ในขณะที่ หมวดระพีขับรถเดินทางที่จะไปหาหลักฐานเพิ่มเติมเขาก็หันมาถามดาบมนูธรรม
“ ดาบ!! ดาบว่าเราควรจะไปหาเบาะแสแถวไหนก่อนดีครับ ตอนนี้ผมต้องพึ่งดาบละ! ดาบอยู่ที่นี่มานานทำคดีมาก็มากต้องรู้ว่าเราควรเริ่มตรงไหนก่อน?หมวดระพีถามดาบ. “ครับ หมวดซัน…ผมก็พอรู้จักคนบ้างครับ ผู้หมวดหิวไหมตอนนี้?? ดาบมนูธรรมถาม ”เออ…ก็หิวนะ มีร้านแนะนำไหมล่ะ?? หมวดซันถาม "มีครับ งั้นเราหาอะไรกินก่อน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เดี๋ยวไม่มีแรงนักปราชญ์ได้กล่าวไว้” ดาบมนูธรรมบอก ท่าทางการพูดเหมือนภูมิใจในคำพูด” นักปราชญ์ที่ไหนล่ะ ดาบพูดชัดๆ ฮ่าฮ่า ไปๆ” หมวดซันบอก
***รพ.ในเมือง***
นักข่าวสาวได้ตามตำรวจทั้ง2 นาย มายังห้อง ไอซียู เธอได้แต่มองผ่านกระจกจากด้านนอกเข้าไปภายในห้องเห็นคนป่วยที่ถูกไฟไหม้ คนนั้น คือคนที่นักข่าวสาวต้องมาหาข่าวของเขาไปให้บรรณาธิการให้ได้เธอคิดในใจว่าจะเข้าไปได้อย่างไร ถ้าเราบอกหมอว่าเป็ญาติของคนป่วยคงไม่มีคนเชื่อเราแน่ๆเอาไงดี และแล้วเธอก็คิดได้ว่า ? “ คุณหมอคะ” นักข่าวสาวถามหมอ” ครับ” หมอเพิ่งเดินออกมาจากห้องไอซียู หันมาตอบ “ฉันรบกวนคุณหมอหน่อยคะ พอดีฉันเป็ญาติคนไข้ที่นอนข้างๆคนป่วยที่ถูกไฟไหม้ตอนนี้สามารถเข้าเยี่ยมได้ไหมคะ? นักข่าวสาวถาม หมอมองหน้า “ออ ครับ” สายตาของหมอมองนักข่าวสาวด้วยความสงสัย “ครับ เดี๋ยวผมพาเข้าไปจะดีกว่านะครับ เห็นพยาบาลบอกญาติแกไม่อยากมาเยี่ยมสะเท่าไหร่เพราะแกชอบกินเหล้าเมายา ?? หมอพูดเชิงหันมาทางนักข่าวสาว
“ ออ คะแกชอบทำตัวแบบนี้ล่ะอย่าไปสนใจแกเลยแค่ตอนเมาเท่านั้นที่ไม่ค่อยมีคนอยากยุ่ง”…นักข่าวสาวพูดตอบ ” ลุงๆ เป็ไงมั่ง หัวหายปวดยัง “สาวนักข่าวถามลุง คนไข้คนนั้นหันตามเสียงเรียก อยากรู้ว่าเสียงใคร”ใครอะ??? “ ข้าจำไม่ได้ตอนนี้ปวดหัวมากเลย มียาพาราซักเม็ดไหม“ “พยาบาลๆ ขอยาแก้ปวดหน่อยครับนี่คุณออกไปได้แล้วคนไข้จะพักผ่อนครับ “ หมอเ้าของไข้พูดเตือน “ หมอคะๆ” พยาบาลวิ่งหน้าตื่น มาหา “ มีเื่อะไรครับ “ คุณหมอถามพยาบาล ” คุณหมอใหญ่้าพบด่วนคะ น่าจะเื่ชายคนนี้ “ พยาบาลตอบพลางชี้นิ้วมาทางเตียงชายที่ถูกไฟไหม้“ ครับ !!เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้ “ ผมฝากพยาบาลดูแลด้วยนะครับ!!เดี๋ยวผมมา “ คะ ได้คะ”
