ตอนที่ 1 หาพี่เลี้ยงให้ลูกสาว
สวัสดีครับผม...คชาชื่อเล่นช้าง เป็นักธุรกิจทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ มีลูกสาวตัวเล็กหนึ่งคนชื่อหนูนิดเมียไม่มีครับ...ผมโสด
ในบ้านของผมอยู่กันหลายคนมีผม คุณแม่ ป้านวล หนูนิดและเด็กในบ้านอีกสองสามคน
ผมมีน้องชายสองคนชื่อไอ้สิงห์กับไอ้กร คลานตามกันออกมาจากท้องแม่แต่พวกมันแยกย้ายกันออกไปทำงานที่ตัวเองรัก อีกคนทำรีสอร์ต อีกคนทำฟาร์มโคนมส่วนผมทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ ถึงพวกผมสามคนลูกคุณแม่จะอยู่กันคนละจังหวัดแต่พวกเราก็ไปมาหาสู่กันตลอด
“ช้าง...ลูก หาพี่เลี้ยงให้หนูนิดได้หรือยัง” คุณทับทิม คุณย่าของหนูนิดก็คุณแม่ของผมนั่นแหละครับ ่นี้ลูกสาวคนเก่งของผมวัยของแกกำลังซนที่บ้านก็มีแต่คนแก่ วิ่งตามเด็กที่ไวยิ่งกว่าลิงอย่างยัยหนูนิดไม่ค่อยไหวก็เลยคิดว่าจะจ้างพี่เลี้ยงสักคนมาช่วยดูแลแต่คุณแม่อยากได้แบบอยู่ประจำไม่ต้องเดินทางไปกลับสาเหตุก็มาจากผมที่ชอบออกจากบ้านไปเที่ยวหาความสุขเล็กๆน้อยๆตามประสาผู้ชาย่กลางคืนนั่นแหละครับ
“ยังเลยครับคุณแม่ แต่เห็นไอ้มิตรมันบอกผมว่าเข้าตาอยู่คนนึงทำงานเป็ครูสอนเด็กอนุบาล เห็นว่ากำลังจะหมดสัญญา น่าจะเลี้ยงยัยหนูนิดของเราได้”ไอ้มิตรที่ผมพูดถึงก็คือเลขาคนเก่งของผมเองครับ นอกจากมันจะเป็เลขาแล้วมันยังเป็น้องชายของเพื่อนสนิทผมอีกด้วย
“ถามเค้าก่อนนะ มาอยู่ประจำได้หรือเปล่า เดี๋ยวก็เหมือนที่ผ่านๆมาอีก”
“ครับ เดี๋ยวผมให้ไอ้มิตรโทรไปถามให้”ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาเลขาคุยเื่พี่เลี้ยงลูกสาวอยู่สักครู่แล้วจึงวางสายลง
“หนูนิดคะ มาเร็วให้ป๊ะป๋าอุ้มหน่อย”หนูนิดยิ้มหวานคลานเข้ามาหาผมแล้วอ้าแขนให้อุ้มผมรับเอาแกมาอุ้มไว้บนแขนแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาด้วยความคิดถึงผมเล่นกับลูกสาวอยู่สักครู่ สายโทรศัพท์จากเลขาก็โทรเข้ามา
“หนูนิดคะ ขอป๊ะป๋ารับสายนี้สักครู่นะคะ” ผมพูดกับลูกสาวตัวเล็กที่วัยของแกกำลังน่ารักแล้วกดรับสายของลูกน้องที่โทรเข้ามา
“ว่าไงไอ้มิตร”
“เรียบร้อยครับ เธอพร้อมทำงานเลยที่หลังหัดทำเองบ้างนะครับเื่เล็กๆน้อยๆแบบนี้”ไอ้นี่อะไรก็ดีหมดเสียอย่างเดียวมันชอบกวนตีนความเกรงใจในเวลางานมีพอสมควรแต่ถ้านอกเวลางาน ฮึ!แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรมันหรอกครับเพราะมันเป็น้องชายเพื่อนสนิทผมที่ชื่อไอ้ธรณ์
“กูอยากจะใช้มึงมีอะไรมั้ย”
“ไม่กล้ามีหรอกครับ พรุ่งนี้เช้าผมนัดเธอที่บ้านนายนะครับอ๋อพรุ่งนี้มีประชุมเช้า เื่นี้ผมจัดการให้ มาให้ทันประชุมนะครับ”
“กูรู้แล้ว สั่งกูอย่างกับมึงเป็เ้านายกูเลยเนอะ”
“ไม่กล้าหรอกครับ เ้านาย...” นี่ขนาดมันไม่กล้านะยังขนาดนี้แล้วถ้ามันกล้าจะขนาดไหน!
