" ปื๊ดลูกแม่ ลูกฟื้นแล้ว "
แม่ของเขาร้องไห้ด้วยความดีใจที่ลูกชายคนเดียวของธอฟื้นขึ้นมา
" ปื๊ดเป็ไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนอยู่รึเปล่า "
แม่ของเขาถามขึ้นด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
" ปื๊ดไม่เป็ไร ไม่เจ็บตรงไหน อย่าร้องเลยนะครับแม่ "
เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแม่ของเขา ขณะที่ตัวเขาเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
" ปื๊ดไปนั่งก่อนนะลูกนะ ลูกพึ่งฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวจะเป็อะไรไปอีก "
แม่พาเขาไปนั่งที่โต๊ะรับแขกตัวเดิมในบ้านของเขา และกอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อยไปไหน
" มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ครับแม่ "
แม่ของเขานิ่งอยู่นาน ก่อนตัดสินใจเล่าให้เขาฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
" ปื๊ด ลูกถูกรถกระบะขายผลไม้ชน ระหว่างที่ลูกจะไปซื้อเงาะ "
" ฮื้ม? " ( เสียงปื๊ด )
แม่ของเขาเล่าให้ปื๊ดฟังต่อว่า ตัวเขานั้นถูกรถขายผลไม้ชน มันทำให้ปื๊ดกระเด็นหัวไปฟาดกับหลักกิโลหลังจากนั้นเขาก็นอนไม่ได้สติกว่า 2 เดือน
“ แล้วทำไมผมโทรหาพ่อไม่ติดครับแม่ มันเกิดอะไรขึ้น ? ”
" พ่อของลูกเขา ... "
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเื่อย่างนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเขาและครอบครัว พ่อของเขาถูกจับติดคุกเพราะถูกกล่าวหาว่าโกงเงิน 30 ล้าน มันจะเป็ไปได้ยังไงกัน
" เงินอะไรครับแม่ เงินไครทำไมมันถึงมากมาย ตั้ง 30 ล้าน !? "
" หวยลูก พ่อของลูกเขาถูกกล่าวหาว่าขโมยหวย "
" หวย 30 ล้าน "
" ใช่หวย30ล้าน ส่วนคนที่แจ้งจับพ่อของลูก ก็คือ "
“ ใคร มันเป็ใครครับแม่ ”
“ ผอ. ลูก มันคือผอ. ปรีชา”
" เดี๋ยวก่อนครับแม่ แม่มั่นใจใช่ไหม ว่าเขาไม่ได้เป็ครู ? "
" เปล่าลูก มันคือ ผอ.ปรีชา มันเป็หัวหน้าของพ่อลูก "
เย็นวันนั้นหลังจากลูกของเธอประสบอุบัติเหตุสิ้นสติมากว่า 1 อาทิตย์ ขณะที่เธอกำลังดูแลลูกชายที่ไม่ได้สติ สามีของเธอกลับมาด้วยความดีใจและบอกกับเธอว่าเขาถูกล็อตเตอร์รี่
ชุดใหญ่ 10 ใบ เป็จำนวนเงิน 30 ล้านบาท
ใครจะคาดคิดว่าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เขากลับจากขึ้นเงินจะถูกจับด้วยข้อหายักยอกของตก ด้วยความที่ยอดเสียหายสูงถึง 30ล้าน มันจึงต้องใช้วงเงินประกันตัวสูงมาก
ถึงพ่อของเขาจะพึ่งขึ้นเงินมา แต่พ่อก็ขึ้นเงินมาเป็เช็คและนำไปใส่ไว้ในบัญชีธนาคาร มันน่าแปลกมากที่ทันทีที่สามีของเธอโดนจับ บัญชีธนาคารก็ถูกอายัดแทบจะทันที
