“อาห่าว ทางนี้”
วันนี้เป็วันหยุดสุดสัปดาห์ของหวังเหรินห่าว วันนี้เขาบ้านเพื่อนสนิทของเขาที่ห่างจากบ้านเขาแค่15นาที เขาโบกมือให้ ซูิเฟยเพื่อนของเขาแล้วเดินไปหา
ิเฟยโอบไหล่เขาแล้วพาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน บ้านิเฟยอยู่ชั้น4ของตึกนี้ระหว่างรอลิฟท์ก็ได้ยินิเฟยถามขึ้นมา
“นายกินข้าวมาหรือยัง”
“อ่อฉันกินแซนวิชจากบ้านมาแล้ว นายล่ะ”
เขาตอบอาห่าวว่ากินแล้วเหมือนกัน แล้วจึงเสนอเสนอความคิดว่าตอนเที่ยงค่อยสั่งอะไรอร่อยมาทานด้วยกัน
เมื่อลิฟท์มาถึงแล้วจึงพากันไปที่บ้านิเฟย แต่ละชั้นของตึกนี้มีแค่4ห้อง ภายในบ้านของิเฟยจึงค่อนข้างกว้าง เดินผ่านห้องนั่งเล่นไปที่ห้องเพื่อนของเขาิเฟยให้เขานั่งรอในห้องแล้วออกไปเอาน้ำและผลไม้
อาห่าวมองไปรอบๆห้องนี่เป็ครั้งแรกที่ได้มาบ้านของิเฟยภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบร้อยมีโมเดลการ์ตูนนารูโตะในท่าทางต่างต่าง ลูกบาสที่อยู่มุมห้องและโต๊ะกับเก้าอี้สีขาวที่มีกองหนังสือและสมุดอยู่บนนั้น มองขึ้นไปที่ผนังบนโต๊ะมีรูปต่างๆของิเฟยอยู่บนนั้น และทุกรูปในนั้นจะมีคนๆหนึ่งอยู่กับเขาตลอด
นั่นก็คือ เขาเอง…อาห่าวมองรูปยิ้มๆอย่างมีความสุข
ิเฟยเข้าแล้วเอาถาดวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
“ กินสิ”
อาห่าวเขายิ้มรับ แล้วกินผลไม้ ระหว่างนั้นิเฟยก็หันไปหยิบโทรศัพท์มาทิ้งตัวลงใช้ตักอาห่าวต่างหมอนนอนที่เล่นเกมต่อ
“อยู่แบบนี้ดีจัง”
อาห่าวกินองุ่นอยู่ขานรับคำว่า “อืม” แล้วเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างลูบผมิเฟยคนที่เป็เพื่อนสนิทและกลายมาเป็คนรักกันคนนี้
ิเฟยมองขึ้นไปที่อาห่าว อาห่าวมองตอบ ทั้งสองคนยิ้มมองกัน
ิเฟยหยัดตัวลุกขึ้นใบหน้าค่อยๆเข้าใกล้อาห่าว ริมฝีปากกับริมฝีปากแนบชิดกันอย่างแ่เบา อาห่าวหลับตาลงรับััที่นุ่มนวลแต่ทำให้หัวใจเต้นแรงนี้อย่างยินดี เมื่อััที่ริมฝีปากหยุดลงเขาก็ลืมตาขึ้นมองเห็นิเฟยหอบหายใจเล็กน้อยพร้อมมองมาจ้องมาที่เขาอย่างร้อนแรง เขารู้สึกว่าหน้าของเขาพลันร้อนขึ้นมาทันใด มองเห็นลูกกระเดือกของิเฟยขยับ เขาเองก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ฉับพลันนั้นก็เหมือนไฟปะทุรุนแรง ิเฟยไม่ได้พูดอะไรมากแค่เรียกชื่อ อาห่าว ออกมาเสียงแหบพร่า และพลักอาห่าวลง ริมฝีปากเขาริมฝีปากอาห่าวอย่างร้อนรนเอาแต่ใจ อาห่าวเบือนหน้าออกเพราะหายใจไม่ทัน ริมฝีปากเขาจึงเลื่อนเป้าหมายไปที่ลำคอขาวสะอาดที่โพล่พ้นคอเสื้อขึ้นมา
ิเฟยไล้จูบทั่วลำคอของอาห่าว รู้สึกถึงกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาแล้วแล้วยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณอันตรายในตัวให้ตื่นขึ้น มือที่ลูบเค้นเอวของอาห่าวอยู่เพิ่มน้ำหนักขึ้นทันใด ขนาดนั้นแล้วเขายังรู้สึกไม่เพียงพอเขาลุกขึ้นนั่งแล้วถอดเสื้ออาห่าวออก
อาห่าวที่ได้รับการจู่โจมอย่างรุนแรงนี้ถูกความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้หอบหายอย่างลำบากอึดอัดที่บางส่วนด้านล่างนั้นอย่างถึงที่สุด ยังจะมีแรงมาปกป้องตัวเองได้อย่างไร รู้ตัวอีกทีก็เห็นเสื้อยืดสีฟ้าของตัวเองถูกิเฟยโยนทิ้งไปอีกด้านของเตียงซะแล้ว
“ อาเฟยเดี๋ยวก่อน! ”
คนข้างบนกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียง ยังคนจ้องมองเรือนร่างที่เปลือยเปล่าครึ่งบนของอาห่าวจนเ้าตัวขนลุกกำลังพยายามจัลุกขึ้นก็โดน ิเฟยโถมตัวลงมา
