บทที่สอง
พนักงานต้อนรับลูกค้า
“มันสั้นไปหรือเปล่าคะพี่ตรี” แตงกวาเอ่ยถามใครบางคนขึ้น ในขณะที่พยายามที่จะดึงชุดเดรสรัดรูปสีดำในลงมาปิดต้นขาขาวเนียนของตัวเองด้วยความไม่มั่นใจ
เพราะทั้งชีวิตนี้ไม่เคยได้มีโอกาสได้สวมใส่ชุดที่มันวาบหวิวขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะท่อนบนหรือท่อนล่าง ก็แทบที่จะปกปิดร่างกายเอาไว้ไม่มิดเลยสักส่วน
แตงกวาเองแม้จะรู้สึกว่าชุดพวกนี้มันสวยมาก หากแต่พอมาลองสวมใส่เองดูแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขิน กับการที่ต้องแต่งตัวเปิดเผยเนื้อหนังมังสาของตัวเองขนาดนี้
ตรี หรือ ตรีพล ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะปรายตาไปมองคนที่มีรูปร่างหน้าตาเป็ทรัพย์สมบัติติดตัวมา แต่ก็ซื่อบื้อมองข้ามไป ไม่เลือกที่จะใช้มันให้เป็ประโยชน์กับตัวเอง
“แค่นี้ไม่เรียกว่าสั้นหรอกย่ะ” ตรีเอ่ยตอบอย่างจีบปากจีบคอตามนิสัยของตัวเอง
เพราะชุดที่เลือกให้อีกฝ่ายได้สวมใส่ในวันนี้ เป็เพียงแค่ชุดธรรมดา ที่หากเทียบกับเด็กในสังกัดของตัวเองสวมใส่กันเป็ประจำแล้ว ก็แทบที่จะเป็ชุดหนึ่งที่จัดว่าเรียบร้อยเลยก็ว่าได้
เ้าของโมเดลลิ่งจัดหานางแบบนักแสดงหน้าใหม่ เข้าสู่วงการบันเทิงกลอกตาขึ้นมองบนเล็กน้อย เมื่อยังคงเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจนั้นของเด็กสาวที่จับพลัดจับผลูในความช่วยเหลือมา
“เธอสวยนะแตงกวา ใช้รูปร่างหน้าตาของตัวเองให้มันเป็ประโยชน์หน่อยเถอะ” ตรีพลเอ่ยขึ้นด้วยความระอา เพราะพยายามที่จะพูดให้กำลังใจอีกฝ่ายมารอบที่ยี่สิบของวันแล้วในเื่นี้
ตอนแรกก็คิดที่อยากจะดันอีกฝ่าย เข้าสู่การเป็เด็กในสังกัดอีกสักคน แต่พอได้มาทำความรู้จักมักคุ้นกันแล้ว จึงได้รู้ว่าแตงกวานั้น เป็คนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย
ซ้ำยังไม่มีความกล้าในการแต่งหน้าแต่งตัว ยิ่งเป็เื่ของมนุษยสัมพันธ์แล้วก็คือติดลบจากคนทั่วไปอยู่มาก ไหนจะความจืดชืดราวกับแกงจืดไม่เติมรสดีของเ้าตัวนั้นอีก
มันช่างไม่ตอบโจทย์และไม่ตรงต่อคุณสมบัติของเด็กในสังกัดของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็ ขืนปล่อยเด็กที่เอาแต่กล้า ๆ กลัว ๆ ไปรับแขก ตรีพลก็คงจะโดนลูกค้าด่าไม่ซ้ำประโยคจนหูไหม้
เพราะฉากหลังจากการคอยป้อนดาราหรือนางแบบหน้าใหม่เข้าสู้วงการแล้ว ตรีพลเองก็ยังมีหน้าที่คอยจัดสรรหาหญิงและชายที่เต็มใจจะขายเรือนร่างให้กับลูกค้ากระเป๋าหนัก
ซึ่งส่วนมากก็จะเป็เสี่ยลงพุง และไฮโซบ้านรวยที่เหงาเปลี่ยวหัวใจ และพร้อมที่จะยอมทุ่มเงินหลายหลัก เพื่อแลกกับการสนองความ้าชั่วครั้งชั่วคราวของตัวเอง
“แตงกวาไม่ค่อยมั่นใจ” แตงกวาเอ่ยบอกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แ่เบากว่าในตอนแรก เพราะกลัวว่าจะไปทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจมากไปกว่านี้
เพราะแค่นี้แตงกวาเองก็รู้สึกเกรงใจพี่ตรีมากพออยู่แล้ว ที่ให้ความเมตตาช่วยเหลือจากเหตุการณ์ร้าย ๆ ซ้ำยังให้ทั้งที่พักและอาหารครบทั้งสามมื้อในแต่ละวัน
และที่มากไปกว่านั้น ก็คือการจ้างงานให้แตงกวาได้มีงานทำอีกครั้งในฐานะแม่บ้าน หน้าที่หลัก ๆ ก็เป็เพียงแค่ปัดกวาดเช็ดถูประเดี๋ยวประด๋าว และคอยช่วยดูแลเื่อาหารการกินของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น
สำหรับลูกนกตัวน้อยที่พลัดหล่นลงจากรังอย่างแตงกวา รู้สึกซาบซึ้งและสำนึกบุญคุณพี่ตรีอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก ที่ในวันนั้นอีกฝ่ายตัดสินใจหยิบยื่นความเมตตามาให้แก่กัน
