[END] BAD FRIEND เพื่อนรัก

-BAD FRIEND-

20

        ครืด ครืด ครืด

        “อืมมมม” ฉันขยับตัวเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มาสักพักแล้ว

        อ่าาา เจ็บจัง เจ็บไปทั้งตัวเลย ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองคนข้างๆ ที่ยังหลับอยู่ นี่เราทำทำเ๱ื่๵๹บ้าๆ นั่นอีกแล้วทั้งที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้นเป็๲ครั้งที่สองด้วยซ้ำ

        ครืด ครืดด

        ฉันควานหาโทรศัพท์ที่ยังสั่นไม่หยุดไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ใครกันนะโทรมาตอนเช้าแบบนี้แถมยังโทรมาไม่หยุดด้วย ไม่รู้มีธุระอะไรสำคัญนักหนา นี่เพิ่งเจ็ดโมงเองนะโว้ย

        อยู่นี่เอง ในกระเป๋าที่ร่วงอยู่ข้างเตียงตอนไหนไม่รู้

        ‘แม่’

        “ฮัลโหลแม่” ฉันรีบลุกขึ้นนั่งและไม่ลืมดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวก่อนจะรับสายทันทีที่เห็นว่าเป็๲ชื่อแม่ ไม่รู้ว่ามีธุระอะไรถึงได้โทรมาหาก่อนเพราะทุกทีจะเป็๲ฉันที่โทรไปไง ที่ไม่โทรมาก่อนเพราะแม่กลัวว่าฉันจะไม่ว่างบ้างอะไรบ้างเลยรอฉันโทรไปดีกว่า แต่ฉันก็โทรตลอดไม่เคยขาดนะ นี่ก็เพิ่งคุยกันก่อนเปิดเทอม

        “ [บัว นี่พ่อเอง] ” อ้าว พ่อหรอกเหรอ

        “อ่อ พ่อมีอะไรหรือเปล่า โทรหาหนูแต่เช้าเลย”

        “ [บะ บัว ฟังพ่อดีๆ นะลูก] ” ทำไมเสียงพ่อฟังดูแปลกๆ ไหนจะประโยคที่พูดเมื่อกี๊อีก

        “พ่อ มะ มีอะไรเหรอ” ไม่รู้ว่าเป็๲อะไร อยู่ๆ ก็รู้สึกกลัวอะไรสักอย่าง มันเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹ไม่ดียังไงก็ไม่รู้

        “ [แม่ มะ แม่] ”

        “แม่เป็๲อะไรพ่อ” เกี่ยวอะไรกับแม่ด้วย เสียงของพ่อสั่นจนเหมือนพูดไม่ออก ทำให้ฉันร้อนใจกว่าเดิมจนต้องถามย้ำเสียงดังจนคนที่นอนอยู่ข้างๆ ขยับตัวเหมือนรำคาญ

        “ [แม่ เสียแล้วนะบัว] ”

        มะ หมายความว่าไง....

        “ [บัว ฟังพ่ออยู่ไหม] ” เสียงของพ่อยังคงดังอยู่ข้างหูฉันที่ตอนนี้ไม่รับรู้อะไรแล้ว เ๱ื่๵๹ที่ได้รับรู้มันทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก มันเหมือนกับมีรถสิบล้อพุ่งเข้ามาชนจนทุกอย่างมันดับมืดไปหมด

        หาทางออกไม่เจอ...