หมอเดินออกไปจากห้อง พยาบาลก็เดินไปหยิบยาแก้ปวด….นักข่าวสาวได้จังหวะ แอบหยิบกล้องมาถ่ายรูปชายถูกไฟไหม้ และรอบๆเตียง เธอคิดในใจว่าโอกาสอาจจะไม่มีแล้วต้องรีบทำ พยาบาลเดินหยิบยาแก้ปวดกำลังเอามาให้คนไข้ ทำเอานักข่าวสาวลุกลี้ลุกลน “ คุณพยาบาลคะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ ทางบ้านโทรตามคะ ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมใหม่นะ..ลุง!! นักข่าวสาวบอก “ ออ คะ ดีเลยคะคนไข้จะได้พักผ่อนด้วย“ พยาบาลสาวตอบ
นักข่าวสาวรีบเดินออกมาจากห้อง ไอซียูจนไม่ทันระวัง “ อุ้ย!! ขอโทษคะ”เสียงนักข่าวสาว นักข่าวสาวเดินชนชายคนนึง ชายคนนี้ใส่ชุดดำ เหมือนชุดเสื้อกันฝนลักษณะ ร่างกายสูงใหญ่ ก้มมองลงมา นักข่าวสาวมองเห็นแต่เพียงดวงตาในความมืด “ไม่เป็ไรครับ “ ชายใส่ชุดดำตอบ นักข่าวสาวเห็นดวงตาคู่นั้นและรูปร่างของผู้ชายคนนั้น ทำเอาสาวเ้าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก คงเป็เพราะบรรยากาศในตอนนั้นด้วยกระมัง แล้วนักข่าวสาวได้ก้มหน้าหนีก็เดินจากไปในทันที
****ขณะนี้ในห้อง ไอซียู****
“ เจอแกจนได้นะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ชายชุดดำ หยุดตรงปลายเตียง ชายคนที่โดนไฟไหม้ “ อีกคงไม่นานสินะที่แกจะฟื้น ข้าน่าจะฆ่าแกั้แ่วันนั้น
แก....ทำข้าเจ็บแสบมากนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเื่งานแกได้ตายไปนานแล้ว “ ชายชุดดำพูด สายตาจับจ้องอาฆาตคนที่ถูกไฟไหม้พร้อมทั้งโน้มตัวลงมาเอามือซ้ายจับที่หัวส่วนมือขวาล้วงเอากระดาษสีดำออกมา เอาซุกไว้กลางอกคนป่วย “นี่!! ของขวัญสำหรับ..มึง ?“ อย่า รีบตายสะล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ “ คุณคะเข้าไม่ได้นะคะ “ พยาบาลสาวเห็นชายชุดดำบีบหัวคนไข้พยาบาลรีบะโ "ช่วยด้วยคะๆ มีคนจะทำร้ายคนไข้“ ชายชุดดำรีบออกไปทันทีพยาบาลรีบวิ่งตาม สายตาสอดส่องข้างทางก็ไม่พบอะไร เสียงพยาบาลนางนั้นทำให้ คนที่อยู่บริเวณนั้นวิ่งมาหา “มีอะไรครับ“ รปภ.ถาม "มีคนจะมาทำร้ายคนไข้คะที่ห้องไอซียู ไม่รู้เขาเข้าไปได้ ยังไง ประตูก็ล็อกจากด้านใน “เดี๋ยวผมหาคนร้ายให้ครับ ไปดูคนป่วยเถอะครับ“รปภ.บอกพยาบาล พยาบาลมาถึงห้อง ไอซียู หมอวินัยมาพอดี “คุณหมอคะ “ เมื่อกี้มีคนร้ายจะมาทำอันตรายคนไข้รายนี้คะพยาบาลบอกหมอวินัย ” ว่าไงนะ “ ห้องก็ล็อก แล้วเขาเข้ามาได้ยังไง หมอวินัยสงสัย “ฉันเห็นเขาเหมือนจะพูดอะไรกับคนไข้ด้วยคะ” พยาบาลสาวบอก “ผมจัดการเอง ระหว่างนี้อย่าเพิ่งแจ้งใครให้ผมตรวจรอบๆก่อน เผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากล” หมอวินัยสั่ง “คะได้คะ” พยาบาลมีท่าทางกังวลแล้วเดินไปห้องพยาบาล หมอวินัยเดินรอบๆเตียงคนไข้สายตาก็เหลียบเห็นกระดาษสีดำมันเป็แผ่นพับ ด้านหน้ามีรูปการแสดงหนังใหญ่ ด้านในบอกประวัติความเป็มาและเื่ราวของการจัดแสดงนี้ “มันคืออะไร แล้วทำไมมาให้คนไข้รายนี้ด้วย!!” หมอวินัยหยิบกระดาษมาอ่านพร้อมทั้งคิด ว่าคงมีอะไรมากกว่าที่เห็นแน่ๆ เขาจึงเอาเก็บไว้ ที่โต๊ะทำงานในล็อกเกอร์
ทางด้าน ดาบมนูธรรมและหมวดระพี ก็ได้จอดรถยนต์ด้านหน้าทางเข้าตลาดสด “หมวดครับ ถึงแล้วครับ” ดาบมนูธรรมบอกหมวด “นี่มันตลาดสด นี่ดาบมนู” หมวดซันถาม
“ใช่ครับหมวดซัน ที่นี่ของกินเยอะแยะ ร้านอาหารอร่อยๆมากมายผมเลยพาหมวดมาเผื่ออยากจะกินอะไร” ดาบบอกหมวดขณะลงจากรถและล็อกประตูรถ
“ไปครับ หมวดซัน หมวดอยากกินอะไรเป็พิเศษไหมครับ” ดาบมนูถาม “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกดาบผมกินได้หมด” หมวดซันตอบ เสียงจากพ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดแย่งกันถามลูกค้า และคนที่เดินผ่าไปผ่านมาในตลาด“ปลาไหมครับปลา สดๆเลยครับจากแม่น้ำ หมูจ้าหมูสดๆเอาอะไรไหมจ้า มี ตับ ไต ใส้ ปอด กระเพาะ สดๆเลยจ้า ผักไหมจ้าสดจากไร่ไม่ใช้ยาฆ่าแมลง ปลอดสารพิษ เอาอะไรไหมครับ" "ไม่ครับ” ดาบตอบ พร้อมกับทำมือท่าทางส่ายหัว “ของเยอะจริงๆเลยนะดาบมนู” ผุ้หมวดบอกดาบ สายตาของหมวดกวาดตามองรอบๆตลาดสด “อ๊ายยยยย!!!!! ใครอะไร หล่อจังเลยอะ รับขนมสดไหมคะ” สาวร้านขายขนมไทยๆ เอ่ยขึ้น “ไม่เคยเห็นหน้าเลยอะ มาทำงานแถวนี้หรอคะ” สาวเ้าถามอีก ดาบมนูและหมวดซันหันมาตอบตามเสียง “ออครับ เพิ่งมาทำงานแถวนี้ครับ” หมวดตอบ พอสิ้นเสียงตอบ สาวในร้านขายขนมไทยก็ออกมาจากการจัดขนมในร้าน เดินมาหน้าร้านรวมเป็ 3คน ออกมาโชว์ตัวทันที “ไหนๆ คนไหนหล่อๆที่เธอว่า” สาวขายขนมอีกคนพูดถาม “อุ้ย!!หล่อ จังเลยอะ ชื่ออะไรคะนี่” สาวอีกคนชม “ครับ ผมชื่อระพี” หมวดซันบอกสาวๆ “......มีแฟนยังค่า?....” สาวทั้ง3 พูดถามพร้อมกัน ดาบมนูมองสาวขายขนมนานละ “นี่ๆพวกเองไม่ขายขนมแล้วหรอ? ดาบถาม “โถ่ !!! ดาบขอซักนิดนึงสิชอบขัดคอจัง” สาวคนนึงในร้านขายขนมไทยตอบ พร้อมกับส่งสายตามองหมวดซันตาเยิ้มเป็ประกายเหมือนจะเชิงอ้อนวอน “ขนมมีทุกอย่างนะคะ ขนมต้ม ขนมตาล ขนมชั้น ข้าวเหนียวตัด ทองหยิบฝอยทองสังขยา ข้าวเหนียวหน้าปลาหน้ากุ้ง ตะโก้ ขนมเปียกปูน บัวลอยไข่หวาน รับอะไรดีคะ??? สาวถามหมวดกับดาบ “เออข้าไม่เอา” ดาบรีบตอบทันที “แล้วสุดหล่อละ” สาวถามอีก เออออออ!!! หมวด บอกไม่ถูก “รึจะรับ ขนมจีบซาลาเปา” “ไม่ละครับ ขอบคุณนะครับที่ถาม” หมวดตอบ “ค่ะพ่อรูปหล่อ แล้วรับสาวๆไปนอนกอดไหมคะ??? “ช้องนางค่ะ มินตราค่ะบัวตองค่ะ” สาวทั้งสามแย่งกันพูด “ไม่ละครับ ไว้วันหลังจะแวะมาใหม่นะครับ” หมวดซันตอบทันที “เดี๋ยวเถอะนะ เห็น ผู้ชายไม่ได้เลยเดี๋ยวจะฟ้อง เจ๊หลิน” ดาบมนูพูดขู่สามสาว “อีกละดาบ ขี้ฟ้องจังเลย แหม!!! พูดแซวหน่อยก็ไม่ได้วันหลังไม่ต้องผ่านทางนี้เลยนะ” สาวคนนึงพูดขึ้น ดาบมนูกับหมวดซันเดินออกจากร้านขนมเพื่อหาของกินและของที่อยากซื้อต่อไป
"ดาบมนูครับ ผมว่ามีคนเดินตามเรามานะั้แ่เมื่อกี้" หมวดพูดแล้วก็หันไปดูด้านหลังแต่ไม่มีใคร "แน่ใจนะครับหมวด ใครจะมาตามเราละ ผมว่าไม่น่ามี อีกอย่างพวกเราเพิ่งออกจากร้านขายขนมไทย ถ้ามีคนเห็นคนที่สะกดรอยตามเราเขาก็ต้องทักมั่งละ?? ครับ ผู้หมวด" ดาบมนูธรรมพูดอย่างวิเคราะห์สถานะการณ์ "จริงของดาบ ผมคงเครียดเื่คดีละมั้ง เพราะยังหาพยานและหลักฐานไม่ค่อยได้เลย หูคงแว่วนะครับ" หมวดซันมองดูรอบๆอีกครั้ง "เออ ดาบมนูครับ ผมถามอะไรหน่อยสิครับ ห้องน้ำไปทางไหน ั้แ่ลงรถมา ผมว่าจะถามดาบก่อนละ อั้นมาตั้งนาน" "ออ ครับ เดี๋ยวหมวดเดินตรงไปเลี้ยวขวาล็อกทางขวามือสุด จะเจอทางออก ห้องน้ำอยู่ใกล้ทางออกครับ" หมวดไปได้นะ รึให้ผมไปเป็เพื่อนครับ!!! ดาบบอกเส้นทางให้หมวดระพีฟังพร้อมกับชี้นิ้วบอก .................หมวดเดินมาห้องน้ำที่ดาบบอก "น่าจะตรงล็อกนี้นะที่ดาบอธิบายให้ฟัง" ผู้หมวดทำปากพรึมพรำ .....ตึกๆๆๆ......ๆ.ๆๆ... หึ.......!!!! เสียงฝีเท้าใคร เดินมา เสียงหยุดลง ตรงทางเข้าห้องน้ำ ผู้หมวดขณะนี้กำลังล้างมือรีบวิ่งออกมาดูตามเสียงฝีเท้า แต่ก็ไม่เห็นใครเลย "เราหูฝาดไปเองหรอนี่" หมวดคิดในใจ สายตาของผู้หมวดได้มองไปรอบๆบริเวณนั้น เห็น ประมาณสัก 30 เมตร มี ร้านขายของสำหรับเด็กมีทั้งตุ๊กตา ไพ่ แล้วชุดแฟนชีต่างๆ หน้ากาก ต่างๆ รอบๆร้านประดับประดาด้วยชุดไฟหลากสีมากมาย ด้วยความสงสัย ผู้หมวดจึงค่อยๆเดินตรงไปยังที่ตรงนั้นทันที "ตอนมาไม่เห็นมีร้านแบบนี้เลย" หมวดเดินไปใกล้จะถึงก็เห็น ร้านที่ทำจากรถนำมาแต่งเป็ร้านขายชุดแฟนซี อุปกรณ์ที่ใช้แสดงมายากลต่างๆ ้าหลังคารถตู้ถูกทำขึ้นมาให้เป็ ชิงช้า์ มันหมุนขึ้นช้าๆไฟที่ติดไว้ในรถคนนี้ได้ติด ขึ้น มา แล้ว มีเสียงเพลง เสียง หัวเราะ ของตัวตลก มองดูเหมือน สวนสนุก ย่อมๆนี่เอง