“โอ้ย อาเฟยกัดทำไม” อาห่าวร้องออกมาด้วย ความเจ็บเสียงที่ออกมาแหบพร่าเล็กน้อย
มองเห็นอาเฟยเงยหน้ามองตน พร้อมกับลิ้มเลียจุดสีชมพูบนหน้าอกของอาห่าวอย่างเห็นเป็ของอร่อย
“อ่า”
อาห่าวครางออกมาอย่างใม่ตั้งใจ สีหน้าบ่งบอกถึงความอึดอัดสบสน อาเฟยเห็นริมฝีปากนั้นเผยอออกมาเล็กน้อย อดใจไม่ไหวจึงเลื่อนริมฝีปากไปชิมความหอมหวานของ
มันอีกครั้ง มือก็ลุบจับที่เอวของอาห่าวนวดเฟ้นหนักสลับเบาจนสติอาห่าวล่องลอย
ในห้องอบอวลไปด้วยความบรรยากาศเร่าร้อน
เด็กหนุ่มสองคนที่ใจตรงกันได้ััอารมณ์ความรู้สึกร้อนรุ่มร่วมกันครั้งแรกอย่างหลุ่มหลงโดยที่ไม่รู้ตัวว่าความสัมพันธ์ที่กำลัเบ่งบานกำลังจะจบลง
ตุ้บ!
เสียงบางอย่างดังขึ้นในห้อง อาห่าวที่นอนอยู่มองไปแล้วได้แต่เบิกตากว้างความใสุดขีดปรากฏบนใบหน้า พลักอาเฟยออกอย่างแรงและเด้งตัวกลับมานั่ง อาเฟยที่ใกับท่าทางของอาห่าวมองตามสายตาอาห่าวไปพร้อมได้ยินเสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นอย่างเก็บอารมณ์
"นี่กำลังทำอะไรกันอยู่"
“พ่อ” อาเฟยเรียกพ่ออย่างใจลอยตัวแข็งทื่อ
พ่อของอาเฟยยืนอยู่หน้าห้องกระเป๋าทำงานหล่นอยู่ที่พื้นทั้งสองคนหน้าซีด เห็นสายตาที่พ่อของอาเฟยมองมาที่ตัวเองอาห่าวรีบหยิบเสื้อมาใส่แต่มือสั่นเกินไปจึงใช้เวลาสักพัก ระหว่างนั้นอาเฟยได้สติรีบยืนขึ้นบังที่ด้านหน้าของอาห่าว
พ่อของอาเฟยยืนนิ่งจนอาห่าวแต่งตัวเสร็จ อาเฟยกำลังจะพูดก็ได้ยินพ่อพูด
“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ฉันเห็นทั้งหมดแล้ว นับจากนี้ไปทั้งสองคนห้ามติดต่อกันอีก”
“แต่…” อาเฟยจะค้าน
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยว่าฉันไม่มีวันยอมรับความรู้สึกของแกสองคนเป็อันขาด อาห่าว… กลับบ้านไปซะ ขอโทษด้วยแต่ลุงมีเื่ต้องคุยกับอาเฟย”
ไม่มีคำพูดหยาบคายแต่เห็นได้ชัดว่าคุณลุงรับความสัมพันธ์นี่ของเราไมม่ได้ อาห่าวไม่สามารถนำพาตัวเองให้พูดอะไรได้สักคำ กำลังจะเดินออกไปก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงมืออีกข้างหนึ่ง อาห่าวรู้สึกขมขื่น มองหน้าอีกฝ่ายเห็นเขาทำหน้าลำบากใจแรงที่มือเพิ่มขึ้นเหมือนอยากจะบอกเขาว่าเขาพร้อมจะยืดหยัดเพื่อความสัมพันธ์นี้ของทั้งสองคน แต่อาห่าวไม่อยากอาจทนให้เขาต้องโดนดุไปมากกว่านี้ทำได้เพียงแกะมือเขาและไม่กล้าหันหลังกลับไปอีก
หลังจากวันนั้นพ่อของอาเฟยได้ติดต่อมาหาเขาแล้วขอให้เขาเลิกคบหากับอาเฟย ่เวลานั้นเหมือนทุกอย่างพลันหมดความสดใสของมันไปเขาไม่รู้ว่าตต้องทำยังไงถึงจะเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดท้ายทุกฝ่าย แต่สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่หลบหน้าอาเฟย เพื่อนๆต่างสงสัยว่าทั้งสองคนทะเลาะกัน จนอาทิตย์ต่อมาพ่อของอาเฟยมาติดต่อทที่โรงเรียนเพื่อย้ายโรงเรียนให้อาเฟยเพราะพ่ออาเฟยต้องไปทำงานต่างประเทศ แม่อาเฟยไม่อยู่แล้วและไม่มีญาติที่สามารถดูแลอาเฟยได้ จึงจะย้ายไป่วันหยุดปีใหม่นี้
เมื่ออาห่าวได้ยินข่าวก็เข้าใจทันทีว่าเพราะอะไรเขายิ้มเศร้าๆกับตัวเอง
วันต่อมาเขาไม่อาจห้ามตัวเองให้มาเจออาเฟยได้ เพราะลองโทรไปเบอร์อาเฟยแล้วไม่สามารถติดต่อได้ จึงต้องไปหาอาเฟยที่บ้าน เขาลังเลเล็กน้อยการเข้าไปในตึกต้องมีคีย์การ์ดแต่ยังสามารถนั้นๆจากโทรศัพท์ที่ทางเข้าได้ แต่ถ้าเขาโทรไปแล้วโทรพ่อของอาเฟยอยู่บ้านแล้วจะทำไงดี?
