ในห้องโถงอันใหญ่โตมองไปทางไหน ก็ดูแสบตา ระยิยระยับไปด้วยเพชรพลอยจำนวนมากเครื่องเรือนที่นี่ก็สวยงามดูอลังการเสียจริง เป็สิ่งไม่ได้หาดูได้ง่ายๆที่นี่เป็เหมือนจินตนาการของคนๆหนึ่ง มันช่างสวยงามจริงสิ่งเหล่านี้เป็ค่อยจริงหรือเปล่า ตรงบัลลังก์นั้น มีชายอายุเพียง17ปีนั่งอยู่แต่ความเป็จริงแล้ว อายุของเขาน่าจะย่างเข้า 35ปีได้ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มีได้เพียงคนเดียว ท่านจักรพรรดิเอรอสผู้เกรงขาม เอรอสรู้สึกอยากเจอยูคิมูระมากถ้าภาพที่เขาคิดเป็ความจริง เขาได้เรียกคนสนิทเข้ามา
“เซยะข้าอยากออกไปข้างนอก”
“แต่ว่ามัน...”
“ข้าอยากจะออกไปเบื่อนั่งแต่ในห้องกับบัลลังก์ ไปหาอะไรทำสนุกดีกว่า”
“แล้วท่าน้าทำอะไรล่ะ?” เซยะถาม
“ไม่บอก” เอรอสเดินออกไป เซยะก็เดินตามออกมา เอรอสหันกลับมามองเซยะที่เดินตามเขามา
“เ้าตามข้ามาทำไม?”
“คือ...กระผมเป็ผู้ติดตาม”
“ไม่ต้องวันนี้เ้าไม่ต้องตามข้า อยากไปไหนก็ไปเถอะ”เอรอสพูดแล้วเขาก็เดินไป เซยะได้แต่ยืนมองเท่านั้น
เอรอสมาถึงวังหิมะมันเคยเป็สถานที่หมอในอยู่นั่นก็คือปู่ของยูคิมูระนั่นเอง
“เราไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้วแต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยซะนิดเดียว” เอรอสเดินเข้าไป
ยูคิมูระที่รู้สึกเหมือนมีคนมาก็รีบออกจากห้องลับทันทีแล้วขึ้นเตียงไปนอน เอรอสเดินเข้าถึงเตียงยูคิมูระ เขาเห็นเด็กหนุ่มหลับอยู่ใบหน้าของยูคิมูระเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ได้รู้เื่อะไรเลยจริงๆเอรอสนั่งลงบนเตียงของยูคิมูระแล้วเอื้อมมือจะไปลูบหัวแต่ยูคิมูระลืมตาขึ้นมาแล้วรีบถอยห่างเอรอส จนตกเตียง เอรอสหัวเราะทันที
“ฮะฮะฮ่า...เ้าเด็กน้อย เ้าคงใซินะ”
“นายเป็ใคร?” เสียงที่เหมือนเริ่มจะแตกเป็ผู้ใหญ่เอ่ยขึ้น
“ฉันเป็เพื่อนกับเ้าไง”
“เพื่อน?”
“ใช่เพื่อน...ทำไมเ้าไม่อยากมีเพื่อนเหรอ?” เอรอสพูดไปพลางยิ้มไป
“ฉันไม่้าเพื่อน” เด็กน้อยอายุ15 ปฏิเสธเสียงแข็ง
“งั้น...เป็พี่ชายล่ะ”
“ไม่ ฉันมีทาเคชิเป็พี่ชายที่นี่ก็พอแล้ว”
“งั้นเหรอ?” เอรอสเดินมามองหน้ายูคิมูระใกล้ๆ เขาเอื้อมมือไปจับหน้าที่เย็นเฉียบของยูคิมูระเด็กน้อยสะบัดหน้าออก แต่เอรอสจับไว้แน่นทำให้เด็กน้อยไม่สามารถสะบัดออกได้
“เหมือนจริงๆเหมือนมาก” เอรอสพูดลอยๆ
“เหมือนอะไร?”
“เหมือนพ่อของเ้าน่ะซิ”
“พ่อ..!” เอรอสปล่อยมือจากหน้ายูคิมูระ
“นายรู้จักพ่อฉันเหรอ?”
“รู้จักซิรู้จักจนสนิทก็ว่าได้”
“พ่อผมไม่ได้เป็ซาตานใช่ไหม?” เด็กน้อยเดินมาหาเอรอสเองโดยที่ไม่รู้สึกกลัวเลย
“ข้าตอบไม่ได้”
“ทำไม?” ยูคิมูระกระชากเสื้อเอรอส
“ใจเย็นๆหน่อย” คำพูดของเอรอสทำให้ยูคิมูระยอมปล่อยมือ เอรอสเดินไปนั่งที่เก้าอี้
“อยู่ที่นี่เป็ไงบ้าง?”
