พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าอุดมสมบูรณ์ มีเงาร่างร่างหนึ่งกำลังพุ่งทะยานอยู่บนต้นไม้ราวกับลิงก็ไม่ปาน ในขณะเดียวกันบนพื้นดินก็มีเงาร่างหนี่งเช่นกัน เงาร่างบนพื้นนั้นเหมือนกำลังวิ่งไล่ตามเงาร่างที่อยู่บนต้นไม้“คุณชาย! คุณชาย! คุณชายขอรับ! ขอเดี่ยวก่อนสิขอรับ” เสียงของเงาร่างบนพื้นตะโกนเรียกเรียกเงาบนต้นไม้ ทว่าเงาบนต้นกลับไม่มีท่าทีสนใจแม้แต่น้อยหนำซ้ำยังเหมือนจะพุ่งทะยานไปเร็วกว่าเดิมเสียอีก‘แย่แล้วแบบนี้ ดึกดื่นขนาดนี้หากนายท่านรู้ว่าคุณชายแอบออกมาเที่ยวเล่นอีกแล้วละก็คงไม่แคล้วโดนลงโทษหนักอีกแน่ๆ’ บ่าวรับใช้ที่วิ่งตามคุณชายคิดในใจอย่างหวาดเสียว ทุกครั้งที่คุณชายโดนลงโทษ นายท่านกลับไม่อาจหักใจโบยก้นคุณชายได้ ความซวยถึงได้มาตกลงที่ก้นมันแทนน่ะสิ!! บัดซบก้นข้า ยี่สิบไม้ของอาทิตย์ที่แล้วยังไม่จางจากก้นข้าเลยแท้ๆ......“คุณชายก้นข้ารับไม่ไหวแล้วน่ะขอรับบบบ!!!” เสียงวิงวอนของบ่าวรับใช้ไม่ได้เข้าหูคุณชายเลยซักนิด เพราะเงาร่างนั้นพุ่งทะยานหายไปกับความมืดมิดยามราตรีเรียบร้อยแล้ว
‘คุณชาย’ พุ่งทะยานตามต้นไม้ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็หยุดลงหน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนมีเพียงแสงจันทร์และดวงดาวสาดผ่านจึงเพียงพอมองเห็นอยู่บ้าง ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้ามีขนาดใหญ่มากเสียจนแม้ผู้ชายโตเต็มวัยสามคนก็โอบไม่หมด แต่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าไม่ใช้เหตุผลที่เขามาในคืนนี้ สายตาของคุณชายเบนไปโคนต้นไม้ใหญ่ซึ่งตอนนี้กำลังมีร่างร่างหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่“เด็กน้อย ทำไมถึงได้มาช้านัก?” เจ้าของเสียงเป็นสตรีอันงดงามอย่างน่าเหลือเชื่อ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเง้างอนเล็กน้อยแสงจันทร์สาดผ่านเด็กน้อยอายุราวๆ 7-8 ขวบ ซึ่งตอนนี้กำลังยืนคิ้วกระตุกนิดๆ ก่อนถอนหายใจแล้วเอ่ยตอบ“ท่านป้ะ.......พี่สาว ข้าก็เคยบอกท่านแล้วว่ามารดาและท่านตาของข้าไม่ชอบที่ข้าออกว่าวิ่งเล่นตอนกลางคืนเสียเท่าไร ในวันนี้ข้าต้องรอจนกว่าทุกคนจะหลับหมดเสียก่อนถึงได้มาหาท่านได้อย่างไรเล่า” เด็กน้อยเปลี่ยนคำเรียกขานเมื่อเห็นสายตาดุๆ“อา เจ้าไม่คิดบ้างหรอว่านี่มันราวกับคู่รักแอบลอบนัดพบกัน?” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้ม“...........” “คิก คิก เจ้าเนี่ยไม่มีอารมณ์ขันเอาเสีย เอาเถิดแล้วของที่พี่สาวไหว้วานเจ้าตามหาเป็นเช่นไรบ้าง ได้มาหรือไม่?”เด็กชายถอนหายใจเบื่อๆ ก่อนจะล่วงหยิบกล่องไม้เล็กๆในกระเป๋าย่ามแล้วเดินไปให้หญิงสาว เมื่อหญิงสาวรับมาเปิดดูก็ยิ้มออกมา “หญ้าคืนชีวิต ดอกผึ้งสายรุ่ง และเกสรน้ำค้างเหมันต์ เด็กน้อยเจ้านี่ช่างเอาอกเอาใจพี่สาวเก่งจริง” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ มือขวาดึงร่างเด็กชายมาซุกในอ้อมอกและกอดไปมา โดยที่หญิงสาวไม่ได้สนเสียงบ่นของเด็กชายแม้แต่น้อยผ่านซักพักใหญ่ๆ ในที่สุดทั้งสองก็แยกออกจากกัน หญิงสาวมองเด็กชายตรงยิ้มๆ ในเด็กชายเบ้ปากทำหน้าเบื่อๆ“ท่านจะไปแล้ว?” เด็กชายเอ่ยถาม“ใช่.....ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยพลังธรรมชาติอันบริสุทธ์ บวกกับสมุนไพร์ของเจ้าต่อให้พี่สาวอยากจะบาดเจ็บต่อไปเพื่ออยากอยู่กับเจ้าให้นานอีกเล็กน้อยก็คงทำได้ยากแล้ว”“......ลาก่อนพี่สาวหงอวี่”หญิงสาวยิ้ม รอยยิ้มของนางทั้งบริสุทธิ์สง่างามและเย้ายวนราวกับจักรพรรดินีหรือปีศาจจิ้งจอกนางจูบเบาๆที่กลางหน้าผากของเด็กชายเอ่ยคำลา“ลาก่อน.....ตงฟางเว่ยเมิ่ง”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้