"หนู ๆ มายืนรอใครจ๊ะ" หมวดถามเด็กผู้หญิง อายุน่าจะไม่เกิน 5 ขวบ ใส่ชุดแม่มดสีดำแดง พร้อมกับถือไม้กวาด ตัวเล็กๆ ตาโต บนหัวถักผมเปียทั้งสองข้างกำลังรอใครบางคนอยู่จากด้านในร้าน สายตามองอย่างตั้งใจ "อ้าว มาอยู่นี่เอง ผมหาแทบทั่วห้องน้ำนึกว่า เป็ลมไปสะแล้ว" ดาบมนูธรรมพูดขึ้น แต่ท่าทางของหมวดซัน ทำมือให้ดาบมนูอย่าส่งเสียงพร้อมทั้งส่งสัญญาณบางอย่าง ดาบมนูธรรมพยักหน้ารู้ว่าควรทำเช่นไรในสถานะการณ์ แบบนี้ "รอนานไหมจ้าาาาหนู !?! หมวดซันและดาบมนูหาต้นตอของเสียง "ไม่นานคะ เพื่อของอร่อยรอได้คะ" เด็กน้อยผู้แต่งชุดแม่มดบอก "นี่ครับ ขนมปัง สำหรับ แม่มดน้อย ...............
หมวดซันและดาบมนู เดินไปด้านข้างของรถซึ่งทำเป็แผงยื่นออกมาคล้ายกับ บาร์ ตกแต่งด้วยสีสันลายตาน่าประหลาดใจ เด็กน้อยค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นไปจับ ขนมปังที่เป็รูปคน 2 ชิ้น เป็รูปเด็กผู้หญิง และเด็กผู้ชาย มือที่ใส่ถุงมือสีขาวยื่นออกมาส่งขนม ให้กับเด็กน้อยคนนั้น เด็กคนนั้นรับขนมปังมา แล้ว เอ่ย ขอบคุณ
"ขอบคุณนะคะ ที่ดูแลลูกฉัน" แม่ของเด็กมารับเด็กที่ใส่ชุดแม่มด "ครับไม่เป็ไร ครับ" เสียงตอบกลับจากด้านในรถตอบออกมา หมวดซันและดาบมนูรู้สึก งงๆ กับชายคนนี้ว่า เป็ใคร แล้วมา ขายอะไร แต่ก็ไม่ได้สงสัยมากมายอะไร เพราะ หากถ้าชายคนนี้ รับเลี้ยงเด็กได้ก็น่าจะไม่เป็พิษเป็ภัยแก่ใคร หมวดซันเดินดูรอบๆ รถ สายตา พยายามมองเข้าไปในรถว่า น่าจะมีอะไรน่าสงสัยมั่ง รึเปล่า??? หมวดซัน ส่ายหัวเหมือนจะบอก ดาบมนูว่า ไม่น่ามีอะไร?? "ไปดีกว่าครับ ผมหิวข้าวละ" ดาบมนูบอก "อย่าพิ่งรีบไปไหนสิ คุณตำรวจทั้งสอง" สิ้นเสียงพูด หมวดซันและดาบมนูได้เดินออกมาจากร้านไม่กี่ก้าวก็ได้ หันตามเสียงที่พูด ปรากฎร่างผู้ชายใส่เสื้อสีขาว ถุงมือสีขาว ใส่หน้ากากสีขาว กางเกงสีขาว รองเท้าสีขาว เหมือนกับพวกนักมายากล เสื้อแขนยาวที่มีที่คลุมผม หน้ากากคลุมใบหน้า กางเกงเป็แบบสามส่วนข้อขาจั้ม รองเท้าจะปลายงอนๆ ภาพรวมๆแล้วแต่งตัวคล้ายหนังในเื่ อาละดินกับตะเกียงวิเศษ เขาเดินลงมาจากรถ "อย่ารีบไปไหนครับ คุณทั้งสอง สงสัยผม ไม่ใช่หรอ?? ชายใส่ชุดขาวถาม หมวดซันเดินปรี่เข้าไปถาม "คุณรู้ได้อย่างไรว่าเราเป็ตำรวจ" ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!! "นี่ไงครับ ไพ่สำรับนี้ มันบอก"
