คนจงหยวน สามีของเ้าไม่แน่ว่า ร่างของเขาจะติดอยู่ที่ รถม้าคันร่วงลงเหวไป หรือไม่’
“เขาไม่ใช่สามีของข้าและพ่อของลูก ท่านพี่ตอนนี้อยู่ที่ไหน แล้วตลอดสองปีมานี่ ได้กินของเซ่นไหว้หรือไม่”
‘ข้าจะพาิญญาชายผู้นี้ กลับไปยังบ้านพ่อแม่ของเขา’
‘เ้าเองก็ส่งคนไปสืบ ไม่แน่ว่าสามีของเ้าอาจจะยังมีชีวิตอยู่ ข้าแค่คาดเดานะ เพราะว่าเขาต้องเป็ห่วงลูกและภรรยา เขาน่าจะอยู่แถวจวน หรือไม่ก็ดวงิญญาของเขาถูกสะกดไว้’
“ได้ข้าจะจ้างคนไปสืบเื่นี้”
‘ถ้าผ่านไปตรงนั้น ข้าจะแวะไปดูให้ เ้าอยู่ทางนี้ก็ระวังคนพวกนั้นด้วย สั่งสอนไปแค่นั้นไม่รู้จะจดจำไหม’
“ข้าจะระวังตัว ข้าจะเอาความศักดิ์สิทธิ์ ของศาลเ้าพ่อเสือขาว ไปขู่พวกเขาให้กลัว!”
เซียวเหยาหันมามองหน้า เด็กชายอีกครั้งหนึ่งเพื่อจดจำหน้าตาไว้
“ไปกันเถอะ ไปบ้านพ่อแม่ของเ้า หรือว่าจะไปตรงที่ เ้าและครอบครัวถูกโจรชั่วสังหาร ข้าจะตามเ้าไป” เซียวเหยาล่องลอยตาม ิญญาของซีห่าวไป
ซึ่งเขาอยากกลับมานานแล้ว แต่เพราะดวงิญญาอ่อนแอ ไม่สามารถไปไหนได้ นอกจากนั่งเฝ้ากองกระดูกของตัวเอง ที่ฝังอยู่ในสุสาน
ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม ิญญาของซีห่าวพามาที่บ้านก่อน สองสามีภรรยาวัยกลางคน ช่วยกันจัดเตรียมอาหาร เพราะเป็่เย็นแล้ว
ดวงิญญา ซีห่าวไปยืนมองพ่อแม่ที่ไม่น่าจะรู้ ว่าตนและครอบครัวเสียชีวิตไปแล้ว
“ท่านพ่อท่านแม่ ขอให้พวกท่านมีความสุขสุขภาพแข็งแรง ถึงไม่มีข้าอยู่ อย่างน้อยก็มีน้องชาย ลูกสาวผลัดเปลี่ยนกันมาเยี่ยมพวกท่าน”
เซียวเหยายืนมอง ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าใช้พลังปรากฏตัวให้เห็น เกิดพ่อแม่ของซีห่าวเห็นแล้วเกิดเป็ลม จะลำบากอีก
“ข้าจะให้พลังิญญาแก่เ้า ส่วนว่าเ้าจะจัดการยังไงก็เื่ของเ้า ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวยืนดูอยู่ห่างๆ แต่…เ้าต้องระวังด้วย พวกเขาอาจจะรับไม่ไหวเมื่อรู้เื่นี้”
“หรือว่าเ้าจะใช้วิธีไหน ก็เลือกเอา”
“ข้าจะใช้วิธีเข้าฝัน ทั้งพ่อทั้งแม่และน้องชายคืนนี้”
“ตรงนี้ไกลจาก เ้าและครอบครัวเสียชีวิตไหม ถ้าไม่ไกลพาข้าไปดูหน่อย”
“ตอนนี้ดวงิญญาข้ามีพลังแล้ว! ข้าจะพาเ้าไปดู”
ถึงจะเป็ตอนกลางคืน แต่เป็สิ่งที่ิญญาและดวงจิต เดินทางได้สะดวกสบาย มองเห็นได้ชัดเจน
“ตรงนี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่ข้าและครอบครัว รวมถึงกับอีกหลายคน ที่ผ่านมาตรงนี้ แล้วถูกกลุ่มโจรปล้น มันฆ่าทุกคนแม้แต่ผู้หญิงเด็กคนชรา”
“พวกเขาไม่อยู่ตรงนี้แล้ว น่าจะไปผุดไปเกิดกันในภพภูมิใหม่แล้ว”
“โจรที่โเี้พวกนั้น มันอยู่ที่ไหนกัน เ้าไม่อยากแก้แค้นหรือ ค้นหาแถวนี้กันเถอะ”
“ข้าเกือบลืมไป เ้าเห็นชายผู้นั้นล่วงไปตรงไหน!”
