ตอนที่ 22 หอกคืนสนอง 2
ลุคออกจากประตู เห็นค้างคาวปีศาจกำลังโจมตีต่อสู้พัวพันกับนิโคลเธอหลบเลี่ยงพยายามใช้ทุกอย่างที่พอจะเป็เชือกผนึกการเคลื่อนไหว แต่ผ้าที่เชือกที่หาได้กลับเปราะบางจนต้านไว้ไม่กี่วินาทีก็ขาดสะบั้นเป็ชิ้นๆ ด้วยกรงเล็บและฟันอันแหลมคมของมัน
นิโคลแสดงความอ่อนล้าออกมาอย่างเด่นชัดเนื่องจากการอาศัยเพียงพลังพร์มันเป็ภาระต่อพลังในตัวมากเกินไปจนคลื่นพลังในร่างกายััได้ว่าอ่อนแอลงอย่างชัดเจน
ปัง!
ค้างคาวปีศาจเหวี่ยงแขนที่ยาวกว่าทำลายโต๊ะเก้าอี้ที่ขวางทางมันกลับหญิงสาวด้านหน้า
“เชือก” นิโคลหันหน้ามองหาแต่ไม่มี
มอนสเตอร์ค้างคาวปีศาจกางปีกกว้างพุ่งเข้ามาหานิโคลที่จนมุมแล้ว
“หมอบ”
เสียงลุคดังมาจากด้านหลัง นิโคลก้มตัวหมอบลงกับพื้น ด้านหลังนิโคลมีหอกพุ่งผ่านเสียบเข้ากลางลำตัวของค้างคาวปีศาจที่ไม่ทันระวังตัว
พรึบ!
ค้างคาวปีศาจไม่ยอมตายใช้กรงเล็บเหวี่ยงเข้าใส่ลุคผู้ถือหอกเขารีบดึงหอกกลับถอยหลบ ก่อนจะแทงซ้ำไปอีกครั้ง
ฉวก!
ค้างคาวปีศาจศูนย์เสียการควบคุมตัวโซเซถอยหลังเืสาดกระจายจากาแของหอกหนาม
“ตาย!”
เสียงตวาดดังลั่นหอกแทงเข้าที่หัวจนทะลุเป็รูร่างค้างคาวปีศาจหลายหลังล้มลงเืไหลออกมาอาบไปทั่วร่างก่อนจะกระตุกสองสามครั้งและแน่นิ่งนอนตายอยู่บนพื้น
“ไม่เป็อะไรนะ”
ลุคหันหน้ากลับไปถามนิโคลที่หอบหายใจอยู่
“หายกัน” นิโคลกล่าว
หมายถึงที่ช่วยก่อนหน้านี้สินะ...ลุคคิดในใจ พยักหน้าให้เธอ
“ระวัง” นิโคละโเตือน
ลุคหันตามสัญชาตญาณเห็นค้างคาวที่าเ็ตัวหนึ่งกระเด็นมาทางเขาลุคเอนตัวหงายหลังเป็รูปตัว C มีหอกค้ำตัวไม่ให้ล้มค้างคาวปีศาจลอยผ่านเฉียดหน้าไปเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกเข้าระเบียงกระจกแตกกระจายตกลงไปด้านนอกตึก
ค้างคาวเมื่อครู่นี้คือหนึ่งในสองตัวโดนเรทเจอร์โจมตีจนสาหัสและเหวี่ยงกระเด็นมาทางด้านเขาเรทเจอร์แทบไม่สนใจว่าใครจะโดนลูกหลงหรือไม่เขาโจมตีอย่างเมามันและบ้าคลั่ง
เคล้ง!