ชายใส่ชุดขาวหยิบไพ่ในสำรับมา 1 ใบ ชูให้เห็นว่าเป็ไพ่อะไร ไพ่ที่ปรากฎคือ ไพ่ JUSTICE ความหมายมันคือ ความยุติธรรม กฎหมาย ตำรวจนอกเครื่องแบบทั้งสองนายทำท่า งงๆ ดาบหันมามองหน้าหมวดซันแล้วส่ายหน้าพูดขึ้นว่า "ไพ่อะไร?? ข้าไม่เคยเชื่อเื่ แบบนี้ข้าเชื่อแต่การกระทำของคน" ดาบมนูบอก หมวดซันมองไปยังไพ่ที่ชายคนนั้นโชว์ในตาจับจ้องอย่างสนใจ
"ถ้าผู้หมวดสนใจผมดูให้ ฟรีๆก็ได้นะครับ ตอนนี้หมวดไล่ตามสิ่งที่อยากค้นหาไม่ใช่หรอครับ" ชายชุดแฟนซีพูดเชิญชวนท่าทางของเขาโค้งหัวเอียงทางขวาเล็กน้อยพร้อมกับแบมือเชื้อเชิญให้ไป "ไร้สาระ ผมว่า" ดาบมนูแย้งขึ้น "เดี๋ยวดาบ!!! หมวดซันพูดบอกดาบ หมวดซันเดินตรงไปยังทางขึ้นรถที่ขายของแฟนซีอย่างใจจดใจจ่อ ความอยากรู้ทำให้ดาบต้องเดินตามหมวดมา
****ภายในรถแฟนซี****
"เชิญนั่งสิครับ" ชายใส่แฟนซีสีขาวบอก "ไม่ต้องกลัวนะครับ ในห้องนี้ปลอดภัย ไม่มีกล้องวงจรปิด หรือ แม้แต่เครื่องบันทึกเสียง" ดาบหยิบโทรศัพท์ภายในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู "เฮ้ย!!! ไมมีสัญญาณ" ดาบมนูใ "เองเล่นตลกอะไร" ดาบมนูถาม "นี่ที่ของผม ผมต้องป้องกันไว้ก่อน ผมใหญ่สุด ใครที่เข้ามาในรถนี้จะไม่มีใครรู้ เหมือนหายไปในห้องลับ พูดง่ายๆ คือ safe house ดีๆนี่เอง" ชายชุดแฟนซีบอก แกรกกกกก...กกก!?! เสียงลากเก้าอี้มา เพื่อที่จะนั่ง
"มานั่งข้างๆผมนี่" หมวดซันบอกดาบมนู "จะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามา" หมวดซันถาม "นี่ครับ" ชายแต่งชุดแฟนซียื่นไพ่ทั้งสำรับให้หมวดซัน หมวดซันรับไพ่มา "ทำไงต่อ" "หมวดซันถาม
"หมวดซันเชื่อไอ้เ้านี่หรอครับ??ดาบถาม "ลองดูก็ไม่เสียหายนี่นาดาบ ทำยังไงว่ามา" หมวดถามต่อ ชายชุดแฟนซีมองจ้องแล้วตอบ 'สับไพ่กี่ครั้งก็ได้ แล้วจับมา 3 ใบ" หมวดซันทำการสับไพ่ สายตาของดาบมนูจับพิรุธชายชุดแฟนตาซีว่าจะมีลูกเล่นอะไร ชายใส่ชุดแฟนซีกอดอกพลางหลับตาท่าทางนิ่งๆ 'ถ้าไม่เชื่อผม หมวดจะให้ดาบจับมาด้วยก็ได้นะครับ" คำพูดนี้ทำเอาดาบมนูคิดตามว่า มันรู้ความคิดเราได้ไงวะ ดาบจึงตอบไปว่า "หมวดครับผมขอช่วยจับไพ่ 1 ใบ นะครับ" "ได้สิดาบ" หมวดตอบ "เอ้านี่ ไพ่ 3 ใบ" หมวดยื่นไพ่ให้ชายคนนั้น "ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! ไม่ต้องกลัวผม ผมไม่มีลูกเล่นหรอก แค่ทำนายตามไพ่ที่ได้ก็แค่นั้น"
ชายชุดแฟนซีนำไพ่มาวางเรียงกัน เมื่อเรียงเสร็จ ก็ค่อยๆเอามือขวาเปิดไล่ไปที่ละใบ
ไพ่ที่ได้
ในขณะเปิดไพ่ ตำรวจสองนายมองไพ่ที่ปรากฎ ว่ามันคืออะไรและความหมายว่าอย่างไร????
