ตอนที่ 5 คนเดียวกับคนก่อน
"พวกข้ามีเท่านี้จริงๆ ปล่อยพวกเราไปเถอะ" อันธพาลสองพี่น้อง รีบอ้อนวอนร้องขอชีวิต
อันธพาลสองพี่น้องไม่เคยเจอั์มารแบบเต้าิมาก่อนเลยในชีวิต ทำให้เห็นการกระทำของเต้าิทั้งคู่เกิดความสั่นกลัวขึ้นมาทันที
"ข้าไม่เชื่อ ปู่ ใช่ที่พวกมันพูดไหม!!!" เต้าิถามปู่ตนอีกครั้ง ความจริงไม่ต้องถามเต้าซื่อ แค่ฟังจากน้ำเสียง การแสดงออกของอีกฝ่ายก็รู้อยู่แล้วว่าโกหก
"คิดจะมาโกหกตอแหลกับตน?" เต้าิ บิดตัวออกกำลังกายอีกครั้ง ขณะรอฟังคำตอบจากปู่เต้าซื่อ
"ที่จริงยังไม่มีสิ่งของทำจากพวกแร่เงินหรือโลหะเลยสักชิ้น และไม่มีสิ่งของที่พวกมันปล้นจากบ้านเราไปรวมอยู่ด้วยเลย"
อันธพาลสองพี่น้อง ปล้นชาวบ้านมาหลายครั้ง ซึ่งต้องมีบ้านที่พอมีฐานะอยู่บ้างรวมด้วย จึงมั่นใจว่าต้องมีสิ่งของทำจากพวกแร่เงิน โลหะปล้นมาด้วยแน่ แต่ตอนนี้กับไม่เห็นสักชิ้น แล้วยังไม่มีของที่ปล้นไปจากบ้านหลังนี้ปรากฏออกมาให้เห็นเช่นเดียวกัน
"ได้ยินแล้ว ใช่ไหม คราวนี้มีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม"
กร็อบ แกรบ
เต้าิ หักนิ้วมือรอเอาไว้เรียบร้อยแล้ว การให้เต้าซื่อเป็คนตอบ เพื่อเป็พยานยืนยันแก่อันธพาลสองพี่น้องอย่างชัดเจน จะได้ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น
"ข้าจำได้แล้ว พวกข้าไม่ได้พกมาด้วย"
"ใช่แล้วสิ่งของพวกนั้นถูกเก็บเอาไว้ ในที่ซ่อนของพวกข้า"
อันธพาลสองพี่น้อง รีบอธิบายออกมาอย่างฉับไว เมื่อคิดว่าเต้าิจะลงมือสังหารพวกตนจริงๆแน่
"มัวรออะไรอยู่เล่า รีบไปเอามาเซ่"
เปรี้ยง
เต้าิ เตะส่งออกไปนอกบ้าน อันธพาลสองพี่น้องลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก จากนั้นใส่เกียร์หมาวิ่งเผ่นหนีแจ้นออกไปอย่างรวดเร็ว
"เต้าิ เ้า..." เต้าซื่อ อึ้งกับการกระทําของเต้าิ ไม่นึกว่า หลานชายคนเดียวของตนจะแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้มาก่อน
"รึอาจจะเป็เพราะ อกหักจากความรัก ทำให้นิสัยคนเปลี่ยนไปด้วย" เต้าซื่อ ยิ่งคิดเกี่ยวกับเื่เต้าิในตอนนี้ ยิ่งไม่เข้าใจกันไปใหญ่ จนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเต้าิเร็วๆนร้ได้เท่านั้น
ดั่งคำกล่าวที่ว่า "ความรักทำให้คนเปลี่ยนไป" จะเป็ตอนสมหวังหรือผิดหวังกับความรักก็ตาม
"ปู่ เป็ไรไป?" เต้าิ หันมาถามเต้าซื่อด้วยความสงสัย เมื่อเห็นจ้องมองมาที่ตนเองไม่หยุด
"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นเต้าิที่แสนอ่อนแอคนนั้น กลับมาเข้มแข็งได้เร็วแบบนี้"
เต้าซื่อ ค่อยๆกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"หมายความว่าไง เมื่อก่อนข้าอ่อนแอขนาดนั้นเลย?" เต้าิ แปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
จากนั้นก็รับรู้เกี่ยวกับเื่ตัวเองเมื่อก่อนขึ้นมา เต้าิตอนเด็กอ่อนแอ ขี้แย ไม่ค่อยออกมาพบหน้าผู้คน แต่มาวันหนึ่งกับแอบชอบเด็กสาวในหมู่บ้านคนหนึ่ง
ซึ่งนางเป็เพื่อนเล่นคนเดียวั้แ่วัยเด็ก ในหมู่บ้านมีนางที่ยอมมาเล่นด้วยกับเต้าิที่คอยหลบหน้าผู้คนอยู่แต่ในห้องเก็บตัวไม่ยอมไปไหน
วันหนึ่งนางต้องจากไป เพราะครอบครัวอีกฝ่ายต้องย้ายออกจากที่นี้ไปอยู่ที่ใหม่ดีกว่าเดิม จึงทำให้เต้าิที่เพิ่งมารู้สึกตัวกับคำว่า "รัก" เพื่อนสาวคนเดียวในวัยเด็กคนนั้นต้องอกหักช้ำใจอยู่พักใหญ่
จนวันหนึ่งเต้าิหายตัวออกจากบ้าน เต้าซื่อต้องออกไปตามจนมาพบเต้าินอนสลบอยู่ใต้หน้าผา
"อืมๆ" เต้าิ นั่งฟังนิ่งๆอยู่เงียบๆ จนเริ่มเข้าใจแล้วว่า ตนเองกับเต้าิคนก่อนหน้านี้ ล้วนต่างกันอย่างมาก ทั้งพฤติกรรม บุคลิก นิสัย ฐานะ แต่...รูปร่างหน้าตาข้าเหมือนกัน?
