หลังจากที่น้ำส้มถ่ายแบบคอลเลกชั่นใหม่ที่นักรบว่าจ้าง ตอนนี้เธอว่างงานมาเป็อาทิตย์ แถมโควิดทำพิษจนแทบไม่มีรายได้ ตอนนี้เธอจึงมีเวลาหันมาทำคลิปแต่งหน้าอัปลงเพจ เนื่องจากไม่กล้ารับงานนอกสถานที่ โดยมีลูกสาวเป็ตัวป่วนในคลิป แต่นั่นกับทำให้คนดูชอบใจ มียอดไลก์และคนติดตามเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"คุณแม่ขาเมื่อไหร่โคฟิดไนน์ทีน(โควิด)จะหมด น้องอยากไปโรงเรียนแล้ว" น้องมะนาวถามผู้เป็แม่ที่กำลังขะมักเขม้นเตรียมอุปกรณ์สำหรับการแต่งหน้าเพื่อจัดทำคลิปวีดีโอสำหรับอัพเดทลงเพจ
"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่คงอีกไม่นาน" ผู้เป็แม่ตอบลูกสาวตัวน้อยมือก็สาละวนหยิบจับของให้เข้าที่
"ไม่นานนี่กี่วันคะ" คำตอบที่ยังไม่ชัดเจนทำให้น้องมะนาวต้องถามด้วยความใสซื่ออีกครั้ง
"อาจจะร้อยยี่สิบวันมั้ง" น้ำส้มให้คำตอบแก่ลูกสาวโดยระบุวันทั้งที่เธอก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันจะหมดไปเมื่อไหร่
"โห~~นานเวอร์ ๆ" จำนวนวันที่มากโขทำเอาน้องมะนาวตาโต แล้วบ่นอย่างกับเบื่อหน่ายและเซ็ง
ติ่งต่อง ติ่งต่อง
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ทำให้การสนทนาของแม่ลูกชะงักลง น้ำส้มสอดสายตามองไปยังหน้าบ้านเห็นบุคคลมาใหม่ที่คุ้นตา รับรู้ทันทีว่าคือผู้ใด
"เดี๋ยวแม่ไปดูก่อนนะคะ" เธอบอกกับลูกสาวที่นั่งข้าง ๆ
"ค่ะ" เด็กหญิงตอบรับผู้เป็แม่อย่างว่าง่าย
จากนั้นน้ำส้มก็เดินมุ่งหน้าไปยังหน้าบ้าน เพื่อไปรับของที่เธอสั่งผ่านไรด์เดอร์สัญลักษณ์สีชมพู ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาสองแม่ลูกแทบไม่ได้ออกไปไหน โรงเรียนน้องมะนาวก็สั่งหยุดเพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย อาหารการกินก็สั่งผ่านไรด์เดอร์ด้วยความสะดวกสบายไม่ต้องออกไปจับจ่ายเองบ่อยครั้ง หลีกเลี่ยงการพบปะคนหมู่มาก
"มีผู้ชายมาหาคุณแม่ขาอีกแล้ว"
ความสงสัยตามประสา ทำให้น้องมะนาวแอบวิ่งไปยังหน้าบ้าน โดยที่ใช้พุ่มไม้บดบังตัวไม่ให้แม่มองเห็น เธออยากรู้ว่าแม่สั่งของโปรดมาให้เธอด้วยหรือไม่
"พี่สุดหล่อขา วันนี้คุณแม่สั่งชานมไข่มุกที่น้องชอบด้วยไหมคะ?" เด็กหญิงถามคนส่งอาหารผ่านกรงรั้วหน้าบ้าน สองมือน้อย ๆ จับลูกกรงแคบ ชะเง้อปากยื่นออกไปผ่านช่องเล็ก ๆ จนปากของเธอยู่ย่น