“แล้วเื่ที่พัก เธอไม่ติดใช่มั้ย”
“ครับ เธอเป็คนต่างจังหวัดมีที่พักให้ด้วย เธอดีใจมากเลยครับ”
“ขอบใจนายมาก” พูดคุยกันจนรู้เื่ก็วางสายไป
“หนูนิดคะ พรุ่งนี้หนูนิดกำลังจะได้พี่เลี้ยงแล้วดีใจมั้ยคะ”เสียงใสๆของเด็กน้อยทำเสียงอ้อแอ้เหมือนจะรับรู้สิ่งที่ผมพูด
“ได้คนแล้วเหรอลูก”เป็จังหวะที่คุณแม่เดินเข้ามาได้ยินสิ่งที่ผมกำลังพูดคุยอยู่กับยัยหนูนิดพอดี
“ครับคุณแม่ เห็นว่าเธอจะมาพรุ่งนี้เลย ก็ดีนะครับเร็วทันใจดี”
"เื่ที่พักเค้าต้องมาอยู่กับเรา เค้าโอเคใช่มั้ย"คุณแม่คงเป็ห่วงเื่นี้มากเพราะที่ยังหาพี่เลี้ยงไม่ได้ก็ติดเื่ที่พักนี่แหละคนส่วนมากไม่สะดวกอยู่ประจำเื่นี้ผมก็เข้าใจอยู่
"โอเคครับ เห็นว่าเป็คนต่างจังหวัดมีที่พักให้ด้วยเธอไม่ติดอะไรครับ"คุณแม่พยักหน้าแล้วเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาใกล้ๆที่ผมกับหนูนิดนั่งเล่นกันอยู่
"ว่าไงยัยหนู จะได้พี่เลี้ยงแล้วดีใจมั้ยลูก"คุณย่าลูบศีรษะหลานสาวเบาๆอย่างรักใคร่เอ็นดู
"แอ๊ แอ๊"
@ทางด้านน้ำหวาน
“หวาน...ปะขึ้นรถ วันนี้ไม่เมาไม่เลิก”
“ที่จริงไม่ต้องไปเลี้ยงส่งหวานกันก็ได้นะคะ หวานก็แค่ครูลูกจ้างเองลำบากทุกคนเปล่าๆ”คุณครูห้าคนกำลังพาน้ำหวานไปเลี้ยงส่งตามธรรมเนียมเวลามีคนเข้าคนออกจากงานหรือจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าหาเื่กินนั่นเอง ส่วนคำว่าเลี้ยงส่งมันก็แค่ข้ออ้าง
“ไม่ลำบาก พวกพี่เต็มใจ แล้วหางานใหม่ได้หรือยังล่ะ”
“ได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้เริ่มงานวันแรก”
“ป่ะถ้างั้นก็ฉลองได้งานใหม่ด้วยเลย วันนี้ไม่เมาไม่เลิกจ้า...”ทุกคนถอดชุดคุณครูออกแล้วเรียบร้อย เมื่อชุดถูกถอดออกพวกเขาก็คือคนธรรมดานี่เองสถานที่วันนี้ก็คือผับหรูชานเมือง
“ถ้างั้นหวานไม่เกรงใจแล้วนะคะ”น้ำหวานขึ้นรถไปกับคุณครูรุ่นราวคราวเดียวกันห้าคนผู้หญิงสามผู้ชายสองตรงไปที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งแถวๆชานเมือง
@ทางด้านคชา
เวลานี้เป็เวลาที่คชากำลังจะเข้านอนแล้วแต่เสียงโทรศัพท์มือถือดันดังขึ้นมาเสียก่อนแล้วมันก็คงจะเป็เบอร์ใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ไอ้ธรณ์ เ้าของผับเพื่อนสนิทของคชา
“โทรมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา” เสียงทุ้มพูดกรอกลงไปในสายทันทีที่กดรับ
“เวลานี้แหละ ออกมาเพื่อน...กูรออยู่” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่ไหน
“กูไม่ไป” เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมแต่เช้า
“หนูนิดนอนแล้ว มึงไม่มีข้ออ้างออกมาเจอกันหน่อย วันนี้วันเกิดกู”
“เออ...ไปก็ไป”ในเมื่อวันนี้เป็วันสำคัญของเพื่อนผมไม่รู้จะปฏิเสธมันยังไง สุดท้ายก็ยอมออกไป