ความคิดมากมายตีวนกันอยู่ในหัวเขาไปมา เขาก็ตัดสินไม่ได้สักที เดินมาถึงทางเข้าลุงยามก็ทักทายเขาด้วยความป็นมิตร อาจเพราะครั้งก่อนแกเคยเจอหน้าแล้วครั้งหนึ่งแกจึงจำได้
“สวัสดี มาหาเพื่อนรึเปล่า แต่ลุงเห็นเขาออกไปั้แ่เมื่อเช้าแล้วด้วยสิ ได้ยินเ้าของตึกบอกว่าย้ายออกนะ ลุงมาเปิดประตูให้ตังแต่เช้าแน่ะ เขาว่าต้องเดินทางเช้า”
อาห่าวตัวแข็งทื่อ เขายืนอยู่ตรงนั้นสักพักและดินจากมา เดินจนมาถึงป้ายรถประจำทางมีรถมาจอดพอดีจึงขึ้นรถคันนั้นไป
เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถราวิ่งแล่นไปมาจนถึงสิ่งปลูกสร้างเก่าแก ต้นไม้ใหญ่สีเขียวชอุ่ม เห็นผู้คนที่เดินถ่ายรูปกันมุมนั้นมุมนี้ บรรยากาศสงบแต่ก็ดูคึกครื้น เขาตัดสินใจลงป้ายนี้
เดินไปได้สักพัก และซื้อของที่คุณยายบรรยายเสียอรรศจรรย์ใจว่าทำให้ความปรารถนาเป็จริงใจ เดินมาจนถึงกลางตัวสะพานที่ทอดยาวไปไกล โดยรอบไร้ผู้คน เขาอยากอยู่ในบรรยากาศสงบๆนี้มองดูสายน้ำด้านล่าง ปล่อยให้ความคิดลล่องลอยไป จนถึงตอนที่เขาคว้ากำไลข้อมือนั้นด้วยความใ ก็รู้ตัวว่ากำลังจะตายเพราะจมน้ำซะแล้วเขาพลันคิดถึงคำพูดของคุณยาย และเริ่มตั้งใจขอพร
“ในเมื่อเขามีความสุขไม่ได้เพราะเขาและอาเฟยต่างเป็ผู้ชายเหมือนกันถ้าอย่างนั้นชาติหน้ามีจริงก็ขอให้เกิดมาคู่กับอาเฟยที่เป็แบบนี้ ใจดีและขี้เล่นคนเดิมส่วนเขาจะขอยอมเป็ผู้หญิงไม่ว่ายังไงถ้าเป็แบบนั้นเราคงได้รักกันโดยไม่ต้องกังวลเหมือนอย่างตอนนนี้ที่ต้องจากกันไปโดยไม่รู้ว่ากลับมาเจอกันเมื่อไหร่ ขอให้ฟ้ามีตา ขอให้ตอบรับขอนี้ของผมด้วย”
ในขณะที่เขากับลังดำดิ่งลงไปในความมืดมิดในพลันรู้สึกถึงแรงตบที่ใบหน้า เขาลืมตาเห็นใบหน้าที่เลือนรางร่างหนึ่ง อยู่เหนือเขา ดูเหมือนจะมีคนมาช่วยเขา
เขาไม่เข้าใจทั้งๆที่เขาเตรียมพร้อมต้อนรับการจากไปของตัวเองแล้วทำไมยังให้เขามีชีวิตอยู่ด้วยละ เขาพึมพัมออกมา “ทำไม…”แล้วสติก็ดับวูบไปอีกครั้ง
ผ่านไปสักพัก้าสะพานก็มีเสียงคนะโเสียงดัง
มีคนสลลบอยู่ข้างล่างรีบไปดูเร็ว
“ไหนๆ”
“ช่วยกันหน่อยๆ”
“มีคนเรียกรถพยาบาลรึยัง”
“รีบโทรเร็วเข้า”
….
..
1K
![ตรวนกาฝาก [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689608408_63100063.webp)
