หลังจากที่พวกแก๊งซิ่งล่าถอยกลับไป ตูนก็ได้มารักษาอาการาเ็อยู่ที่ห้องพยาบาลพร้อมกับเพื่อน ๆ ของเขา แขนของตูนที่รับหมัดของไม้เข้าไปเต็ม ๆ ดูท่าจะไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ไปสักพัก
“เป็หนักเลยนะเนี่ย นายไปมีเื่กับใครมาอีกล่ะรอบนี้...” ไบรท์ถาม
“ฉันไม่รู้ว่าพวกมันเป็ใคร จู่ ๆ ก็บุกเข้ามา--”
“ไม้น่ะ... เป็ฝีมือของไอ่ไม้...” เพียงดาวตอบแทน คำตอบของเธอทำให้เคและไบรท์ที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปเล็กน้อย เหมือนกับว่าพวกเขาจะรู้เกี่ยวกับคนคนนี้
“พวกนายรู้จักเหรอ...? มันเอาแต่ถามหาไอ่สิงห์อยู่นั่นแหละ แล้วไอ่สิงห์มันเป็ใคร...”
พวกเขาเงียบไปสักพัก ก่อนที่เคจะตอบกลับมา
“นายจำเื่ที่ฉันและไบรท์เคยทะเลาะกันในโรงอาหารได้ไหม... ไอ่เ้าสิงห์เนี่ยแหละที่เป็คนมาหยุดพวกเราเอาไว้”
“ใช่แล้วล่ะ ถ้าเลือกได้ฉันขอไม่ไปมีเื่กับมันดีกว่า~”
ดูเหมือนว่าเคและไบรท์จะไม่ค่อยอยากจะไปยุ่งกับคนที่ชื่อสิงห์มากซักเท่าไหร่ แต่คำตอบเพียงแค่นั้นก็ยังไม่ทำให้ตูนหายคาใจ
“นี่ดาว... ดูเหมือนว่ามันจะรู้จักกับเธอนะ... ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังทีสิ...”
เด็กหนุ่มทั้ง 3 มองมาที่เพียงดาวด้วยสีหน้าแววตาที่อยากจะรู้คำตอบไม่ต่างกัน เธอจึงไม่มีทางเลือก...
“ก็ได้... ฉันจะเล่าให้ฟังก็ได้ เริ่มจากคนที่ชื่อสิงห์ก่อนเลย เขาเป็ 1 ใน 5 อัจฉริยะของโรงเรียนนี้เหมือนกับนาย 2 คน เขาอยู่ห้องเดียวกับฉันแต่ตอนนี้ถูกพักการเรียนอยู่ และไม้ก็เคยอยู่ห้องเดียวกับฉันเหมือนกัน ไม้น่ะเป็คนที่ชอบการต่อสู้ ชอบสู้กับทุกคนไม่ว่าจะอ่อนหรือเก่ง แต่เขาก็ไม่เคยชนะสิงห์ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ไอ่ไม้น่ะมันต่อสู้ไปเรื่อย ๆ จนพรรคพวกของมันเริ่มเยอะขึ้น แต่ถึงพรรคพวกของมันจะเยอะขึ้นแค่ไหนก็ตาม มันก็ยังคงไม่สามารถชนะสิงห์ได้อยู่ดี จนวันนั้นมาถึง ในวันนั้นไม้ได้ขับรถท่อดังจนสภานักเรียนต้องเข้าไปหา มันไม่พอใจมาก อัดสภานักเรียนคนนั้นซะเละจนต้องส่งเข้าโรงพยาบาลห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน เมื่อสิงห์รู้เข้า เขาก็ได้จัดการไม้ซะเละ สภาพดูไม่ได้เลยล่ะ แขนขาหักบิดเบี้ยวผิดรูป และมันก็โดนไล่ออกในวันนั้นเลย ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่ได้แรงเยอะเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังคงอันตรายอยู่ดี ถ้าเกิดว่ามันไม่ทำตัวโรคจิตและใช้ความแข็งแกร่งไปในทางที่ถูกต้องล่ะก็ มันคงได้ชื่อว่าเป็อัจฉริยะคนที่ 6 ไปแล้ว”
ดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้ในรอบนี้ พวกเขาจะเจอเข้ากับของแข็งซะแล้ว
“แล้วคนที่ชื่อสิงห์มันเก่งขนาดไหนกันเชียว?” เด็กหนุ่มถามต่อ
“นายคิดว่าที่พวกเด็กเกเรกลัวสภานักเรียนเพราะฉันเป็ลูกผอ.งั้นเหรอ นั่นมันเพียงส่วนน้อย แต่จริง ๆ แล้วพวกมันกลัวสิงห์เขาต่างหากล่ะ ไม่มีนักเรียนมัธยมคนไหนในโลกนี้ที่จะเก่งไปกว่าเขาแล้ว”
เคและไบรท์ต่างเห็นด้วยกับสิ่งที่เพียงดาวพูดออกมา
“แล้วทำไมเราไม่ให้ไอ่เ้าสิงห์นั่นไปหาไม้เลยล่ะ เื่จะได้จบ ๆ ไป”
“ถ้าเป็อย่างงั้นได้ก็ดีสิ สิงห์เขาน่ะเป็คนรักอิสระชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ั้แ่โดนพักการเรียนไปก็ไม่รู้ไปไหนต่อไปบ้างแล้ว แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังคงทำงานส่งมาให้ที่โรงเรียนอย่างสม่ำเสมอ การสอบที่ผ่านมาก็มีคุณครูไปนั่งเฝ้าเขาที่บ้าน และพอสอบเสร็จเขาก็หายตัวไปเลย ติดต่อก็ไม่่ได้”
ทั้ง 4 คนต่างคิดหนัก ไม่รู้ว่าไอ่ไม้มันมันจะมาบุกอีกเมื่อไหร่ เกรงว่าครั้งต่อไปที่มันมา คงไม่ได้มากันแค่สิบยี่สิบคนเหมือนครั้งนี้แน่
“แล้วเราจะต้องทำยังไง จะชิงลงมือบุกเข้าไปที่รังของพวกมันก่อนเหรอ” ตูนเสนอความคิดเห็นออกมา
“ฉันไม่แนะนำให้ทำอย่างนั้น”
“ฉันด้วย”
เคและไบรท์ไม่เห็นด้วยเพราะถึงแม้พวกเขาจะเก่งกันขนาดไหน แต่ถ้ากำลังคนมันต่างกันมากเกินไปยังไงก็ต้องแพ้อยู่ดี ขณะที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียด เพียงดาวก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“จริงสิ ไอ่ไม้มันเป็คนชอบทำอะไรโดดเด่นเป็ที่จับตามอง อย่างครั้งนี้ที่มันบุกมาหน้าโรงเรียนก็เพราะมันชอบที่จะเป็จุดสนใจ ถ้างั้นคราวหน้าที่มันจะบุกเข้ามาคาดว่าน่าจะเป็.... วันปัจฉิมที่ใกล้จะถึง!”
“ฮ่า ๆ งั้นก็ดีเลย จะได้ไม่ต้องลงแรงมาก ใช่ไหมล่ะไบรท์ เค!” เด็กหนุ่มทั้ง 3 มีความคิดแบบเดียวกัน พวกเขาเห็นด้วยกับไปเดียของตูน แต่ทว่าทั้ง 3 คนคิดตื้นเกินไป
“ดีที่ไหนกันล่ะยะ! เ้าบ้าพวกนี้! ในวันนั้นจะมีผู้หลักผู้ใหญ่ คนใหญ่คนโตมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศเข้ามาร่วมงานด้วย ถ้าพวกมันบุกเข้ามาโรงเรียนเราก็เสียชื่อเสียงหมดความน่าเชื่อถือหมดสิยะ!! และก็นาย! โดนต่อยเข้าไปหมัดเดียวก็กระเด็นออกไปซะขนาดนั้น ถึงแม้จะกันไว้ได้ก็เถอะแต่แขนก็เกือบจะยกไม่ขึ้นใช่ไหมล่ะ! ไอ่ไม้มันไม่ใช่คนที่พวกนายจะชนะได้ง่าย ๆ นะ!!”
