คืนนั้นยศขับรถพาแป้งออกไปหาพ่อวสันต์ตามที่ได้นัดเอาไว้ ระหว่างทางเขาได้เล่าเื่ราวต่างๆ ในอดีตให้เธอฟัง
"สรุปพ่อวสันต์เป็คนพาพี่เข้าวงการและดูแลมาตลอดสิบปีเลยเหรอคะ"
"อืม พี่ตัวคนเดียวไม่มีที่ไปที่ไหน พ่อเลยเลี้ยงดูพี่เหมือนลูกเลยล่ะ... จนห้าปีที่แล้วเค้าก็เห็นช่องทางที่จะไปโตที่ญี่ปุ่น เลยพาพี่แก้วไปบุกเบิกบริษัทใหม่ที่โน่น"
"โหหห แล้วพี่ยศไม่ไปช่วยเหรอ ตลาดใหญ่เลยนะคะ"
"กะ ก็...... พ่อเค้าส่งต่อบริษัทที่นี่ให้พี่ดูแลแทนน่ะ"
แป้งเห็นสีหน้าของยศดูมีอะไรในใจแต่ก็ไม่อยากถามเื่อดีตที่มันส่วนตัวเกินไปกว่านั้น พอได้เห็นเขาขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเธอเลยอยากชวนคุยให้สบายใจขึ้นมาบ้าง
"อ่อ.. แล้วเื่ที่พ่อพูดวันนี้.. พี่โอเคเหรอคะ?"
"หือ? เื่อะไร"
"ก็เื่ที่จะร่วมทุนทำหนังใหม่ไปขายญี่ปุ่นแล้วจะให้แป้งเป็นักแสดงหลักไงคะ พี่จะตกลงใช่มั้ย?" แป้งถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่รู้สิ.. ก็ต้องลองคุยกันดูก่อน.."
"โธ่.. นี่มันโอกาสของแป้งนะคะ"
"นั่นสิ.. พี่รู้น่า.."
"ชิ.. ถ้าไม่อยากให้แป้งแสดงก็ทำไมไม่บอกพ่อไปตรงๆ ล่ะ พาแป้งมาด้วยแบบนี้ให้ความหวังกันชัดๆ"
"ก็เธอเล่นอมของพี่อยู่เต็มปากให้พ่อเห็นคาตาแบบนั้นจะบอกปัดยังไง.. ยัยนี่เป็เลขา ไม่ใช่นักแสดงงี้เหรอ? ใครจะเชื่อ"
"ฮ่าๆๆ โชคดีจังเลยเนอะ"
"ไม่ต้องมาทำหัวเราะเลยนะ เดี๋ยวพอไปถึงก็อยู่เงียบๆ ละกัน ปล่อยพี่คุยเอง"
รถเข้าจอดที่คลับเฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง ยศพาแป้งเดินเข้าไปข้างในอาคารใหญ่ผ่านโซนผับที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายและเปิดดนตรีเสียงดังลั่น เดินลึกเข้าไปถึงโซนวีไอพีที่แบ่งเป็ห้องส่วนตัวดูมิดชิด พอมาถึงหน้าห้องที่ได้นัดเอาไว้ก็เปิดประตูพากันเข้าไป
ในห้องมีโซฟานวมยาวทั้งสองฝั่งหันหน้าเข้าหากัน มีจอทีวีขนาดใหญ่ติดผนังและมีโต๊ะตรงกลางที่วางเครื่องดื่มอยู่ พ่อวสันต์นั่งเอนหลังอย่างสบายใจโดยมีพี่แก้วนั่งนิ่งอยู่ด้านซ้ายและสาวสวยทรงโตอีกนางที่ใส่แค่ชั้นในลายลูกไม้บางๆ นั่งรินเหล้าอยู่ด้านขวา
"อ้าววว มาจนได้ นั่งก่อนสิ.. เข้ามาเลยหนูแป้ง"
ยศพาแป้งเข้าไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับพ่อ เธอเห็นเขาแอบมองพี่แก้วตลอดเวลาก็รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เลยได้แต่แอบอมยิ้ม
สองพ่อลูกเริ่มพูดคุยทักทายกันตามประสาคนคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอกันมานาน จนสักพักยศก็เริ่มชวนคุยเข้าเื่
"เอ่อ.. คือเื่หนังร่วมทุนอะพ่อ.. ผมว่าแป้งเค้ายัง.."
