หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

วันป๱ะ๮า๱มาถึง

เมืองหลวงทั้งเมืองเงียบงันราวลมหายใจหยุดเคลื่อนไหว

ขบวนเกี้ยวที่ขังซูเหวินฉี ค่อยๆ เคลื่อนผ่านถนนสายหลัก

ผู้คนมองด้วยแววตาเยียบเย็น บ้างสาปแช่ง บ้างเยาะเย้ย

แต่ในเงามืด

หลินเหยียนได้วางหมากทุกตาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว

---

ไม่มีเสียงดาบ ไม่มีศึกใหญ่

มีเพียง...

ขุนนางเฒ่า คนหนึ่งล้มป่วยกระทันหัน → ขบวนเปลี่ยนเส้นทาง

องครักษ์ผู้คุมตัว เกิดเหตุพิพาทกันเอง → ต้องแยกกำลังเฝ้า

ซอยที่ใช้ผ่าน บังเอิญมีไฟไหม้โรงน้ำชา → ทำให้คนต้องหนีเปิดทางว่าง

ทุกอย่างเกิด "บังเอิญ" ต่อเนื่องกันจนเหมือนฟ้าลิขิต

แต่แท้จริงแล้ว—ทั้งหมดอยู่ในมือของหลินเหยียน

---

ขณะขบวนหยุดชะงักชั่วครู่กลางซอยว่างเปล่า

ชายในชุดดำสามคนโผล่มาอย่างเงียบงัน

สังหารองครักษ์ที่เหลืออย่างไร้เสียง

จากนั้นเปิดเกี้ยวอย่างรวดเร็ว

ซูเหวินฉีที่ถูกมัดแน่นยังไม่ทันเข้าใจ

ร่างของนางก็ถูกดึงหายไปในเงามืด

ก่อนจะถูกพาไปซ่อนในศาลร้างท้ายเมืองอย่างปลอดภัย

---

ในค่ำคืนนั้น

ข่าว "ซูเหวินฉีเสียชีวิตระหว่างทาง" กระจายไปทั่วหลวง

ไม่มีใครสงสัยแม้แต่น้อย

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีร่องรอยศพ

มีเพียง "ความจริง" ที่สังคมรับรู้ว่า... นางได้ตายไปแล้ว

---

แต่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫

ในศาลร้างเย็นเฉียบ ซูเหวินฉีที่เพิ่งฟื้นจากยาสลบ

ลืมตาขึ้นมองผู้ที่ยืนเงียบงันอยู่ตรงหน้า

หลินเหยียนในชุดดำสนิท

ยืนอยู่ใต้แสงเทียนสลัว มองนางด้วยแววตาเ๾็๲๰าเหมือนวันแรกที่พบกัน

---

> "เ๯้าปลอดภัยแล้ว"

"นับจากนี้ เ๽้าไม่มีชื่อ ไม่มีตัวตน"

"อย่าได้กลับมาเหยียบวังหลวงอีก"

หลินเหยียนกล่าวด้วยเสียงเรียบ

เย็นจนเหมือนไม่เคยมีเยื่อใยระหว่างกัน

ซูเหวินฉียิ้มขื่นขม

นางไม่ร้องไห้ ไม่วิงวอน

เพียงแต่ค้อมศีรษะให้เขาครั้งสุดท้าย... ก่อนหันหลังจากไปในความเงียบ

---

ขณะที่นางเดินจากไป

หลินเหยียนยืนนิ่งราวรูปปั้น

มือใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเ๧ื๪๨ไหลซึม

แต่บนใบหน้า... ยังคงไร้อารมณ์ดังเดิม

> "ข้าขอให้เ๽้ามีชีวิต..."

"แม้เ๯้าจะต้องเกลียดข้าชั่วชีวิตก็ตาม"