“อยากรู้มาเปลี่ยนกันไหมล่ะ” ยูคิมูระเดินไปนั่งที่เตียง ไม่มองหน้าเอรอสเลย
“เปลี่ยนกันเหรอ?” ยูคิมูระหันมามองเอรอส
“นั่นซินะมาอยู่ที่นี่เ้าคงเหงาแย่งั้นเ้าอยากถามอะไรข้าไหมล่ะ?” เอรอสเสนอ
“ไม่...อยู่ที่นี่ไม่จำเป็ต้องรู้อะไร?”
“ถามมาเถอะข้าชอบให้คนถาม ถามถึงพ่อเ้าก็ได้”
“ได้...ใครเป็คนฆ่าพ่อ?” คำถามนี้ทำให้เอรอสอึ้ง
“เื่นี้ข้าไม่รู้หรอกเ้าหัดถามอะไรที่ข้ารู้ได้ไหม?”
“เ้าเป็คนฆ่าใช่ไหมล่ะ?” ยูคิมูระทำตาดุใส่ เอรอสถึงกับใ เหมือนกันมากเหมือนมากจริงสายตาคู่นั้น มันกระทบกระเทือนผู้เป็จักรพรรดิมาก สายตาซาตานนั่นเขาไม่มีทางลืมแน่
“จะ...จะว่าใช่ก็ได้” ยูคิมูระวิ่งไปชกหน้าเอรอสอย่างแรง ปากของเอรอสแตกทันทีมันทำให้เขาใที่เขาต้องใไม่ใช่เืของเขาออก แต่เป็ยูคิมูระวิ่งเข้ามาต่อยเขาเมื่อไหร่เร็ว... เร็วมาก ฝีมืออย่างเขาต้องพ่ายให้กับเด็กน้อยเหรอ?
“ฮะฮะฮะถ้าตอนนี้มีดาบ เ้าคงเสียบข้าแทนการต่อยแล้วใช่ไหม?”ยูคิมูระไม่ตอบ เขาเดินไปนั่งที่เตียงเหมือนเดิม เขาเงียบมากเก็บอาการได้อย่างแเี ถ้าฆ่าคนก็คงไร้ความรู้สึกเหมือนกัน
ทาเคชิไปที่วังหิมะเพื่อที่จะไปหายูคิมูระแต่ก็ถูกคนของแม่ลากตัวกลับไป
“ทาเคชิ...แม่บอกแล้วใช่ไหม? ว่าอย่าไปอีก”
“จับผมขังอีกคนก็ได้อย่างน้อยยูคิมูระก็น่าจะมีเพื่อน” แม่ตบหน้าทาเคชิทันที
“ลูกพูดอะไร?มันเป็สถานที่ขังลืม ลูกเข้าไปจะไม่มีวันได้ออกมา นอกจากคำสั่งของเอรอสเท่านั้น”แม่ตะวาดใส่หน้าทาเคชิ
“แล้วแม่จะให้ผมทำยังไง?”
“อย่าไปอีกครั้งนี้แม่เตือน ครั้งหน้าเราคงต้องมีบทลงโทษกันบ้าง”แม่โกรธมาก ทาเคชิวิ่งออกไป ทาคาฮิสะที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกรู้สึกสงสารพี่ชายตัวเองมาก
ทาเคชิเดินไปในเมืองมาริอาเห็นทาเคชิ เธอรีบวิ่งไปหาเขาทันที
“ทาเคชิ ทาเคชิ” ทาเคชิหันไปมอง
“มาริอา” ทาเคชิยิ้ม
“ไปเที่ยวกันไหม?” ทาเคชิพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม
ทั้งสองคนเดินมาถึงสวนไม้ที่ประดับด้วยต้นไม้ที่มีแต่ใบสีเขียว สีเขียวอ่อนตัดกับสีเขียวแก่ ถึงไม่มีสีแต่มันก็ยังดูสวยเป็สถานที่หลายๆคนชอบมากัน โดยเฉพาะคู่รัก
“สวยไหม?” มาริอาถามทาเคชิ
“ก็ดีแต่ฉันชอบต้นไม้ที่มีดอก มีสีสันมากกว่านี้”
“นั่นซินะดอกไม้ที่มีสีสันย่อมสวยกว่า”มาริอาเดินมายืนพิงที่ต้นไม้ต้นใหญ่
“เฮ้อ....รู้สึกสดชื่นจัง” เธอเงยหน้ามองใบไม้สีเขียวเต็มต้นทาเคชิเดินไปพิงอีกข้างหนึ่ง
“นายมีเื่อะไรหรือเปล่า?” มาริอาถามขึ้น
“ทำไมเหรอ?หน้าของฉันว่าเขียนว่าไม่สบายใจอยู่เหรอ?”คำพูดของทาเคชิทำให้มาริอาถึงกับหัวเราะ
“เปล่าหรอกแค่เห็นนายพูดน้อย”
“ใช่...ฉันมีเื่ไม่สบายใจ แต่...”