"มึงจะบอกว่าแป้งไม่เหมาะเหรอวะ?.. ไม่เอาน่า พ่อสอนมึงมากับมือทำไมจะไม่รู้ มึงต้องดูออกอยู่แล้วว่าใครปั้นได้ไม่ได้.. ลองบอกให้ชื่นใจหน่อยซิ อย่างหนูแป้งเนี่ย ขายได้มั้ย?"
"......ได้แน่นอนครับ"
"ก็นั่นไง! แล้วมีปัญหาอะไรวะ.. หรือหนูไม่อยากแสดง? หนูแป้งว่าไง?"
"แป้งอยากแสดงค่ะ" เธอยิ้มเขินแล้วตอบออกมาทำให้ยศถึงกับหลับตาถอนหายใจ
"งั้นก็จบ ตกลงตามนี้" พ่อยิ้มกว้างผายสองมือออกเมื่อรู้สึกว่าปิดดีลได้สำเร็จ
"ตะ แต่ว่าผมกับแป้งยังมีเื่ที่.."
"เอาล่ะๆ มาทำความรู้จักน้องคนสวยตรงนี้ก่อน.. นี่คือรินจัง เป็สาวญี่ปุ่น เด็กปั้นคนใหม่ของพ่อเอง"
พ่อหันไปคุยภาษาญี่ปุ่นกับหญิงสาว เธอยิ้มทักทายแล้วโค้งหัวให้ แล้วพ่อก็ยื่นแฟลชไดร์ฟให้แก้วลุกขึ้นไปเสียบมันเข้ากับจอทีวี พอกดเปิดไฟล์ในนั้นน้องแป้งก็สะดุ้งเพราะเป็วีดีโอผลงานของรินจังกำลังนั่งขย่มตออยู่บนเตียง ในปากอมอีกแท่งส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ในมือก็ชักรูดให้อีกแท่งที่ยืนรออยู่ข้างๆ รินจังตัวจริงที่นั่งอยู่ข้างพ่อถึงกับรีบยกมือปิดหน้าตัวเองแล้วหัวเราะด้วยความเขินอายทันที
"นี่เป็งานล่าสุดของรินจัง ขายดีเลยล่ะ.. น่าเอาสุดๆ เลยว่ามั้ย?"
พ่อจับมือของรินจังดึงออกไปแล้วคว้าขยำสองเต้าอวบที่อยู่ในยกทรงของเธอให้ทุกคนมองเห็นชัดๆ
"ดูนมนี่สิ ของแท้เลยนะ ใหญ่และสวยขนาดนี้นอกจากแก้วแล้วก็หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก.. อยากลองเทสดูมั้ยไอ้ยศ"
"อะ เอ่อ.. ไม่เป็ไรครับ.. คือผม.." ยศหันมองทั้งแป้งและพี่แก้วสลับไปมาซึ่งทั้งสองสาวต่างก็หลบสายตาเขา
"เฮ้ยยย พ่อสอนมึงว่ายังไงวะ มึงจะทำหนังโป๊ได้ยังไงถ้าไม่ได้ชิมนักแสดงตัวเอง มึงจะได้รู้ว่าจะขายน้องเค้ายังไง จุดเด่นจุดน่าเอาของน้องอยู่ตรงไหนมันหาได้จากการพาขึ้นเตียงเท่านั้น มึงลืมแล้วเหรอ"
"แต่ว่ารินจังเค้าเป็เด็กบริษัทพ่อ ผมไม่จำเป็ต้องเทสก็ได้นี่"
พ่อวสันต์หันไปพูดอะไรบางอย่างกับรินจัง เธออมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลงไปคลานสี่ขากับพื้นแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปหายศด้วยใบหน้าสุดยั่ว
"พ่อจะให้รินจังเข้าฉากร่วมกับหนูแป้งด้วย ได้ดาราในกระแสที่กำลังมาแรงอย่างรินจังในหนังเปิดตัวของหนูแป้งต้องเป็อะไรที่สุดยอดแน่ๆ.. หนูว่าไง"
"ค่ะ แป้งพร้อมค่ะ" แป้งตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจเช่นเคย