ถึงแม้จะฟังดูน่าเจ็บใจ แต่ที่เพียงดาวพูดออกมาทั้งหมดคือความจริงที่ทั้ง 3 หนุ่มไม่สามารถโต้แย้งอะไรออกมาได้เลย แต่ถึงอย่างงั้นมีหรือที่คนที่เกลียดนักเลงเข้ากระดูกดำแบบตูนจะยอมง่าย ๆ
“ไม่สามารถชนะได้ง่าย ๆ แต่ไม่ได้ความว่าจะชนะไม่ได้ใช่ไหมล่ะ…”
เคและไบรท์ที่ได้ยินก็รู้สึกหายกังวลและมีใจสู้มากขึ้น ส่วนเพียงดาวก็ยังคงไม่พอใจอยู่ดี
“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ เลยพวกผู้ชายเนี่ย! ฉันจะกลับบ้านละ!” และเธอก็เดินออกไปด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์
“ฮ่า ๆ ไม่ต้องเสียใจไปหรอก เ้าตัวเล็ก~ ผู้หญิงก็งี้แหละ...”
“่นี้นายก็พักฟื้นร่างกายไปก่อนนะตูน อย่างพึ่งทำอะไรวู่วามล่ะ”
จากนั้น 3 หนุ่มก็อยู่คุยกันสักพักและไบรท์ก็ได้แอบเอาบางอย่างวางไว้ใกล้ ๆ กระเป๋าของตูน ก่อนที่จะออกจากห้องไปพร้อมกับเค ในขณะที่ตูนกำลังจะกลับบ้าน เขาก็ได้ไปเห็นกับกล่องปริศนาของไบรท์ที่มีข้อความบนกระดาษแปะไว้อยู่
“นี่มังงะฉบับรวมเล่มของนาย ตามที่ฉันเคยสัญญาไว้”
เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบฉีกกระดาษห่อของขวัญอย่างบ้าคลั่ง พอมาเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในเขาก็ต้องตะลึงไปทันที
“นี่มัน...”
ขายหัวเราะฉบับรวมเล่ม ปังปอนด์ ครอบครัวตึ๋งหนืด และอื่น ๆ อีกมากมาที่ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่ามังงะเลยสักนิดเดียว
“อะไรเนี่ย!! ฉันไม่ได้อยากอ่านขายหัวเราะสักหน่อย มังงะฉันอยู่ไหน!!!” ตูนเกิดอาการไม่พอใจอย่างแรงจนเริ่มโวยวายออกมา จนสุดท้ายเขาก็โดนอาจารย์ประจำห้องดุจนหน้าจ๋อยเป็หมาหงอยไปเลย
ผ่านไปหลายวันนับั้แ่วันที่แก๊งซิ่งมาบุกที่โรงเรียน ซึ่งมันก็ใกล้จะเข้าใกล้วันปัจฉิมเข้าเรื่อย ๆ พวกแก๊งซิ่งก็เริ่มโผล่ออกมาให้เห็นในระแวกนี้มากขึ้นจนนักเรียนในโรงเรียนเริ่มระแวง
ทางด้านของไม้ที่กำลังเดินไปเดินมาก็บังเอิญไปได้ยินเสียงซุบซิบจากลูกน้องเขาเข้าให้
“เห้ย ๆ ไอ่พวกเด็กโรงเรียนเบียวศาสตร์มันบอกว่าที่ลูกพี่เราไม่กล้าไปที่โรงเรียนเพราะกลัวคนชื่อสิงห์จริงป่ะวะ?”
“ไอ่เxี้ย… มึงพูดอะไรของมึงเนี่ย! อย่าพูดเสียงดังดิวะ ถ้าลูกพี่ได้ยินจะ…ซวย…เอา..า..”
กำลังคุยกันอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็ได้มีเด็กหนุ่มร่างั์มายืนข้างหลังแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงพร้อมกับมองตาแข็งลงมา
“แกพูดว่าอะไรนะเมื่อกี้…”
“ปะ ปะ ปะ เปล่าครับลูกพี่ พวกผมแค่พูดว่าอยากกินเบียร์สิงห์เฉย ๆ น่ะครับ… แฮ่ะ ๆ ๆ”
“….งั้นเหรอ”
ใจเย็นผิดคาด ลูกน้องคนนั้นโล่งใจเป็ปลิดทิ้งคิดว่าจะโดนซะแล้ว ซึ่งมันก็คิดถูกแล้ว กำปั้นขนาดใหญ่ได้พุ่งเข้าไปที่ข้างลำตัวของลูกน้องคนนั้นจนตัวเบี้ยวกระเด็นออกไป เวลาเืขึ้นหน้าไอ่หมอนี่มันซัดหมดไม่สนลูกใคร
“พวกมึงทุกคนจงฟัง!!! ต่อจากนี้ไป!!! เจอพวกมันที่ไหนก็เล่นแม่งตรงนั้นเลย!!”
“เฮ้!!!!!!”
หลังจากวันนั้น พวกแก๊งซิ่งก็ออกมากันเยอะกว่าเดิม และเริ่มลงมือทำร้ายร่างกายนักเรียนที่ไม่ได้รู้เื่ด้วย ถึงแม้เื่นี้จะไปถึงหูของคุณครูในโรงเรียน แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงแม้จะแจ้งตำรวจไปจับ มันก็โผล่มากันอีกเรื่อย ๆ ไม่หยุดหย่อน พวกของเคและของไบรท์ก็มีการปะทะกับแก๊งนี้อยู่บ่อยครั้ง ตูนก็เช่นกัน สถานการณ์ในโรงเรียนตอนนี้ค่อนข้างอันตราย เด็กนักเรียนต่างอยู่ไม่เป็สุข จนกระทั่งได้มาถึงคิวของเธอคนนี้
เพียงดาวที่ทำงานจนดึกก็กำลังจะกลับบ้าน ซึ่งเธอก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่า่นี้ค่อนข้างไม่ปลอดภัย และในขณะที่เธอกำลังเดินออกจากตึก ก็ได้มีเด็กหนุ่มร่างใหญ่เดินเข้ามาจากด้านหลังแบบไม่รู้ตัว
“นี่ดาว... ฝากไปบอกไอ่สิงห์ทีว่ากุจะฆ่ามันด้วยมือของกุเอง”
ผัวะ!!
…
ณ โรงพยาบาล มีเด็กหนุ่ม 3 คนกำลังวิ่งด้วยท่าทีที่ดูร้อนรน เมื่อพวกเขามาถึงห้อง ๆ หนึ่ง ก็ได้เจอกับเพียงดาวที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงและผอ.ประเสริฐที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“ผอ.ครับ...”
เด็กหนุ่มทั้ง 3 เห็นผอ.โรงเรียนของตนแสดงอาการโศรกเศร้าในแบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้ทั้ง 3 คนรู้สึกไม่ดีไปตาม ๆ กัน
“ผอ.ครับ ผมขอโทษ...”
“ขอโทษนะเด็ก ๆ แต่ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับลูกสาวฉันแค่ 2 คนน่ะ”
ทั้ง 3 คนต่างพูดอะไรไม่ออกและเดินออกมาจากห้อง จากนั้นไม่นานตูนก็ได้แยกตัวออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทว่าเคและไบรท์สังเกตได้เห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเขา
“นี่ไบรท์ เป็ครั้งแรกเลยว่ะที่เห็นหมอนั่นโกรธขนาดนั้น”
“เออ... ฉันก็เหมือนกัน”
พวกเขาจะจัดการกับไม้ยังไง โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนนี้อาจจะสั้นหน่อยนะครับ พอดีสมองตัน แฮะ ๆ แต่รับรองว่าตอนต่อ ๆ มันส์แน่นอน
1K