        “ฮึก! “เนิ่นนานที่ฉันนั่งเงียบไปก่อนจะรับรู้ถึงความเปียกชื้นบนใบหน้า

        ฉันยังรู้สึก นี่มันเ๱ื่๵๹จริงเหรอ

        “พ่อเล่นอะไรเนี่ย ฮึก นะ หนูไม่ตลกหรอกนะ”

        พ่อกำลังโกหกฉัน

        “ [บะ บัว... แม่ไปดีแล้วลูก] ”

        “หยุดนะ หยุดโกหกหนูสักที!” ฉันตวาดออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ฉันไม่เชื่อ ไม่อยากจะเชื่ออะไรทั้งนั้น

        “ [กลับมาเจอแม่เป็๲ครั้งสุดท้ายนะบัว] ”

        “อึก ฮืออ” ฉันปล่อยโทรศัพท์ให้ร่วงลง ก่อนจะเอามือมาปิดหน้าร้องไห้โฮออกมา

        “บัว มึงเป็๲อะไรเนี่ย” นักรบที่ไม่รู้ว่าตื่นมาตอนไหนถามฉันพร้อมกับลุกขึ้นนั่งอย่าง๻๠ใ๽

        “ฮื้อออ”

        “มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย กูขอโทษ” มันดึงฉันเข้าไปกอดก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกมา มันคงจะคิดว่าฉันร้องไห้เพราะมันสินะ แต่เปล่าเลย

        “ขอโทษนะ ขอโทษ” มันยังคงกอดปลอบฉันและขอโทษฉันไม่หยุด

        “แม่ ฮึก พะ พ่อ โทรมา ฮืออ” พูดได้แค่นั้นฉันก็ร้องออกมาอีกแค่คิดว่าจะพูดอะไรออกไปมันก็ทำใจไม่ได้แล้ว

        “มีอะไร พ่อโทรมาทำไม”

        “พะ พ่อ บอกว่าแม่ไปแล้ว ฮึก แม่ไม่อยู่กับกูแล้ว” ใครก็ได้เอาไม้หน้าสามมาฟาดฉันที บางทีฉันอาจจะไม่รู้สึกอะไรเพราะกำลังฝันอยู่ก็ได้

        ได้โปรดบอกฉันทีว่ามันไม่ใช่เ๱ื่๵๹จริงใช่ไหม แม่ฉันแข็งแรงจะตาย ไม่มีทางที่ท่านจะเป็๲อะไรปุบปับแบบนี้แน่ๆ พ่อโกหกฉัน เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันก็รีบปาดน้ำตาออกก่อนจะผลักนักรบที่กอดฉันอยู่ออกแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่เพื่อจะได้รีบกลับไปหาแม่ ฉันต้องไปดูกับตาว่าแม่ไม่ได้เป็๲อะไรทั้งนั้น

        “เดี๋ยว! มึงจะรีบไปไหน” ฉันเดินไปหยิบกุญแจรถก่อนจะเดินออกจากห้องแต่ก็มีมือหนามาคว้าแขนไว้ก่อน มันลุกขึ้นมาทั้งที่ร่างกายมันเปลือยเปล่า แต่เวลานี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว

        “กูจะไปหาแม่ พ่อกำลังโกหกกู” พูดจบฉันก็สะบัดแขนออกจากมือมันทันทีก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วเดินไปลงไปที่ลานจอดรถของคอนโด

        หมับ

        ฉันที่กำลังจะเปิดประตูรถหยุดชะงักหันไปมองคนที่มาจับมือฉันไว้

        “มึงจะขับรถไปทั้งที่สภาพจิตใจมึงเป็๲แบบนี้ได้ยังไง” นักรบที่ตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้วถามขึ้น

        “กูไปได้ ปล่อย”

        “มึงอยากตายหรือไง”

        “แต่กูจะกลับไปหาแม่ ฮึก” เมื่อพูดถึงแม่น้ำตามันก็ไหลออกมาอีกแล้ว

        “เดี๋ยวกูขับให้ ไปขึ้นรถไป” มันบอกด้วยเสียงที่อ่อนลง ฉันพยักหน้ารับแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อขึ้นรถ

        คงจะจริงอย่างที่มันพูดถ้าให้ฉันขับรถไปเองก็ไม่รู้จะถึงตอนไหน บางทีอาจจะไปไม่ถึงก็ได้

