
ตอนที่18 รักเอย
สวนสาธารณะเวลาประมาณสี่ทุ่มเศษ
หลังจากพาโมจิออกไปกินข้าวเสร็จผมก็พาเธอขับรถเข้าไปในสวนสาธารณะท้ายหมู่บ้านพวกเรานั่งกันอยู่ในรถยนต์มองออกไปยังภายนอกแสงไฟถนนทำให้พอเห็นบรรยากาศในยามค่ำคืนที่ค่อนข้างมืดเงียบเหงาและน่ากลัว ต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิงอีกทั้งผู้คนที่เคยพลุกพล่านก็ไม่มีใครเหลืออยู่ในสวนเลยนอกจากผมและโมจิ สิ่งที่ทำให้บรรยากาศในสวนตอนกลางคืนดูน่ากลัวอาจเป็เพราะต้นไม้ที่นี่ต้นใหญ่และมีหลายต้นเรียงรายกันทำให้ดูอึมครึม
ผมจอดรถอยู่ใกล้กับบึงน้ำที่เคยพาโมจิลงไปปั่นจักรยานน้ำเล่นในวันที่เราพบกันวันแรก
“ตอนกลางคืนสวนที่นี่ก็สวยไปอีกแบบนะเจย์ว่าป่ะ”
โมจิเอ่ยขึ้นมาสายตาของเธอมองออกไปยังบึงน้ำแสงจันทร์ส่องกระทบผิวน้ำเป็ระลอกเล็กๆ เกิดประกายระยิบระยับ
“แต่เจย์ว่ามันออกจะเงียบเหงาและวังเวงมากกว่า”
“เอ๋”
โมจิหันมามองหน้าผมริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้ม
“พูดเหมือนคนอกหักแหน่ะ”
“โห โมจิพูดแทงใจดำเจย์นะนี่”
ผมยกมือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย
“จริงดิ”เธอทำหน้าใ
“อือ”
“ั้แ่เมื่อไหร่”
เธอจับแขนของผมเขย่า
“เมื่อเย็น สดๆร้อนๆ เลยล่ะ แผลสดมากบอกเลย”
ผมบอกเธอออกไปอย่างไม่ปิดบังคิดว่าไม่บอกตอนนี้สักวันเธอก็จะรู้อยู่ดี
“เจย์มันไม่ได้เกิดจากโมจิใช่ไหม”
สีหน้าของเธอเจื่อนลง
“คุณแพทเธอเข้าใจโมจิตอนอยู่กับเจย์ในโรงพยาบาลใช่ไหมถ้าใช่แพทจะไปอธิบายให้เธอฟังเอง”
“บ้าเหรอโมจิคิดมาก ไม่เกี่ยวกับโมจิหรอกเื่ระหว่างเจย์กับแพทน่ะมันมีปัญหากันมาสักระยะแล้วล่ะ บางทีจบแบบนี้มันก็อาจดีกับเราทั้งคู่ก็ได้”
มันดีจริงหรือเปล่าผมก็ไม่รู้…แต่มันจบแล้ว
“แล้วตอนนี้เจย์รู้สึกไงมั้ง”
“รู้สึกยังไงน่ะเหรอ”ผมทวนคำถามของเธอ
“ใช่เจย์รู้สึกยังไง”
โมจิจ้องผมเขม็งเชียวเหมือนเธอต้องรู้ให้ได้ว่าผมรู้สึกยังไงแปลกคนจริง!
“ก็เหงาๆ เศร้า แล้วก็เหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่างมั้ง อื้อ น่าจะประมาณนั้น”
“งั้นเจย์ก็ไม่ได้อกหักหรอกเพราะเจย์ไม่ได้รักคุณแพท”
เธอบอกผมหน้านิ่งๆ
“ทำไมโมจิคิดแบบนั้นล่ะคนโดนบอกเลิกเป็เจย์นะแบบนี้ไม่เรียกว่าอกหักแล้วเรียกว่าอะไร”
“ถ้าเจย์รักแพทแล้วโดนเธอบอกเลิกเจย์จะต้องเสียใจมาก ไม่ใช่อย่างที่โมจิเห็นตอนนี้มันเหมือนเราสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างในชีวิตไป บางอย่างที่เป็เหมือนกำลังใจของเราทำให้เรายิ้มได้หัวเราะออกมาอย่างมีมีความสุข ความรู้สึกทุกอย่างรอบตัวมันจะมืดมนไปหมดไม่ใช่แค่เศร้า เหงาแบบที่เจย์บอกเมื่อกี้ คือมันต้องมากกว่านั้นเยอะ”
“พูดเหมือนเคยอกหัก”
“เคยสิโมจิถึงได้รู้ไงว่าความรู้สึกของคนอกหักน่ะมันเป็ยังไง”
ผมกับโมจิเราสองคนต่างคนต่างเงียบจมลงไปกับความคิดอ่านในใจของตนเอง หรือที่โมจิบอกผมมันเป็ความจริง ผมไม่ได้รักแพท…