พยายามที่จะช่วยงานและทำทุกอย่างเท่าที่ตัวเองจะทำได้ เพื่อตอบแทนอีกฝ่ายกลับไป แม้จะรู้ดีว่าการทำงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไม่สามารถเทียบกันได้เลยกับความกรุณาที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้มา
และจังหวะชีวิตที่ชอบเล่นตลกกับแตงกวาก็วนกลับมาอีกครั้ง เมื่อพนักงานต้อนรับลูกค้าของพี่ตรีลาออกไปเพราะตั้งครรภ์ ตรีภพที่หันซ้ายหันขวาไม่เจอใคร ก็จำต้องไหว้วานแตงกวาให้ช่วยมาทำหน้าที่ตรงนี้แทนไปสักระยะ จนกว่าจะหาคนใหม่มาแทนได้
จากแม่บ้านที่หน้ามันอยู่ในครัว เลยจำที่จะต้องลุกขึ้นมาแต่งหน้าทาตาใส่ชุดสวย ๆ เพื่อต้อนรับแขกที่ไปมาหาสู่ในแต่ละวัน แม้จะผ่านไปด้วยความเงอะงะไปบ้าง แต่แตงกวาก็ตั้งใจทำหน้าที่ใหม่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มกำลัง
ทำตามคำแนะนำของพี่ตรีที่พยายามบอกและสอนทุกคำ หากแต่ก็ติดอยู่ในเื่ของความมั่นใจในตัวเองนี่แหละ ที่แตงกวายังข้ามผ่านมันไปไม่ได้สักที เพราะส่องกระจกทีไรก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองสวยเหมือนที่พี่ตรีบอกเลยสักครั้ง
“ก็หัดมั่นใจในตัวเองเสียบ้าง เธอมีต้นทุนที่ดีในเื่นี้ ก็ควรที่จะนำมันออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ อยากจะเป็แม่บ้านไปจนแก่ตายหรือยังไงกันเด็กคนนี้นี่” ตรีพลเอ่ยบ่นกึ่งสอนยาวเหยียด แม้ท่าทางที่แสดงออกไปจะดูเหมือนหงุดหงิด หากแต่ก็แฝงไปด้วยความหวังดีทั้งสิ้น
ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่กับความสวยความงามมาจนนับไม่ถ้วน ในสายตาของตรีพล แตงกวานั้นจัดว่าเป็หญิงสาวที่หน้าตาดี และมีรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งแลดูสมส่วนเป็อย่างมาก ผิวพรรณนวลเนียนขาวผ่องดูสบายตา
แต่ก็ติดตรงที่แตงกวาเอาแต่ไม่มั่นใจในตัวเอง ทั้งที่รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เสียจนที่จะพาไปวัดไปวาไม่ได้สักหน่อย หากแต่เป็หญิงสาวที่พอได้จับมาแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยชุดเสื้อผ้าที่ดูดีและราคาแพงขึ้นมาหน่อย ความสวยผ่องตามวัยก็ค่อย ๆ ประจักษ์ขึ้นมาให้ได้เห็น
และอีกหนึ่งปัญหาหลักก็คือเ้าตัวชอบทำหน้าเศร้าตรมอมทุกข์ ราวกับว่าแบกโลกเอาไว้ทั้งใบอย่างนั้นแหละ ก็ไม่รู้ว่ามันจะเศร้าให้กับโชคชะตาห่าเหวอะไรกันนัก ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย ว่าอะไรพวกนี้มันจะทำให้เสน่ห์ของตัวเองลดลงไป
“ค่ะพี่ตรี” แตงกวาเอ่ยตอบรับเสียงแ่ เมื่อเห็นว่าผู้มีพระคุณและเ้านายกลาย ๆ เริ่มที่จะอารมณ์เสียเพราะตัวเอง
ตรีส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ ก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับมือถือราคาแพงของตัวเอง ที่ยังสนทนากับลูกค้าเงินถุงเงินถังยังไม่แล้วเสร็จของวันนี้
แตงกวาลอบมองคนที่กรีดนิ้วไปผ่านหน้าจอมือถือ ก่อนจะแอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อหันไปดูตัวเองในกระจกอีกครั้ง แล้วพบว่าเจอใครอีกคนที่รู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเอง
แต่เป็ใครก็ไม่รู้ที่ดูเต็มสาวสะพรั่ง ฉายแววความสวยเด่นออกมาให้ได้ยลผ่านกระจก แตงกวาหลุบสายตาลงมองเนินอกของตัวเอง ที่ดันขึ้นมาจนแทบจะล้นชุด ก่อนจะหน้าแดงด้วยความเขินอาย
“สู้หน่อยแตงกวา เดี๋ยวพี่ตรีก็หาคนใหม่มาแทนได้แล้ว” แตงกวาเอ่ยขึ้นกับตัวเองในใจ เพื่อปลุกใจตัวเองให้ฮึดสู้กับหน้าที่ใหม่ที่ได้รับมอบหมาย
1K