ในตอนนั้นเธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบแหลกสลาย เธอไม่รู้ว่าจะต่อสู้กับมันได้อย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอยังมีลูกชายของเธอที่ยังนอนไม่ได้สติ และเธอยังมีลูกสาวอีกคนที่กำลังเรียน เธอจะมาเป็อะไรตอนนี้ไม่ได้ และตัดสินใจลุกขึ้นมาสู้กับชะตากรรม
“ โถ้..จรูญ คุณไม่นาถูกหวยเลย ”
หลังที่สามีของเธอถูกจับ เธอพยายามหารายได้เพื่อจุนเจือครอบครัว ตัวเธอค่อนข้างที่จะมีฝีมือในการเย็บปักถักร้อย เธอจึงไปรับผ้าโหลมาเย็บเธอมีจักรเย็บผ้าอยู่ 2เครื่อง รายได้จากการเย็บผ้าโหลมันก็ทำให้เธอสามารถอยู่ได้แม้จะไม่สบายมากนัก
แต่เธอ้าเก็บเงินส่วนไว้จ้างทนายมาสู้คดีให้สามี หลังจากทำงานมาทุกวัน เธอจะมาขยับแข้งขาลูกชายของเธอในทุกๆวัน หมอบอกว่ามันจะทำให้แขนขาลูกชายเธอไม่ลีบเล็กและช่วยลดปัญหาแผลกดทับ เธอมีความหวังว่าลูกชายเธอจะกลับมาจากการนอนที่ยาวนาน
จนเวลาล่วงเข้า 2เดือน เธอเริ่มรู้สึกท้อจวนเจียนที่จะสิ้นหวังในขณะที่เธอกลับจากไปรับ
ผ้าโหลมาเย็บที่บ้าน เธอก็ได้ยินเสียงลูกชายเธอเรียกหาเธอ พักหลังมานี้เธอได้ยินเสียงของลูกชายเธอบ่อยๆ แรกๆเธอคิดว่าเธอหูแว่วแต่หลังๆมาเธอคิดว่าตัวเธอจวนเจียนจะบ้าขึ้นทุกที
จนเมื่อเธอเห็นลูกชายยืนอยู่ตรงนั้น ตอนแรกเธอคิดว่าเธอประสาทหลอน จนเมื่อวิ่งเข้าไปกอดเขาเธอจึงได้รู้ว่าเป็ลูกชายเธอจริงๆ เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นอีกครั้ง ในความรู้สึกของความเป็แม่ มันบอกว่าลูกชายเธอไม่เหมือนเดิมลูกชายเธอโตขึ้นแล้ว เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แต่เธอรู้สึกอย่างนั้น
" แม่ครับขอบคุณแม่มากที่ดูแลผมอย่างดี "
" แม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะช่วยพ่อออกมาเอง "
ปื๊ดรู้สึกอยากขอบคุณแม่เป็อย่างมาก แม่ของเขาเป็ยอดหญิงตัวจริง ปื๊ดปลอบแม่ของ
ตนเองเื่พ่อของเขา ปื๊ดจะต้องช่วยพ่อของเขาออกมาให้ได้โดยเร็ว
“ เอาละ เื่พ่อเอาไว้ก่อน ลูกหิวไหม แม่จะไปทำอะไรให้กิน ”
แม่ของเขาลุกขึ้นไปทำอาหารให้กับปื๊ดกิน มันเป็เป็อาหารที่เรียบง่ายไม่มีอะไรมาก มีแค่ผัดผักบุ้งกับใข่เจียว แต่ปื๊ดกลับกินไปทั้งที่น้ำตาไหลไป เขากินมันจนหมดแทบไม่เหลือ
" แม่ครับ แล้วแล้วพี่เปรี้ยวละครับแม่ พี่เปรี้ยวไปไหน "
เขาถามถึงพี่สาวคนเดียวของเขา
" เปรี้ยวเหรอลูก ตอนนี้พี่เขาไปทำงานพาร์ทไทม์ "
หลังจากทานเสร็จ ปื๊ดก็ช่วยแม่เก็บจานเขาอยากจะช่วยแม่ล้างจานแต่โดนแม่ไล่ให้ไปพักผ่อนเพราะกลัวว่าเขาจะเป็อะไรไปอีก
หลังจากที่ปื๊ดกลับขึ้นมาบนห้อง เขาก็ไม่ได้นอนอย่างที่แม่ได้กำชับเอาไว้ ปื๊ดกำลังนั่งทบทวนทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น เพื่อหาทางแก้ปัญหาเื่พ่อของเขา
" เราจำเป็ต้องมีเงิน "
121K
