พ่อเพื่อนแอบร้าย (เล่ม 2)

    บทที่ 3




            “แล้ว ถ้าไม่ใช่เลื่อนขั้น จะมีรางวัลอะไรให้ผมหรอครับ”

            “ก็ไปเป็๲ผู้บริหารสาขาย่อยน่ะสิ”

            “…….”

            “ผมรู้ว่าสาขาย่อยของเรายังไม่ได้พัฒนาเท่าไหร่นัก ทางเราเลยอยากให้คุณไปช่วยจัดการให้มันดีขึ้นก็เท่านั้น”

           “แต่….”

          “เ๱ื่๵๹เงินเดือนคุณไม่ต้องห่วง ได้มากกว่าเท่าที่เคยเท่าตัวเลยล่ะ”

          กรไม่ได้สบอารมณ์กับคำพูดชายแก่หัวล้านเท่าไหร่นัก แม้แต่เงินที่เขาจะได้รับก็ไม่อยู่ในหัว ร่างสูงทำได้เพียงพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะตอบตกลงไปโดยปริยาย เขาเองก็เบื่อที่นี่เหมือนกัน ถ้าหากได้ออกไปใช้ชีวิตจากเดิม ความเหงาก็คงคลายลงบ้าง...

          “แล้วผมจะต้องไปเริ่มงานที่สาขาย่อยเมื่อไหร่ครับ”

          “อาทิตย์หน้าน่ะสิ”

          “ฮะ!?”

          “ผมสั่งลูกน้องเตรียมย้ายของให้คุณแล้ว”

          หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...คุณพ่อร่างสูงเดินทางมาที่บริษัทใหม่นอกชานเมืองเป็๲ครั้งแรก ระยะทางที่ใช้ในการเดินทางทำให้กรเริ่มคิดจะหาคอนโดหรือบ้านพักใกล้ๆแถวนี้ เพราะกว่าจะขับรถออกมาจากเมืองก็ใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ถ้าเกิดรถติดก็คงมากกว่านี้

          “คุณกรใช่มั้ยครับ”

          “ครับ”

          “ผมชื่อวิทย์นะครับ เป็๞หัวหน้าฝ่ายการตลาด เชิญคุณกรทางนี้เลยครับ”

          ชายแก่ตรงดิ่งเข้ามารับผู้บริหารคนใหม่ จากนั้นจึงค่อยพาไปแนะนำกับพนักงานในตำแหน่งหน้าที่ต่างๆจนครบ ร่างสูงกวาดสายตาไปรอบๆอย่างละเอียดพร้อมกับใช้มือนวดขมับไปด้วย เขารู้เหตุผลแล้วว่าทำไมประธานใหญ่ถึงส่งเขามาจัดการสถานที่แห่งนี้

          “นี่เป็๞ห้องของคุณกรครับ”

          “ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะ”

          “ถ้าเกิดคุณกรอยากได้อะไรเพิ่มเติมอีกบอกผมได้เลยนะครับ”

          “จริงสิ ผมยังไม่เห็นโครงสร้างภายนอกเลย”

          “อ้อ คุณกรจะไปดูเลยมั้ย”

          “ผมอยากดูภาพรวมบริษัททั้งหมดภายในวันนี้ จะได้ทำเ๱ื่๵๹เบิกงบแก้ไขทีเดียว”

         “เชิญเลยครับ”

          ชายแก่เดินนำหน้าพาผู้บริหารคนใหม่ไปด้านนอกของตึก ๻ั้๹แ๻่ด้านหลังจนไปถึงด้านหน้า ยิ่งเห็นกรก็ยิ่งถอนหายใจ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็๲ผู้บริหารอย่างเดียว แต่ยังต้องเป็๲วิศกรที่ต้องดูแลโครงสร้างตึกเก่าๆแห่งนี้ด้วย ถ้าเกิดว่าเงินเดือนไม่สูงลิ่ว คุณพ่อก็คงจะมีเปลี่ยนใจไปบ้าง...

          “นี่ลุง ฉันสายแล้วนะ!” เสียงแหลมบางอย่างดังขึ้นมาจากหน้าทางเข้า สายตาคมมองไปเห็นพนักงานหญิงโต้เถียงกับรปภ.ที่ป้อม พร้อมกับทำท่าจะลงไม้ลงมือกันเต็มทน

          “นั่นมันอะไร”

          “เอ่อ…ดูเหมือน”

          ไม่ทันที่ชายเฒ่าจะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็๲เลขาของผู้บริหาร ร่างสูงก็เดินมุ่งหน้าไปยังหน้าประตูบริษัททันที เธอมาสายเช่นนี้อีกตามเคย สายเป็๲ประจำจนหัวหน้าอย่างคุณวิทย์แทบจะพูดอะไรไม่ได้ ร้อยพันเหตุผล๻ั้๹แ๻่รถติดยังญาติเสียถูกนำมาอ้างจนหมด...ถ้าเกิดผู้บริหารคนใหม่รับรู้ว่านั่นเป็๲เลขาของเขา...มีหวังเธอคงได้หางานใหม่อย่างแน่นอน...