*********ความตายจะพบพาน อดีตที่ผ่านมา โชคชะตาจะปรากฎ**********
มันหมายความว่ายังไงอธิบายมาสิ ดาบมนูรีบถาม พวกคุณจะพบกับความตายอันใกล้นี้ ความตายจะเป็ตัวกำหนดโชคชะตาของพวกคุณ เื่ในอดีตจะกลับมามีบทบาทในชีวิต
"อะไรคือความตาย แล้วเื่ในอดีตคืออะไร" หมวดซันถามต่อ "ผมบอกไม่ได้หรอกครับ พวกคุณต้องคิดเอาเองนะครับ ผมแค่ดูตามไพ่ไม่สามารถเจาะลึกลงไปได้" ชายชุดขาวพูดแนะ
อะไรว่ะ!!! บอกมาเป็ปริศนา ให้เราหาคำตอบเอง มีแบบนี้ด้วย ไปเถอะครับหมวด เสียเวลาจริงๆเลย!!! ดาบมนูธรรมบ่นชายคนที่ใส่ชุดแฟนซีสีขาว หมวดซันลุกจากเก้าอี้มองมาทางชายชุดขาว มีอะไรจะบอกอีกไหม หมวดซันถามขึ้น
"หมวดรู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทุกสิ่งที่หมวดทำมันคือ ผลในอดีตที่ หมวดไม่ได้ทำ แต่คนอื่นทำ ถ้าหมวดจะสืบคดีผมก็ขอให้หมวดและดาบ ระวังตัวไว้มากๆนะครับ ผมบอกได้แค่นี้ครับ" ชายชุดขาวบอก "ไปครับหมวด" ดาบมนูชวนหมวดซัน ตกลงนายชื่ออะไร??? หมวดถามชายชุดขาว "ถ้าผมบอกหมวดกับดาบจะเชื่อไหม ผมชื่อ Magia ครับ" ชายชุดขาวตอบ แล้วทั้งสองคนก็เดินออกมาจากร้านขายของ เดินซื้อของจนเสร็จ ..........................................................
กริ้งๆๆๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ดาบมนูธรรมดังขึ้น "ครับผม...มนูธรรมพูดครับ" "นี่ตกลงของที่สั่งให้ซื้อได้ไหม" เสียงผู้หญิงรุ่นใหญ่คนหนึ่งพูดมา "อ่อ!!! ได้สิพี่ ดรุณี ของที่สั่งครบทุกอย่างครับ เดี๋ยวผมแวะไปให้ที่บ้านนะพี่สาว แค่นี้ก่อนนะพี่ ผมจะรีบไป" ดาบมนูพูดจบวางโทรศัพท์ด้านคอนโซนด้านหน้า "หมวดซันครับ ผมขออนุญาตเอาของที่ซื้อไปให้พี่สาวก่อนนะครับ" ดาบบอกหมวด "ไม่ยักกะรู้ว่า ดาบมนู มีพี่สาวกับเขาด้วยครับ" หมวดพูดตอบ
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
ติ๊งน็องๆๆๆๆ เสียงกดออดเรียกหน้าบ้านดังขึ้น "มาแล้วๆ ไม่ต้องกดแล้ว" เสียงผู้หญิงขานรับ
ดาบมนูขับรถมาจอดหน้าบ้านหลังนึง แล้วลงจากรถ ไปกดกริ่งที่หน้าบ้านเพื่อรอเ้าของบ้านมาเปิดประตูให้ "ไปแวะกันที่ไหนมาละถึงมาช้าจัง" เสียงสาวใหญ่ถามดาบมนู