"เดี้ยวนะ หน้าข้ายังคงเหมือนเดิม เป็เต้าิคนเดิม คนเดียวกับคนก่อน?" เต้าิ รีบถามออกมา
???
"ใช่ หน้าเ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปตรงไหนเลย" เต้าซื่อ มองด้วยความสงสัย แล้วทำการสำรวจหน้าตาเต้าิในตอนนี้
หลังจากสำรวจเสร็จพบว่าไม่มีใบหน้าส่วนไหนยุบ หรือบุบสลายตรงส่วนไหน ยังคงเป็ใบหน้าเต้าิคนเดิม
"หากนิสัยเ้ายังคงห้าวหาญ เข้มแข็งเช่นนี้ สมกับเป็ชายชาตรี รับรองสาวๆติดตรึม"
"เ้าไม่ต้องเสียใจไปหรอก ด้วยหน้าตาอันหล่อเหลาของเ้า พร้อมกับบุคลิก ท่าทางในตอนนี้ทำให้เ้าดูมีสง่าราศีขึ้นมาเลย" ปู่ ให้กำลังใจหลานชายตัวเองอย่างเต็มที่
"หากฐานะครอบครัวเราไม่ตกอับ ชีวิตความเป็อยู่ดีกว่านี้ เ้าคงไม่ลำบากเช่นนี้ และคงได้มีภรรยาดีๆ แต่งงานเป็ฝั่งเป็ฝาเรียบร้อยไปแล้ว" ปู่ เอ่ยด้วยความเศร้าใจออกมา
"เฮ้ๆ ไม่ใช่ว่าปู่แก้าอยากอุ้มหลานเร็วๆหรอกใช่ไหม ถึงชื่นชมข้าออกนอกหน้าเช่นนี้กัน" เต้าิ ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ชีวิตที่ผ่านมาของตน ล้วนผ่านผู้หญิงมากหน้าหลายตามาเยอะ
แต่ยังไม่มีคนไหนทำให้ตนถูกใจได้เลยสักคน ทุกคนล้วนเข้ามาเพราะผลประโยชน์กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็หน้าตา ชื่อเสียง ฐานะ หากตนไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็คงไม่มีหญิงสาวที่ไหนเหลียวแลหรอก
ยกเว้นสาววัยใส เฉินเย่ว์ นางเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ไม่สนใจเื่พวกนี้เลย กลับกันกับปฏิเสธความรักที่มอบให้นางเสียด้วยซ้ำ ซึ่งไม่มีใครปฏิเสธเช่นนี้กับเต้าิมาก่อน หากเป็หญิงสาวคนอื่น ได้ยินข้าบอกรักคงตกลงปลงใจอย่างรวดเร็วไปแล้ว
"ไม่ได้ ไม่ได้"
"ข้าตัดสินใจแล้วว่าต้องลืมนางลงให้ได้ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกใบใหม่นี้"
เต้าิ หันมาสนใจสิ่งของกองอยู่ตรงหน้าทันที ทุกอย่างล้วนดูเป็ขยะในสายตาตนเอง แต่เต้าซื่อกับมองไม่เป็เช่นนั้น
"ข้าไม่เห็นเงินใช้สำหรับซื้อสิ่งของบนโลกเลย"
เต้าิ แปลกใจ เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่มีเงินสำหรับซื้อสิ่งของต่างๆบนโลกใบนี้ หรือว่าเค้าไม่ได้ใช้เงินในแบบปัจจุบันซื้อสิ่งของกัน
ในขณะที่เต้าิสงสัยเื่นี้ ก็หันมามองปู่ของตน จึงเข้าใจทันทีว่าเศษก้อนหินทองแดงคือ สิ่งของเอาไว้แลกเปลี่ยนเป็อย่างอื่น
!!!
"อะไรนะ!!!" ได้ยินเช่นนั้นก็ต้องใ ข้าหลงเข้ามาในยุคหินรึไงกัน ยังมีคนใช้ก้อนหินพวกนี้แลกเปลี่ยนสิ่งของอยู่อีก
1K