        ตลอดทางเรานั่งเงียบมาตลอดมีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของฉันที่ดังออกมาไม่ขาดสาย ทั้งที่ไม่อยากจะเชื่อแต่มันก็อดคิดไม่ได้นี่ พ่อไม่น่าจะเล่นแรงแบบนี้ ส่วนคนที่อาสาขับรถมาให้ก็นั่งกุมมือฉันมาจลอดราวกับปลอบใจ บ้านฉันทำรีสอร์ทและไร่สตอว์เบอรี่อยู่ที่เขาใหญ่ซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพมากนักใช้เวลาสามสี่ชั่วโมงก็ถึง และพวกเพื่อนๆ ฉันเคยไปมาแล้ว พวกมันมักจะไปตอนหน้าหนาวทุกปีจึงไม่แปลกที่นักรบจะรู้ทางไปบ้านฉัน

        ฉันจะกลับบ้านทุกปิดเทอมหรือวันหยุดยาว แต่ปิดเทอมที่ผ่านมาฉันไม่ได้กลับเพราะพ่อบอกว่าจะไปเที่ยวกับแม่เลยไม่อยากให้ฉันกลับไปอยู่คนเดียวทั้งที่มีคนงานตั้งเยอะ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร

        “หิวหรือเปล่า” นักรบหันมามองฉันแวบนึงก่อนจะหันกลับไปมองทางต่อ

        “ไม่” ฉันกินอะไรไม่ลงหรอก

        “ถ้างั้นนอนเถอะ ถึงแล้วจะปลุก”

        ฉันพยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงพยายามข่มตาให้หลับเพราะไม่อยากจะคิดอะไรฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ บางทีฉันอาจะตื่นมาแล้วพบว่ามันเป็๲แค่ฝันไปก็ได้

        -Nakrob talk

        ผมมองคนข้างๆ ที่หลับไปทั้งที่ใบหน้ามีแต่น้ำตา ผมรู้สึกช็อคมากที่ได้ยินว่าพ่อมันโทรมาบอกว่าแม่เสียแล้วเพราะที่เจอท่านครั้งล่าสุดท่านก็ดูแข็งแรงไม่ได้เจ็บป่วยอะไร แต่ตอนนั้นก็ต้องดึงสติกลับมาไงเพราะบัวเหมือนคนที่จิตหลุดไปแล้ว มันเอาแต่พร่ำบอกว่าพ่อโกหกมัน ซึ่งผมไม่คิดว่าท่านจะเอาเ๱ื่๵๹แบบนี้มาล้อเล่นได้ ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะเป็๲ยังไงถ้าทุกอย่างไม่ใช่เ๱ื่๵๹โกหกอย่างที่มันหลอกตัวเอง มันจะต้องเ๽็๤ป๥๪แค่ไหนและจะร้องไห้อีกเท่าไหร่ ผมไม่อยากให้มันรับความรู้สึกพวกนี้เลย

        ผมเลี้ยวรถเข้าไปในตัวบ้านของบัวที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ ที่บ้านของมันเปิดรีสอร์ทให้เช่าและมีไร่สตอว์เบอรี่ขนาดใหญ่ด้วย ผมมองเข้าไปในบ้านก็เห็นก็เห็นผู้คนกำลังเดินกันขวักไขว่ด้วยชุดสีดำทำให้ผมไม่อยากปลุกคนข้างๆ เลย

        “บัว” ผมสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเขย่าตัวมันให้ตื่น ถึงยังไงมันก็ต้องรับความจริงให้ได้

        “อื๊ออ”

        “ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านแล้ว” ผมบอกเมื่อมันยังไม่ยอมลืมตาแต่มีน้ำตาซึมอยู่ที่หางตา ถ้าเป็๲ไปได้มันคงไม่อยากตื่นมารับรู้เ๱ื่๵๹แบบนี้

        “ลืมตาเถอะ พ่อกับแม่รอมึงอยู่นะ” ผมบีบมือมันเพื่อให้กำลังใจ

        “อื้ม” มันลืมตาก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา มันมองไปที่บ้านตัวเองก่อนจะหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่ามีแต่คนใส่ชุดดำก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถไป

        ผมรีบลงตามมันที่วิ่งเข้าไปในบ้าน ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นบัวทรุดลงต่อหน้าร่างของแม่ที่นอนอยู่โดยที่มีพ่อมันรีบเข้าไปประคอง มันร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับคนจะขาดใจ

        “มะ แม่ ฮึก! ไม่จริง” บัวร่ำไห้ออกมา

        “บัว แม่ไปดีแล้ว” พ่อที่เข้ามาพยุงกอดปลอบมันทั้งน้ำตา พ่อของมันก็คงจะเ๽็๤ป๥๪ไม่แพ้กัน

        “ไม่จริง ฮืออออ”

        ผมหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนที่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าต่างหันหน้าหนีด้วยน้ำตาคลอเบ้า ภาพนี้มันบีบหัวใจของผมเหลือเกิน อยากจะเข้าไปกอด เข้าไปปลอบ แต่เวลานี้พ่อของมันคงจะทำหน้าที่นี้ได้ดีที่สุด

        “เข้าไปหาแม่กันนะ” พ่อของบัวบอกและพยายามประคองบัวให้ลุกขึ้นและเดินไปหาร่างของแม่

        “ทะ ทำไม ฮึก ทำไมต้องทิ้งหนูไปด้วย” บัวสวมกอดร่างของแม่ทันทีด้วยตัวสั่นเทาจากแรงสะอื้น

        ผมทนดูบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าต่อไปไม่ไหวจึงเดินออกมาแล้วก็เจอกับลุงสมที่เป็๲หัวหน้าคนงานของที่นี่ซึ่งผมรู้จักเป็๲อย่างดี เพราะพวกเรามาเที่ยวที่นี่บ่อยและก็มีลุงสมที่คอยดูแลพวกเรา

        “สวัสดีครับลุงสม” ผมทักลุงที่กำลังวุ่นอยู่กับการขนของ

        “อ้าวนักรบ มากับหนูบัวเหรอ” ลุงถาม

        “ครับ ผมขับรถพามันมา”

        “น่าสงสารหนูบัวนะ รู้อีกทีก็เมื่อแม่จากไปแล้ว” ลุงบอกหน้าเศร้า

        “ครับ แล้วคุณน้าเป็๲อะไรเหรอครับ” ผมถามเพราะไม่เคยคิดว่าท่านจะจากไปเร็วไปแบบนี้

        "คุณหญิงท่านเป็๲มะเร็งมานานแล้ว แต่ไม่ได้บอกหนูบัว ท่านนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลตั้งนาน แต่สุดท้ายก็ยื้อไว้ไม่ไหว" ลุงสมเล่าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้า

        "อ่อครับ" ผมตอบรับออกไปแบบนั้น นึกถึงคนที่กำลังร้องไห้อยู่ในบ้าน มันจะเสียใจแค่ไหนที่ต้องมารู้เ๱ื่๵๹นี้เป็๲คนสุดท้าย

        “แล้วนี่ว่างหรือเปล่า มาช่วยลุงขนของไปวัดหน่อยสิ”

        “ว่างครับ เดี๋ยวเอาของขึ้นรถของบัวก็ได้เดี๋ยวผมขับไปให้” ผมบอกแล้วช่วยลุงยกของขึ้นรถ อย่างน้อยก็ได้ช่วยงานบ้าง ถ้าให้เข้าไปหาบัวตอนนี้ผมก็กลัวว่าจะร้องไห้ไปกับมันด้วย ในเมื่อตอนนี้มันกำลังอ่อนแอผมก็จะเข้มแข็งและคอยอยู่เคียงข้างมัน ถ้าเป็๲ไปได้ผมก็อยากให้มันแบ่งความรู้สึกเ๽็๤ป๥๪มาให้ผมบ้าง หรือให้ผมแบกรับมันไว้คนเดียวก็ยอม

Nakrob end talk

-TBC-