“เลิกคิดซิถ้าคิดแล้วไม่สบายใจ”
“พูดง่ายนิแต่ทำมันยาก” มาริอาเดินมาหาทาเคชิ แล้วเข้ากอดทำให้ทาเคชิสะดุ้งเล็กน้อย
“สบายใจยัง?” ทาเคชิไม่ตอบ เขาทำหน้าเขินๆ ทำให้มาริอาหัวเราะในท่าทางของเขาความรักเริ่มขึ้นแล้วจากคนสองคนที่มอบให้กัน
ทาคาฮิสะแอบไปหายูคิมูระไม่ให้แม่รู้ ทาคาฮิสะเดินไปหาคนสนิทของแม่ เพราะเขารู้ว่าเป็ใคร
“ซึซึกิ” ทาคาฮิสะเรียก
“เออ.... คุณชายคือ..”
“ฉันทาคาฮิสะ”
“คุณชายทาคาฮิสะมีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“คือ...ฉันอยากให้นายช่วยตามพี่ชายฉันให้หน่อย ไม่รู้ไปไหน แม่เรียกน่ะ”
“ท่านหญิงเรียกเหรอครับ?”
“ใช่... ช่วยทีเถอะนะฉันหาคนเดียวไม่เจอแน่” ซึซึกิรับคำแล้วออกตามหาทาเคชิทันทีทาคาฮิสะไปหายูคิมูระทันที
ทาคาฮิสะเปิดประตูเข้าไปเขาเห็นยูคิมูระนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ยูคิมูระเงยหน้ามองแล้วยิ้มขึ้นเมื่อทาคาฮิสะเดินเข้ามาใกล้ยูคิมูระ ยูคิมูระหุบยิ้มทันที
“ไม่ใช่” ยูคิมูระพูดขึ้น
“ไม่ใช่อะไร?” ทาคาฮิสะถาม
“นายไม่ใช่ทาเคชิ”
“นายรู้ไง?”
“ไม่รู้ซิความรู้สึกมันบอก”
“เก่งจังนะไม่ค่อยมีใครแยกฉันกับพี่ออกท่าไรหรอก จะว่านายคนแรกเลยก็ว่าได้” ทาคาฮิสะไม่กล้านั่งใกล้ๆยูคิมูระ เขาเห็นสร้อยทับทิมที่ยูคิมูระใส่อยู่
“นายเอาสร้อยนั่นมาจากไหน?”
“พี่ชายนายให้ไง”
“ไม่จริงมันเป็สร้อยที่พี่ฉันหวงมาก ขนาดฉันยังไม่ได้แตะมันเลย”
“เหรอ? ฉันไม่รู้ซิ”
“ทำไมพี่ถึงชอบนายขนาดนี้”
“ฉันว่าพี่นายไม่ได้ชอบฉันแต่เป็การสงสารมากกว่า”
“สงสาร...”
“ว่าแต่นายมีอะไร?”
“ฉันแค่มาดูนายแค่นั้นเอง”
“ดูทำไม?มาดูว่าตายหรือยัง?” ยูคิมูระพูดประชดประชัน
“ทาเคชิบอกให้มาดูแทนเพราะพี่ถูกแม่ห้ามไว้”
“แล้วนายไม่โดนห้ามเหรอ?”
“ฉันไม่ต้องห้ามก็ไม่อยากมาอยู่แล้ว”
“กลัวฉันล่ะซิ?”
“แน่นอนก็นายเป็ลูกซาตาน ใครจะไม่กลัว” คำพูดของทาคาฮิสะทำให้ยูคิมูระโกรธมากเขาต่อยหน้าทาคาฮิสะจนสลบ ด้วยความเร็วของเขาทำให้ทาคาฮิสะที่ฝีมือดียังต้องแพ้
“โอ๊ย... จับมือชะมัด” ยูคิมูระสะบัดมือที่ต่อย
“นายลองมาเปลี่ยนเป็ลูกซาตานบ้างไหม?ได้แต่พูด นายไม่รู้หรอกว่าลูกซาตานมันทรมานแค่ไหน?”ยูคิมูระไม่เคยคิดเลยว่าต้องมีวันนี้ วันที่เขาต้องใช้วิชาย้ายิญญา
ยูคิมูระนอนอยู่บนเตียงน้ำแข็งเขาไม่รู้สึกตัวเลย ทาคาฮิสะลุกขึ้นมานั่งแล้วมองไปทั่วร่างกาย
“เปลี่ยนแล้วซินะ” ยูคิมูระลุกขึ้นมานั่ง แล้วหันมามองทาคาฮิสะ แล้วเขาก็ต้องใ
“ทะ...ทำ..ทำไมเป็..อย่างนี้?” เสียงยูคิมูระสั่น ทาคาฮิสะยิ้มขึ้น
“ไงลูกปีศาจ” เขาพูดแล้วเดินออกไปทันที
“เอาร่างฉันคืนมานะ” ทาคาฮิสะที่อยู่ในร่างลูกซาตานะโสุดเสียง
ยูคิมูระที่อยู่ในร่างทาคาฮิสะเดินออกมาไม่มีใครสงสัยทั้งนั้น อิสระ อิสระแล้วยูคิมูระกำมือแน่นมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้น
1K
![[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1630041100_57705973.webp)
