ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70

        เจียงตั่วพยายามอดทนข่มความร้อนบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล้วบรรจงผูกข้าวของที่หมิงจูซื้อมากับจักรยานโดยไม่พูดอะไร

        เธอไม่เพียงซื้อถั่วเหลืองหลายสิบชั่งแต่ยังซื้อแป้งหยาบอีกหลายชั่ง เนื้อและผักอีกเล็กน้อย... ในตะกร้าไม้ไผ่เล็กๆมีหนอนไหมจำนวนมากกำลังกระดุกกระดิกอยู่ด้วย

        เจียงตั่วผูกของไปพลางถามไปพลางว่า “ในสหกรณ์ร้านค้าไม่มีขายหนอนไหมเธอไปซื้อมาจากไหน?”

        หมิงจูยืนอยู่ข้างๆยิ้มหวานและตอบตามตรง “ฉันไปตลาดมืดมาค่ะของที่นั่นถูกกว่าในสหกรณ์ร้านค้าเยอะเลย”

        ได้ยินคำนั้นเจียงตั่วเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เต้าหู้ของเธอเอาไปขายที่ตลาดมืดเหรอ?”

        “ไม่ใช่หรอกค่ะ วันนี้โชคดีสุดๆ ไม่รู้ว่าเทพองค์ไหนมาโปรดพอลงจากรถก็เจอคนของสหกรณ์ร้านค้าจะมาจับจ่ายซื้อของพอดีฉันก็เลยขายเต้าหู้ให้เขาหมดภายในไม่กี่นาที... คิดว่ายังมีเวลาเหลือเลยลองไปตลาดมืด ซื้อของพวกนี้มาไงคะ”

        ด้วยเงินจำนวนเท่ากันสามารถซื้อของได้มากกว่า หมิงจูไม่คิดว่ามีอะไรไม่ดีเลย แต่ในสายตาของเจียงตั่วมันกลับเป็นเรื่องที่ไม่สมควรกระทำอย่างยิ่ง

        “ไปที่นั่นมันผิดกฎหมาย เธอไม่ควรไปอีกนะ”

        เห็นเจียงตั่วผูกของเสร็จแล้วหมิงจูขึ้นนั่งบนคานด้านหน้าของจักรยานอย่างชำนาญ เงยหน้ามองเขา“ผู้กองเจียงอย่าเคร่งครัดนักสิคะ ฉันก็เพิ่งไปครั้งแรกเอง”

        น้ำเสียงนั้นแฝงความน้อยใจอยู่บ้างเจียงตั่วได้ยินแล้วใจอ่อนลงทันที

        “ถ้าอย่างนั้น คราวหน้าอย่าไปอีกแล้วกัน”

        เสียงของเขาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัวที่นั่นเป็นแหล่งรวมของคนหลายประเภท ถ้าเขาไม่อยู่ข้างเธอเธอก็ไม่กลัวเลยหรืออย่างไร?

        “ก็ได้ค่ะ ไม่ไปแล้ว” หมิงจูรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเปลี่ยนเรื่อง พูดถึงเรื่องราวที่เจอมาในวันนี้

        เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปตลาดมืดตั้งใจจะเข้าไปในเมืองแล้วตรงไปยังหน้าที่พักข้าราชการเลย

        คนที่นั่นมีรายได้มั่นคงถ้าได้ลองกินเต้าหู้นี้แล้ว จะต้องเป็นลูกค้าประจำอย่างแน่นอนซึ่งจะทำให้ช่องทางการขายของเธอมั่นคงขึ้น

        แต่หมิงจูเองก็ไม่คาดคิดว่าเพิ่งเข้าเมืองมาก็เจอคนของสหกรณ์ร้านค้าไม่เพียงประหยัดค่าขนส่ง แต่ยังประหยัดเวลาไปได้ทั้งครึ่งบ่าย

        เจียงตั่วก้มลงมองหมิงจูตอนนี้เธอกำลังพูดเจื้อยแจ้ว ไม่นานก็หันกลับมาขยิบตาสดใสคู่นั้นให้เขา

        เธอหันหลังให้แสงอาทิตย์ยามเย็นร่างกายเปล่งปลั่งราวกับห่อหุ้มด้วยผงทอง ใบหน้าที่หวานอยู่แล้วยิ่งงดงามน่ามองในชั่วขณะนั้นจังหวะการเต้นของหัวใจของเจียงตั่วก็แปลกไป

        สายตาของเขามองลงไปที่ใบหน้าเล็กๆของหญิงสาวชั่วครู่ แล้วก็รีบละสายตาไป ไม่ขัดจังหวะการพูดจ้อของเธอ

        เมื่อก่อนเขาเกลียดเสียงรบกวนของคนอื่นมากแต่หลังจากได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับหมิงจูได้ไม่กี่วันเขากลับชินกับเสียงพูดพล่ามของเธอเสียแล้ว!