เสียงกระจกร่วงหล่น เขารีบไปดูก็เห็นร่างค้างคาวตกลงไปเรื่อย ๆไม่รู้ว่าจะกระแทกพื้นหรือไม่ แต่มันก็ยังไม่ตายสยายปีกบินโฉบขึ้นมากรงเล็บเกือบจะจับหัวของลุคที่ยื่นออกไปดูแต่เพราะลุคคาดไว้อยู่แล้วจึงดึงหน้ากลับเข้ามาได้ทัน
“เกือบไป”
ลุคเงยหน้ามองหามันในความมืดพอจะเห็นค้างคาวปีศาจบินวนไปมาเป้าหมายเป็เขา มันไม่ยอมหนีเพราะอีกตัวยังสู้อยู่กับเรทเจอร์ซึ่งแข็งแกร่งที่สุด
“มาแล้ว” ค้างคาวปีศาจทิ้งตัวดิ่งเข้ามาตรง ๆ
มือที่จับหอกอยู่ไม่ได้ยกขึ้นโจมตี แต่เป็อีกมือที่มีหอกปรากฏขึ้นมาเขาขวางหอกเล่มนั้นออกไปใส่ปีกที่สร้างเหมือนกับแผ่นหนังบาง ๆ จนทะลุ
ค้างคาวปีศาจเสียทิศทางหล่นไปกระแทกซากกองโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่ห่างไม่ถึง2 เมตร มันดิ้นรนพยายามยืนขึ้น แต่อาการาเ็มีอยู่จำนวนมากทำให้สภาพทุลักทุเลไม่ทรงพลังเหมือนกับตอนแรก
เมื่อครู่เขาใช้หอกเกรดสีขาวขว้างออกไปทำให้ปีกเป็รูจนตกส่วนเหตุผลที่ไม่ใช้หอกเกรดสีม่วง เพราะหอกขว้างแล้วขว้างเลย มันไม่บินกลับมาหาต้องตามไปเก็บ
หอกเกรดสีม่วงยังอยู่ในมือเหวี่ยงไปมาก่อนจะพุ่งเข้าไปหวังจะแทงให้ลุคไม่เปิดโอกาสตายไปอีกตัวหอกหนามห่างจากตัวค้างคาวปีศาจไม่ถึงครึ่งเมตร
จู่ ๆ ในสภาพที่สิ้นหวังค้างคาวค้างคาวปีศาจก็กรีดร้องเสียงแหลมจนทำลายกระจกได้ดังออกมาลุคที่อยู่ใกล้สุดต้องชะงักเอามือปิดหัวกัดฟันใบหน้าบิดเบี้ยวร่างกายแทบทรุดลงไปกับพื้น
นิโคลอยู่ไม่ไกลเผยสีหน้าเ็ปออกมาไม่ต่างจากลุคส่วนคนธรรมดานั้นพากันหมดสติเพราะทนเสียงกรีดร้องสุดแสบแก้วหูไม่ไหว
“บ้าจริงเสียงนี่มัน” ลุคแทบทนไม่ไหวกับเสียงร้องของค้างคาวปีศาจ
ฟริ้ว!
ขนนกเหล็กหลายสิบอันก็พุ่งเข้ามาใส่ทั้งลุคและค้างคาวปีศาจเรทเจอร์ลงมือโจมตีใส่ค้างคาวปีศาจโดยไม่สนใจว่าจะโดนลุคไปด้วยหรือไม่
ไอ้...นั้น มันตั้งใจ ลุครีบยกแขนหลบหวังว่าชุดเกราะจะช่วยป้องกัน
ขนนกเหล็กราวกับมีสั้นแทงเข้าใส่ตัวของค้างคาวปีศาจที่สภาพก็ใกล้ตายอยู่แล้วจนร่างมันปักไปด้วยขนนกเหล็กลุคโดนขนนกเหล็กโจมตีใส่ที่แขนและลำตัวไม่ต่ำกว่าสามเส้น
เคล้ง!
