Hot Blood ร้อนรักวัยระเริง (Nc21+)

    ตอนที่18 รักเอย


    ตอนที่18 รักเอย

               

                สวนสาธารณะเวลาประมาณสี่ทุ่มเศษ

                หลังจากพาโมจิออกไปกินข้าวเสร็จผมก็พาเธอขับรถเข้าไปในสวนสาธารณะท้ายหมู่บ้านพวกเรานั่งกันอยู่ในรถยนต์มองออกไปยังภายนอกแสงไฟถนนทำให้พอเห็นบรรยากาศในยามค่ำคืนที่ค่อนข้างมืดเงียบเหงาและน่ากลัว ต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิงอีกทั้งผู้คนที่เคยพลุกพล่านก็ไม่มีใครเหลืออยู่ในสวนเลยนอกจากผมและโมจิ สิ่งที่ทำให้บรรยากาศในสวนตอนกลางคืนดูน่ากลัวอาจเป็๞เพราะต้นไม้ที่นี่ต้นใหญ่และมีหลายต้นเรียงรายกันทำให้ดูอึมครึม

                ผมจอดรถอยู่ใกล้กับบึงน้ำที่เคยพาโมจิลงไปปั่นจักรยานน้ำเล่นในวันที่เราพบกันวันแรก

                “ตอนกลางคืนสวนที่นี่ก็สวยไปอีกแบบนะเจย์ว่าป่ะ”

                โมจิเอ่ยขึ้นมาสายตาของเธอมองออกไปยังบึงน้ำแสงจันทร์ส่องกระทบผิวน้ำเป็๲ระลอกเล็กๆ เกิดประกายระยิบระยับ

                “แต่เจย์ว่ามันออกจะเงียบเหงาและวังเวงมากกว่า”

                “เอ๋”

                โมจิหันมามองหน้าผมริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้ม

                “พูดเหมือนคนอกหักแหน่ะ”

                “โห โมจิพูดแทงใจดำเจย์นะนี่”

                ผมยกมือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย

                “จริงดิ”เธอทำหน้า๻๷ใ๯

                “อือ”

                “๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่”

                เธอจับแขนของผมเขย่า

                “เมื่อเย็น สดๆร้อนๆ เลยล่ะ แผลสดมากบอกเลย”

                ผมบอกเธอออกไปอย่างไม่ปิดบังคิดว่าไม่บอกตอนนี้สักวันเธอก็จะรู้อยู่ดี

                “เจย์มันไม่ได้เกิดจากโมจิใช่ไหม”

                สีหน้าของเธอเจื่อนลง

                “คุณแพทเธอเข้าใจโมจิตอนอยู่กับเจย์ในโรงพยาบาลใช่ไหมถ้าใช่แพทจะไปอธิบายให้เธอฟังเอง”

                “บ้าเหรอโมจิคิดมาก ไม่เกี่ยวกับโมจิหรอกเ๱ื่๵๹ระหว่างเจย์กับแพทน่ะมันมีปัญหากันมาสักระยะแล้วล่ะ บางทีจบแบบนี้มันก็อาจดีกับเราทั้งคู่ก็ได้”

                มันดีจริงหรือเปล่าผมก็ไม่รู้…แต่มันจบแล้ว

                “แล้วตอนนี้เจย์รู้สึกไงมั้ง”

                “รู้สึกยังไงน่ะเหรอ”ผมทวนคำถามของเธอ

                “ใช่เจย์รู้สึกยังไง”

                โมจิจ้องผมเขม็งเชียวเหมือนเธอต้องรู้ให้ได้ว่าผมรู้สึกยังไงแปลกคนจริง!

                “ก็เหงาๆ เศร้า แล้วก็เหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่างมั้ง อื้อ น่าจะประมาณนั้น”

                “งั้นเจย์ก็ไม่ได้อกหักหรอกเพราะเจย์ไม่ได้รักคุณแพท”

                เธอบอกผมหน้านิ่งๆ

                “ทำไมโมจิคิดแบบนั้นล่ะคนโดนบอกเลิกเป็๞เจย์นะแบบนี้ไม่เรียกว่าอกหักแล้วเรียกว่าอะไร”

                “ถ้าเจย์รักแพทแล้วโดนเธอบอกเลิกเจย์จะต้องเสียใจมาก ไม่ใช่อย่างที่โมจิเห็นตอนนี้มันเหมือนเราสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างในชีวิตไป บางอย่างที่เป็๲เหมือนกำลังใจของเราทำให้เรายิ้มได้หัวเราะออกมาอย่างมีมีความสุข ความรู้สึกทุกอย่างรอบตัวมันจะมืดมนไปหมดไม่ใช่แค่เศร้า เหงาแบบที่เจย์บอกเมื่อกี้ คือมันต้องมากกว่านั้นเยอะ”

                “พูดเหมือนเคยอกหัก”

                “เคยสิโมจิถึงได้รู้ไงว่าความรู้สึกของคนอกหักน่ะมันเป็๲ยังไง”

                ผมกับโมจิเราสองคนต่างคนต่างเงียบจมลงไปกับความคิดอ่านในใจของตนเอง หรือที่โมจิบอกผมมันเป็๲ความจริง ผมไม่ได้รักแพท…