"วันนี้ไม่มีครับ" พนักงานที่มาบ่อยครั้งตอบเธอ การมาส่งอาหารบ้านนี้จนพวกเขาคุ้นชิน เพราะเด็กหญิงมักถามไถ่เสมอหรือชวนคุยจนพวกพนักงานสรรหาคำตอบไม่ได้
"อีกละ...สั่งแต่ของที่ตัวเองชอบ ลืมของน้องได้ไง เชอะ!" น้องมะนาวบ่นยุบยิบ โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที่มองเธอด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอจึงหันหลังเดินเข้าบ้าน อาการเง้างอนที่รู้ว่าแม่ไม่ได้สั่งซื้อของโปรด ทำให้เด็กหญิงพาลโวยวายแม้กระทั่งต้นไม้ที่อยู่ริมทางเดิน เธอเด็ดใบจนร่วงเรี่ยราด
(เปรี้ยวจี๊ดส์...น้อง)
"ใครมาเรียกน้องตอนนี้ น้องยิ่งฟุดฟิด(หงุดหงิด)" เด็กหญิงบ่นไม่ได้ดั่งใจ แต่เสียงเรียกชื่อทำให้เธอต้องหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปมองตาขวาง
"น้องมะนาว" นักรบที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เขาสวมแจ็กเก็ตและหมวกแก๊ปอำพราง เรียกขานเด็กหญิงด้วยน้ำเสียงเบา เพราะกลัวว่าแม่ของเด็กน้อยจะได้ยิน ก็เขาน่ะถูกเธอห้ามมาหาทว่าเขาอดกลั้นไม่ไหว ตลอดสัปดาห์เธอไม่ยอมให้เขาติดต่อเลย แม้กระทั่งโทรหา ส่งแชตมาก็ถูกเมิน มันเลยทำให้นักรบต้องระหกระเหินถ่อมาหาถึงบ้านแบบนี้ รู้ดีว่าเธอปฏิเสธแต่เขาไม่มีวันยอมแพ้
"คุณอานัก..."
"ชู่...เบา ๆ ครับ เปิดประตูให้อาหน่อยเร็ว"
น้องมะนาวที่รู้ว่าเป็นักรบเธอดีใจสุดขีด เรียกขานด้วยความตื่นเต้นแต่ว่าต้องหุบปากทันควัน เมื่อนักรบส่งสัญญาณให้เบาเสียง เพราะเขากลัวว่าน้ำส้มจะได้ยิน
"คุณอาเดินมาเหรอคะ?" น้องมะนาวรีบวิ่งไปเกาะประตูหน้าบ้าน แล้วกระซิบเสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยินเอ่ยถามนักรบ
"น้องว่าอะไรนะอาไม่ได้ยิน" นักรบย้อนถามพลางเอียงหูมาใกล้เด็กน้อย
"ก็เมื่อกี้บอกให้น้องเบาไงคะ น้องก็พูดเบาอยู่นี่ไง" เด็กหญิงย้อนในสิ่งที่นักรบบอกย้ำกับเธอ ซึ่งไม่ผิดเลยคงเป็เขาเองนั่นแหละที่ผิด
"กูผิดก็ได้วะ...โอเคอาขอโทษ น้องช่วยเปิดประตูให้อาหน่อยสิครับนะ อามีชานมไข่มุกมาฝากน้องด้วยนะ" นักรบกัดฟันพูดและโทษตัวเอง จากนั้นเขาจึงขอร้องเด็กหญิงให้ช่วยเหลือ
"ว้าว คุณอาสุดหล่อแถมใจดี รู้ด้วยว่าน้องกำลังหิวชานมไข่มุก...ทางนี้ค่ะทางนี้" น้องมะนาวตาโตลุกวาวเมื่อเห็นของโปรดที่นักรบชูขึ้นอวดอ้าง จนทำให้น้องมะนาวใจอ่อนเดินไปเปิดประตูอันเล็กอีกข้างที่ไม่ได้ล็อกกลอน ยอมเปิดให้นักรบเข้ามาอย่างง่ายดาย