"ไม่ได้ไปไหนหรอกพี่ พอดีไปเื่งานแล้วแวะพาผู้หมวดหาของกินด้วยเลยมาช้านิดนึง" ดาบตอบพี่สาว "ออ มาๆเข้าบ้านกินน้ำกินท่าก่อน" พี่สาวดาบมนูชักชวน หมวดซันขณะเข้ามาบริเวณบ้านก็เดินมอง รอบๆภายใน เป็บ้านไม้สองชั้น ปลูกแบบทรงเรือนไทยสมัยเก่า ด้านล่างยกพื้นสูง มีบันไดทางขึ้นสองด้านดูๆแล้วทำให้มีมนต์ขลังของอดีต ถึงแม้ตัวบ้านจะแก่ตามสภาพบางจุด บ้านทั้งหลังไม่มีการตอกตะปูใช้การเข้าลิ่มไม้ แสงแดดที่สาดส่องและต้นไม้ที่สูงใหญ่ของต้นบุนนาคให้ร่มเงายามบ่าย ดอกส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ข้างๆบ้านมีบ่อน้ำและมีต้นจิกน้ำแผ่ปกคลุมบริเวณนั้นทำให้แม้แดดจะแรงก็สดชื่น
"นี่มนูไปเรียก ผู้หมวดมานั่งสิ" พี่สาวดาบบอก "แหมพี่ ไม่ต้องหรอกปล่อยให้หมวดเขาเดินชมนกชมไม้ไป วันนี้เจอแต่เื่ปวดประสาทมาทั้งวันแล้ว" ดาบมนูบอกพี่สาว
"เออนี่พี่ณี ลัน มันกลับมายังละ" ดาบถามถึงหลานสาว "ยังเลยมันบอกน่าจะกลับ มืดๆ โน่นหล่ะ แล้วนี่กินอะไรกันมารึยังละ พี่จะได้ทำอะไรให้กิน" พี่สาวดาบถาม
"ไม่ต้องหรอกครับ ผมกับดาบมนูทานข้าวมาแล้วครับ" หมวดซันตอบแทรก "ผู้หมวดมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยนะ" ดาบหันไปบอกหมวดพลางมองหน้าพี่สาว
"สวัสดีครับ คุณน้า ขอโทษนะครับ ผมมัวแต่ชมบ้านเพลินจนลืมเข้ามาในบ้าน" หมวดซันรีบบอก "ไม่เป็ไรจ้ะ ไม่ทานอะไรหน่อยหรอ" พี่สาวดาบมนูถามต่อ "ไม่เป็ไรครับ แค่กินน้ำก็สดชื่นแล้วครับ ขอบคุณครับ" หมวดตอบ "ถ้าว่างๆก็มาเที่ยวได้นะคะ ที่นี่ยินดีต้อนรับ" พี่สาวดาบชักชวน "ครับว่างๆจะมากับดาบมนูใหม่นะครับ"
*********ในโรงพยาบาลเมือง*******
หมอวินัย ไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหาเอกสารบางอย่าง "มันหายไปไหนนะ" หมอวินัยบ่นกับตัวเอง มือที่คลำหาได้ปัดไปโดนแฟ้มใส่เอกสารหล่นลงพื้น ตุ๊บ เพล้ง......!!!! เสียงแก้วตกตามลงมา ตายละ หมอวินัยอุทาน "เก็บก่อนๆ เดี๋ยวน้ำเปียกหมด" หมอวินัยรีบเก็บทุกสิ่งที่หล่นก่อนที่น้ำที่เลอะพื้นจะเปียกหมด เขาเก็บขึ้นมาจนกระทั่งเห็นรูปใบนึง เขายืนมองอยู่นาน แล้วดวงตาของเขาก็เริ่มแดงจนมีน้ำตาไหลลงมาช้าๆ "คุณหมอคะๆ คนไข้ที่ถูกไฟไหม้ฟื้นแล้วคะ!!! เขารู้สึกตัวแล้วคะ" พยาบาลรีบวิ่งมาบอก หมอวินัยได้แต่หันหลังพยักหน้าตอบไป น้ำตาอาบแก้มค่อยหยดลงพื้น มือของหมอหยิบรูปแล้วดูพร้อมพูดขึ้นว่า "พ่อครับผมทำสำเร็จแล้ว ผมช่วยชีวิตเขาไว้ได้แล้วครับ !!!!!!
3K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