        ความเคยชินบางครั้งก็เป็นเรื่องน่ากลัวจริงๆ

        เมื่อทั้งสองคนกลับถึงบ้านท้องฟ้าก็มืดแล้ว

        สิ่งแรกที่หมิงจูทำเมื่อเข้าบ้านคือตักถั่วเหลืองสิบชั่งไปแช่ไว้

        หมิงชุนนีทำขนมปังแป้งข้าวโพดเสร็จแล้วเมื่อหมิงจูแช่ถั่วเสร็จ เธอก็รับหน้าที่เป็นแม่ครัว หั่นเนื้อไปพลางพูดกับเจียงตั่วไปพลางว่า “ผู้กองเจียงคะรบกวนคุณไปตามผู้กองเฉียวมาหน่อยได้ไหมคะเขามาช่วยเราก่ออิฐดินดิบกับเราหลายวันแล้ว แต่ละวันก็กินข้าวแบบขอไปทีวันนี้เราซื้อเนื้อมา เลยอยากจะถือโอกาสเลี้ยงข้าวเขาอย่างดีบ้างค่ะ”

        เจียงตั่วช่วยทำอาหารไม่ได้จึงล้างมือแล้วออกไปตามคน

        หมิงจูทำอาหารเสร็จอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังไม่เห็นคนกลับมาเสียที

        เธอเดินไปที่ประตูยืนอยู่ใต้ต้นหลิวเก่าแก่ มองออกไปข้างหน้า...กำลังคิดว่าเจียงตั่วติดธุระอะไรถึงได้ล่าช้าแต่แล้วก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

        หมิงจูหันกลับไปเธอเห็นเจียงตั่วและเฉียวปินกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

        “เอ๊ะ ทำไมพวกคุณถึงมาจากทางเชิงเขาล่ะคะ?”

        เฉียวปินตอบว่า“พี่สะใภ้หัวหน้าบอกว่าพี่สะใภ้เคยเห็นไก่ป่ากับกระต่ายบนเขาใช่ไหมครับผมเลิกงานก็เลยขึ้นเขาไปจับสัตว์ป่ามา...”

        หมิงจูมองไปที่ทั้งสองคนต่างก็มือเปล่า สัตว์ป่าล่ะ?

        “จับไม่ได้เหรอ? ได้วางกับดักไว้ไหม?”

        “เฮ้อ! อย่าพูดถึงเลยครับ ผมเดินวนอยู่เป็นชั่วโมงไม่เห็นแม้แต่ขนกระต่ายสักเส้นเลย พี่สะใภ้ ผมมาอยู่ที่นี่ครึ่งปีแล้วยังไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตบนเขานี้เลย คุณไปเจอที่ไหนมาครับ?”

        หมิงจูชี้ไปที่บริเวณกลางทางของภูเขาด้านทิศเหนือ“กลางภูเขานั่นแหละ ลึกเข้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือตรงที่มีต้นหวายเก่าแก่เป็นหย่อม”

        “ตรงนั้นผมค้นละเอียดแล้ว ไม่เห็นเลยนะครับ”

        หมิงจูก็สนใจเรื่องนี้มากเช่นกันจึงรีบพูดว่า “เดี๋ยวเรากินข้าวเสร็จแล้วค่อยขึ้นไปดูกันอีกทีก็ได้วันนั้นฉันเห็นจริงๆ นะ กระต่ายป่าตัวใหญ่สีเทา อ้วนพีเลยล่ะ”

        เฉียวปินตอบรับอย่างกระตือรือร้น“ได้เลยครับ!”

        ท่าทีที่ฮึกเหิมของทั้งสองคนตกอยู่ในสายตาของเจียงตั่วสายตาของเขาพลันเย็นชาลงเล็กน้อย

        เฉียวปินคนนี้เมื่อก่อนดูจะเกรงใจหมิงจูมากแต่หลังจากไม่กี่วันมานี้ เขากลับกล้าขึ้นเรื่อยๆ และไม่รู้จักกาลเทศะ

        ต่อหน้าขนาดนี้นัดกับภรรยาของเขาว่าจะขึ้นเขาด้วยกันในตอนกลางคืน!

        เฉียวปินสังเกตเห็นสายตาของเจียงตั่วที่ราวกับจะกินเขาเป็นๆก็หดคอลง ไม่เข้าใจว่าตนพูดอะไรผิดไปอีกแล้ว

        สายตาของหัวหน้าช่างน่ากลัวจริงๆ!