"เอาชานมไข่มุกไปเลยครับ สำหรับน้องมะนาวคนสวย" นักรบยื่นแก้วให้เด็กหญิง เธอรับมาด้วยความไว ดูดกินอย่างไม่รีรอเหมือนกับไม่หายใจ เพราะเพียงพริบตาชาในแก้วหายวับไปเกือบครึ่ง
"อ้า...อร่อยเวอร์ ๆ นี่ ๆ คุณอารู้ไหม" เด็กหญิงดูดชาจนหน่ำใจเธอจึงออกปากชม และพูดกับนักรบที่ย่อตัวต่ำนั่งตรงหน้าเธอ
"ไม่รู้ครับ" นักรบตอบเขาแกล้งยียวนเด็กหญิง
"น้องยังไม่ได้พูดเลย...น้องงงกับคุณแม่ขามาก ๆ เลย"
"งงอะไรละครับเปรี้ยวจี๊ดส์" เขาย้อนถาม
"ก็คุณแม่นะสิคะ นัดแต่ผู้ชายมาเจอที่หน้าบ้านแทบทุกวัน" สิ่งที่น้องมะนาวพูดทำเอานักรบหูผึ่ง เขาใกับสิ่งที่ได้ยิน คิดไปไกลเมื่อได้ยินน้องมะนาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"อะไรนะ!? นัดผู้ชายแทบทุกวัน"
"ใช่ค่ะ น้องแอบเห็นตลอดเลยวันนี้ก็มาอีกนะคะเพิ่งไปตะกี้"
"มันจะมากเกินไปแล้วน้ำส้ม"
นักรบรู้สึกหัวร้อนเมื่อได้ฟังสิ่งที่น้องมะนาวบอกเล่า เขากัดฟันจนเส้นเืปูดเป็สัน แค่เขาไม่เจอหน้าอาทิตย์เดียว มันทำให้น้ำส้มเปลี่ยวใจขนาดต้องนัดใครต่อใครลับหลัง แม้ว่าเขาจะไม่มีสิทธิ์หึงหวง แต่ถึงยังไงเธอก็คือคนที่เขาตามจีบอยู่
"ใช่ค่ะมากไปจริง ๆ นั่นแหละของเยอะแยะไปหมด บางวันก็มีพิซซ่า ไก่ทอด ชาไข่มุกที่น้องชอบก็มี บางครั้งก็มีเป็กล่องเบ่อเร่อเลยค่ะ" เด็กหญิงยังคงพูดต่อ
"เหยียบหน้ากันเกินไปแล้ว" นักรบลุกยืนทันทีด้วยความเกรี้ยวกราด วันนี้เขาต้องเคลียร์กับเธอให้รู้เื่ ต่อให้เธอไล่ยังไงก็จะไม่ไปไหน
"ไม่รู้สิคะ น้องเห็นผู้ชายขับรถสีชมพูมีหมีแพนด้ามาทูกวัน คุณอาต้องจัดการคุณส้มโอ" เด็กหญิงพูดขึ้นเสียงสูง ปากก็ยังคงดูดหลอดชมนมไข่มุกอย่างเอร็ดอร่อย
"ฟู้ดแพนด้า?...อาจะจัดการจี๊ดส์เนี่ยแหละ!" นักรบเอี้ยวตัวเดินตั้งท่าจะเข้าบ้านทว่าต้องหยุดชะงักแทบหัวขมำ เมื่อน้องมะนาวพูดต่อเป็ความหมายคนละอย่างจากที่เขาเข้าใจก่อนหน้า จนต้องวกกลับมาตามเดิม
"จัดการน้องได้ยังไงคะ คุณอาฟังน้องไม่จบเอง" เด็กหญิงแย้งตาใส สนใจแต่ของโปรดที่อยู่ในมือ โดยไม่มองสีหน้าของนักรบตอนนี้ที่แทบอยากจับเธอปั่นจิ้งหรีดให้เวียนหัวเป็การแก้แค้น แต่นั่นก็เพียงความคิดเพราะเขาทำเด็กน้อยคนนี้ไม่ลง หลงรักจนแทบโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้
"ผิดอีกแล้วกู" สุดท้ายก็ได้แต่โทษตัวเองและยอมรับผิด
3K