“ตรงนั้นข้างต้นไม้ใหญ่ ตกไปเบื้องล่าง” พูดจบดวงิญญาของซีห่าว ลอยนำหน้าไปยังเบื้องล่าง
“ยังมีซากรถม้า อยู่ตรงนี้เลย แต่ไม่มีดวงิญญาใครอยู่แถวนี้”
“แค่สองปีเอง กระดูกและเสื้อผ้า น่าจะเหลืออยู่” เซียวเหยาเข้าไปดู ตามเสื้อผ้าที่เริ่มเปื่อยยุ่ย และโครงกระดูก ที่มีแค่สามร่างเท่านั้น
“ดูจากเสื้อผ้าแล้ว น่าจะเป็คนขับรถม้า และคนรับใช้มากกว่า ถ้าหวังเหว่ยจะรอดชีวิตได้ เขาต้องกลิ้งตกก่อนที่รถม้าจะตกเหว หรือไม่ก็ตกลงมาไม่ถึงพื้น ค้างตามกิ่งไม้และมีคนช่วยเหลือไปทีหลัง”
“แต่ถ้าเขารอดชีวิตทำไมถึงไม่กลับ ไปหาภรรยาและลูกที่บ้านล่ะ” เซียวเหยาที่มีแต่ความสงสัยเต็มหัว พูดให้กลับซีห่าวที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ
“ขนาดเ้าตายเป็ผียังจำพ่อแม่ได้ จำเหตุการณ์บางส่วนได้ แล้วถ้าเขาไม่กลับบ้านหมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความว่า! เขาไม่มีความจำอยู่ในหัวยังไงเล่า” ซีห่าวตอบ
“แล้วแบบนี้จะไปตามเขาได้ที่ไหน ตอนที่มองหน้าลูกกับภรรยาเขา ก็ไม่สามารถมองเห็นรูปของเขาได้ อาจเป็เพราะไม่ได้อยู่ใกล้กันมา สองปีแล้ว”
“เื่นั้นเอาไว้ก่อน! เราตามหารังโจรกันเถอะ สองปีมานี่ไม่รู้ว่าโดนจับไปหรือยัง บ้านเมืองก็ไม่ได้อยู่อย่างลำบาก ทำไมถึงมีแต่โจรกันนะ”
“คนที่มีนิสัยเป็โจร มันไม่ชอบทำงานปล้นฆ่าขโมยง่ายกว่า ไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ฆ่าเด็ก ผู้หญิงคนชราหรอก”
“ไปกันเถอะ! ล่องลอยไปตามหุบเขา เห็นแสงไฟที่ไหน คงเป็ที่นั่งและรังโจร” หนึ่งดวงจิตและหนึ่งดวงิญญา พากันร่องลอยไปตามูเายามวิกาล ที่ไร้แสงไฟ
“ตรงนั้นเหมือนจะมีแสงไฟ และควันลอยขึ้นมา” ภาพที่ทั้งสองเห็นคือเป็หมู่บ้านขนาดใหญ่ มีคนนั่งดื่มสุรา แม้จะเป็ยามดึกแล้ว
“พวกเรากินกันให้เต็มที่! พอเสบียงหมดพวกเราก็ออกปล้นใหม่ แต่คงอีกนานเพราะรอบนี้ เราได้มาเยอะเลย เผลอๆ อยู่ได้ถึงครึ่งปี”
“นั่นน่ะสิตอนนี้พวกเรา แค่นั่งดื่มกินก็พอแล้ว ไม่ต้องกลัวกองปราบจะมาถึงที่นี่ ถึงมาก็ไม่กลัว นอกจากพวกเขาจะยกมาทั้งกองทัพ”
“ใช่แล้วใครจะรู้ว่า มีคนถูกปล้นไม่ซ้ำที่ จะเป็พวกเราที่มีกำลังคน ห้าร้อยกว่าคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ใครหน้าไหนมันจะกล้าบุกเข้ามา!”
เสียงพูดคุยดังลั่นของชายร่างใหญ่ห้าคน นั่งล้อมวงกินสุรากันอยู่ พวกเขาทำหน้าที่อยู่ยามนั่นเอง
“ตรงนี้ไกลกองปราบและเ้าหน้าที่เข้ามาไม่ถึง พวกมันเลยเหิมเกริมไม่กลัว ปล้นฆ่าผู้คนไปทั่ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็จัดการ สังหารเสียให้สิ้นซาก” เซียวเหยา ส่งไฟลูกใหญ่ขึ้นไปบนหลังคาบ้าน ทุกหลังที่มองเห็น
“เ้าเป็ใครกันแน่ ทำไมถึงมีความสามารถ เยอะขนาดนี้แถมพลังก็ยังมากอีกด้วย ถ้าโจรพวกนี้เสียชีวิตทั้งหมด คงมีคนรอดชีวิตอีกเยอะทีเดียว”
“พวกเราไฟไหม้! ช่วยกันเคาะเกราะแจ้งคนที่นอน ไฟลุกไม่ใหญ่โตแล้ว” พวกเขาที่ใ ทำอะไรไม่ถูก เกราะที่เคาะแจ้งเหตุ ก็ไม่รู้อยู่ไหน
“ไม่เพียงแต่ไฟไหม้ แต่พวกเ้าจะหนีออกจากกองไฟไม่ได้”
“กลับกันเถอะซีห่าว เ้าต้องไปเข้าฝันพ่อแม่อีกไม่ใช่หรือ”
“แล้วเ้าจะปล่อยพวกโจรไว้แบบนี้หรือ!”
“ใช่ปล่อยไว้แบบนี้แหละ! เพื่อพวกเขาจะสำนึกได้ตอนอยู่ในกองไฟ”
เซียวเหยา ลืมคำเตือนของผู้เฒ่าแห่งไฟ ล่องลอยออกไปจากหุบเขา ทิ้งไว้เพียงไฟที่ไหม้ จนลุกสว่างไปทั่วหุบเขา ไม่มีใครเห็นแสงไฟและควัน ที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามค่ำคืน โจรห้าร้อยกว่าชีวิตไม่มีใครรอดออกมาได้
3K