        หมิงจูชวนทั้งสองคนเข้าไปกินข้าวเฉียวปินไม่กล้าขยับตัวเลย จนกระทั่งเจียงตั่วละสายตาอันเย็นชาออกไปแล้วแค่นเสียงสั่งว่า “เข้ามากินข้าว!”

        เฉียวปินถึงได้เดินตามเข้าประตูไปแบบหงอยๆ

        เขามาหลายครั้งแล้วจากที่เมื่อก่อนกินเยอะแล้วอาย ตอนนี้กล้าพูดว่ายังไม่พอกิน“พี่สะใภ้ครับ ผมอยากได้ขนมปังแป้งข้าวโพดเพิ่มอีกชิ้น”

        และเขาก็รู้สึกได้จริงๆว่าหลังจากสนิทกันแล้ว เขาพบว่าหมิงจูเป็นคนเข้าถึงง่ายมาก!

        หลังจากกินข้าวเสร็จหมิงชุนนีก็อาสาไปล้างจาน หมิงจูไม่ได้ห้ามอะไรแต่กลับชวนเฉียวปินขึ้นเขาอย่างกระตือรือร้นก่อนออกไปก็ไม่ลืมหันกลับไปมองเจียงตั่ว แล้วถามขึ้นมาลอยๆ ว่า“เจียงตั่ว คุณจะไปด้วยไหมคะ?”

        เจียงตั่วหน้าถมึงทึงไม่ตอบอะไร

        เฉียวปินเห็นดังนั้นก็รู้สึกตัวทันทีว่าตนเผลอทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงจึงรีบพูดตัดหน้าว่า “หัวหน้าไปแน่นอนครับเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้เลยนะครับ!”

        หมิงจูได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคัก“งั้นหัวหน้าคะ พวกเราไปกันเถอะ!”

        เจียงตั่วขมวดคิ้วทันที“เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

        เธอถึงกับเรียกเขาตามเฉียวปินงั้นหรือ?

        หมิงจูไม่รู้ความคิดของเจียงตั่วเลยเธอหัวเราะคิกคัก คิดว่าเขาไม่ชอบคำเรียกนี้แล้วเธอก็เปลี่ยนมาเรียกอย่างอ่อนหวานว่า “พี่ขาไปกันเถอะค่ะ”

        เฉียวปินขนลุกซู่ทันที!

        เมื่อกี้เขาได้ยินอะไร?

        เขาคงเป็นคนที่มีหูเป็นส่วนเกินถ้าเป็นคนหูหนวกไปเลยก็คงจะดีกว่านี้ เวรกรรมจริงๆ เลย!

        ทางเจียงตั่วก็ไม่สามารถทำอะไรกับหมิงจูที่'คิดไวทำไว' เช่นนี้ได้เลยและถูกเธอควบคุมได้อย่างง่ายดาย

        สุดท้ายเจียงตั่วกับเฉียวปินก็หยิบเครื่องมือออกไปโดยมีหมิงจูเดินยิ้มตามไป

        เธอถือไฟฉายโบราณและเพื่อเป็นการประหยัดไฟ หลังจากเข้าป่าไปจนมองไม่เห็นแสงจันทร์เธอถึงได้เปิดไฟฉาย

        ปีนป่ายอยู่นานในที่สุดก็มาถึงบริเวณที่เธอเคยเจอไท่สุ้ย เธอหันไปมองเจียงตั่วที่อยู่ใกล้ๆแล้วกระซิบข้างหูเขาเบาๆ ว่า “ฉันเจอไท่สุ้ยตรงนี้แหละ...”

        หมิงจูยืนอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสูงตอนนี้เธออยู่ระดับเดียวกับไหล่เจียงตั่วคำพูดแผ่วเบานี้ราวกับลมหายใจที่เป่าผ่านหูเขา ทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งตัวเขาส่งเสียง 'อืม' ตอบกลับอย่างเคอะเขิน

        เฉียวปินที่เดินอยู่ข้างหน้าเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่ตามมาจึงหันกลับมาถามว่า “พี่สะใภ้ที่นี่คือ...ตรงนั้นที่ว่าเหรอครับ?”

        โอ้สวรรค์ นี่เขาเพิ่งเห็นอะไร จูบ... จูบกันหรือ!

        ใช่แล้วจากมุมมองของเฉียวปิน หมิงจูที่ยืนอยู่ในความมืดกำลังจูบแก้มของเจียงตั่ว!

        ใบหน้าแก่ๆของเฉียวปินแดงก่ำในทันที ทำไมถึงได้จูบกันล่ะ?

        เขาเป็นคนหูหนวกยังไม่พอตอนนี้ตาบอดไปเลยดีกว่า!