“ก๊อกๆๆ คุณแม่คร๊าบ...หลับหรือยังคร๊าบ...” น้ำเสียงของผมก็จะอ้อนๆหน่อยสักครู่คุณแม่ก็เปิดประตูออกมา
“จะไปไหนอีกล่ะ” น้ำเสียงของท่านรู้เลยว่าอยากจะด่าผมก็เลยยิ้มรอไว้ก่อนแล้ว
“ไอ้ธรณ์มันโทรตามครับ วันนี้วันเกิดมัน” ผมไม่ได้โกหกยังไงก็ขอยืมชื่อมาเป็ข้ออ้างหน่อยแล้วกัน
“อย่ากลับให้มันดึกนักล่ะ ลูกก็มีแล้วยังเที่ยวไม่รู้จักโตอีก”
“ครับๆ ผมจะรีบกลับนะครับ ฝากคุณแม่ไปนอนเป็เพื่อนยัยหนูสักคืนนะครับ”ปกติถ้าผมไม่ได้ไปไหน ผมนี่แหละจะเป็คนนอนกับแกส่วนวันที่ผมไม่อยู่ก็จะเป็คุณแม่ที่ต้องไปดูแลให้
"อ้าว...มาแล้วเหรอนั่งก่อนเพื่อน"ผมเดินตรงเข้าไปที่ประจำก็เห็นว่าไอ้ธรณ์มันกำลังนั่งรอผมอยู่คนเดียว
“มึงไม่มีคนคบเหรอ ถึงได้โทรตามกู” ผมถามมันด้วยสีหน้าเซ็งๆ
“ไม่มี” ตอบออกมาได้!ผมปรายตามองมันนิดหน่อยก่อนที่จะยกแก้วเหล้าที่มันเป็คนชงให้ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
"ของขวัญไม่มีนะ ติดไว้ก่อน" จะเกิดเชี้ยอะไรทุกปีเอาจริงๆผมก็ไม่เคยให้อะไรมันสักปี
"เฮ้ยไม่เป็ไร กูไม่ได้้าของขวัญ กู้ามึง"ผมรีบหันขวับไปมองหน้ามัน
"พูดเชี้ยอะไร ขนรุก!"
"กูหมายถึง้าเพื่อนกินเหล้าเว้ย"
"แล้วไป! ที่หลังก็พูดให้เคลียร์ๆหน่อย"ผมนั่งดื่มกับเพื่อนไปได้สักพัก มันก็ถามขึ้นมาว่า...
"สักคนมั้ยไอ้ช้าง วันนี้มีสาวมาใหม่" ผมทำท่าคิด คิดไปคิดมา...เอาก็เอา!
"จัดมาสิกูกำลังเบื่อๆพอดี" ไอ้เพื่อนคนนี้มันช่างรู้ใจผมเป็ที่สุดถ้าได้ออกมาแบบนี้ ต้องมีของติดไม้ติดมือกลับไปทุกครั้ง ถึงผมจะมีลูกแต่ผมไม่มีเมีย ส่วนแม่ของลูก ผมก็แค่ทำเธอท้อง พอคลอดออกมาเธอก็เอาลูกมาส่งให้ส่วนเธอก็คงไปที่ชอบๆแล้วมั้ง เราจบกันด้วยดีครับ
"กูนึกแล้วว่ามึงต้องไม่ปฏิเสธไปรอที่รถเลยเดี๋ยวกูให้ลูกน้องเอาไปส่งให้" ที่เก่าเวลาเดิมผมเป็นักธุรกิจค่อยข้างเป็ที่จับตามองถ้าเดินไปแบบเอิกเกริกแล้วมีคนมาเห็นเข้าอาจจะไม่ดีต่อภาพลักษณ์และธุรกิจที่ผมทำอยู่ทุกครั้งไอ้เพื่อนรู้ใจของผมมันก็มักจะบริการผมดีแบบนี้เสมอ
"อือ..."ผมอือในลำคอไม่รู้ว่ามันจะได้ยินหรือเปล่าเพราะว่าเสียงในนี้มันดังมากแต่ผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปรอที่รถตามที่ไอ้ธรณ์มันบอกก่อนที่ผมจะเดินออกมาผมเห็นมันกระดิกนิ้วเรียกลูกน้องของมันอย่างใจเย็นผมรออยู่ที่รถติดเครื่องเปิดแอร์รออยู่สักครู่ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางจะเมามากพอสมควรเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่ง
“ออกรถ...” เธอพูดแค่นี้น้ำเสียงอู้อี้แล้วก็หลับไปผมได้แต่คิดในใจว่านี่เหรอวะ สินค้ามาใหม่ของไอ้ธรณ์แต่ไหนๆก็มาแล้วผมก็เลยเหยียบคันเร่งขับรถออกไป แล้วพายัยนี่ขึ้นคอนโดส่วนตัวของผม
1K