"แป้ง!!" ยศหันไปส่งเสียงดุแต่ก็เหมือนไม่เป็ผลเพราะเธอยังคงอมยิ้มสนุกอยู่ตลอดเวลา
ในขณะที่รินจังคลานมาถึงตัวเขาแล้วเข้ามานั่งคุกเข่าตรงกลางหว่างขา เธอเงยหน้าสวยมองยศแล้วยิ้มพูดกับเขาด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจ จับกางเกงเขาเหมือนตั้งใจจะรูดซิบลงทำให้ยศรีบจับมือเธอหยุดไว้
"อย่าเสียมารยาทกับผู้หญิงสิยศ ไว้หน้าพ่อบ้าง"
แม้จะเกรงใจพี่แก้วกับน้องแป้งแค่ไหนแต่คำสั่งของผู้มีพระคุณทำให้ยศไม่กล้าขัด เขาปล่อยมือเธอแล้วช่วยรูดซิบลงควักเอาท่อนเอ็นที่ยังอ่อนยวบออกมา รินจังมองดูมันแล้วเลียปากก่อนจะเข้าพรมจูบเอ็นอ่อนหลายๆ มุม จับมันมาวางบนลิ้นอ้าปากกว้างค้างไว้ให้เขาดู พอเริ่มรู้สึกว่ามันพองตัวขึ้นช้าๆ รินจังก็งับเข้าไปดูดอมปัดลิ้นในปากโดยที่เงยหน้าจ้องตากับยศตลอดเวลา
"เป็ไงเด็กพ่อ รู้งานดีใช่มะ"
"ครับ.. พ่อสอนมาดีจริงๆ"
รินจังกำลังสนุกกับท่าทีกลั้นเสียวของชายหนุ่มแต่แล้วก็ใเมื่อท่อนเอ็นในปากมันพองใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนคับแน่นเต็มปาก เธอรีบถอนออกแล้วจ้องมองท่อนเนื้ออันเขื่องที่แข็งตัวเต็มที่ ทำสีหน้าใอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างเป็ภาษาญี่ปุ่นเหมือนไม่อยากเชื่อสายตานั่นทำให้แป้งที่นั่งข้างๆ ถึงกับหลุดขำ
พี่แก้วลุกออกมาจากที่นั่งแล้วเดินข้ามฝั่งมาหา ก้มลงไปกระซิบคุยบางอย่างกับน้องแป้งทำให้สาวน้อยอมยิ้ม
"ฮ่าๆ ได้ค่ะ.. งั้นเดี๋ยวแป้งมานะ พี่ยศก็สนุกให้เต็มที่ล่ะ"
แป้งหันมาพูดกับยศแล้วโผเข้าจูบแก้มเขาก่อนจะลุกเดินออกไป เธอลงนั่งข้างๆ กับพ่อแทนที่พี่แก้ว ส่วนพี่แก้วก็ลงนั่งข้างๆ ยศ เข้าสวมกอดแล้วจูบไซ้ซอกคอเขาในขณะที่รินจังเริ่มหายใเข้าปาดลิ้นเลียท่อนเอ็นั์ลากจากโคนขึ้นไปถึงปลายหัวและเปลี่ยนมุมไปรอบๆ ด้วยความชำนาญ
"ซี้ดดด เดี๋ยวสิพี่แก้ว.. พี่คุยอะไรกับแป้ง"
"ก็แค่บอกให้สลับที่นั่งกันเองค่ะ พ่อจะได้ลองเทสน้องแป้งบ้างไง"
"ไม่.. มันต้องไม่ใช่แบบนี้.. อูยยย พี่บอกรินจังให้หยุดก่อนสิครับ ผมมีเื่ต้องคุยกับพ่อก่อนนะ"
"彼は彼女にそれを激しく吸うように頼みます。"
ผลุบๆๆ บ๊วบๆๆ
"โอ้ยย.. ซี้ดดดด พี่บอกอะไรเค้า.. อูยยย ทำไมดูดหนักกว่าเดิมล่ะ"
"ฮ่าๆ พี่ก็บอกว่าเธอขอให้ดูดแรงๆ เลยค่ะ.. รินจังเก่งใช่มั้ย?"
"ซี้ดดด แต่ว่าผม.."
พี่แก้วเข้าไปจูบแก้มเขาแล้วบดปากแนบชิดใบหูเพื่อกระซิบเบาๆ ให้ยศได้ยินเพียงคนเดียว
"พี่คิดถึงน้องยศนะคะ.. ถึงกับขอให้พ่อพามาด้วยเพราะอยากเจอกันอีกสักครั้ง.. ยศไม่คิดถึงพี่แล้วเหรอ"
1K