ชุดเกราะหมาป่าขนเหล็กมีความสามารถต้านทานการโจมตีจำพวกการฟันอยู่แล้วการโจมตีด้วยขนนกเหล็กเหล่านี้ก็ไม่ต่างจากการใช้มีดฟันเขาชุดเกราะจึงช่วยลดทอนพลังโจมตีได้ แต่แรงกระแทกยังมีทำเอาเจ็บอยู่ไม่ใช่น้อย
“ลุค”นิโคลที่พึ่งหลุดจากเสียงกรีดร้องของค้างคาวปีศาจวิ่งเข้ามาพยุงเขาไว้
“ไม่เป็อะไร”
“นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง”นิโคลหันไปตวาดเสียงดังด้วยความโมโหใส่เรทเจอร์ที่ลอยอยู่เหนือพื้นดาดฟ้าเมตรกว่าๆ ด้วยปีกเพียงข้างเดียว
“หืม อะไรของเธอ” เรทเจอร์ทำเป็ไม่เข้าใจแต่ในแววตาชัดเจนว่ากำลังสะใจ
“นายตั้งใจโจมตีเขา”
“ใครบอกกัน ฉันแค่โจมตีมอนสเตอร์ตัวนั้นแต่เขาไม่ระวังมาอยู่ในระยะการโจมตีของฉันเอง ตอนแรกก็คิดว่าจะหนีออกมาทัน ไม่คิดว่าจะอ่อนแอแบบนี้หึ อ่อนแอแล้วยังจะขวางการโจมตี ไม่ตายก็บุญแล้ว”
เรทเจอร์ยกมุมปากแสยะยิ้มพูดอย่างดูิ่ทำเอานิโคลโมโหอย่างเดือดดาล
เธอรู้ว่าเื่นี้เกี่ยวกับเธอและลุคทักทายกันในวันนี้ แน่นอนว่าเธอและเขาไม่ได้เป็อะไรกันแต่เรทเจอร์ไม่สนใจ เพราะอยากสั่งสอนลุคที่กล้าหักหน้าเขาอยู่แล้ว
“ไม่เป็อะไร”
ลุคยื่นมือไปหยุดนิโคลไว้เพราะเธอทำอะไรเรทเจอร์ไม่ได้ต่อให้จะแจ้งเอาผิดที่สำนักงานเหนืุ์มันก็คงไม่มีใครสนใจกับเื่แบบนี้เพราะเรทเจอร์มีข้ออ้างอยู่ในการต่อสู้ต้องระวังไม่อย่างนั้นก็จะโดนลูกหลงจากการโจมตีถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เข้าไปขวางเอง มันเกิดขึ้นได้ แถมเขาก็ไม่ได้าเ็อะไรมาก
“เข้าใจก็ดีแล้ว”
เรทเจอร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะรีบหุบยิ้มทันทีเพราะว่ามีเสียงกรีดร้องมาจากฟากฟ้าเป็มอนสเตอร์ค้างคาวปีศาจตัวสุดท้ายที่ยังไม่โดนฆ่ามันใช้ความสามารถในการกรีดร้องตามธรรมชาติโจมตีและบนวนไม่ยอมลงมา
กระจกบนดาดฟ้าที่ร้าวอยู่แล้วก็แตกกระจายมากขึ้นลานพื้นกระจกแตกเสียหายไม่เหลือชิ้นดี
ทุกคนรีบเอามืออุดหูอีกครั้ง
ค้างคาวปีศาจมีเป้าหมายที่โกรธแค้นอยู่แล้ว มันพุ่งเข้าไปหาเรทเจอร์
“แก ไอ้มอนสเตอร์สวะไม่มีสระอะตายซะ” เรทเจอร์ะโอย่างโมโหปล่อยมือจากใบหูที่เืไหลออกมา และใช้ปีกหันกลับไปโจมตีค้างคาวปีศาจ
‘ตอนนี้เหลือ’ แววตาของลุคเป็ประกาย ใบหน้าเยือกเย็นมือกำหอกหนามเกรดสีม่วงแน่น จากนั้นก็ขว้างออกไปใส่ค้างคาวปีศาจ
“อะไร”
เรทเจอร์ััได้ถึงอันตรายมาจากทางด้านหลัง รีบหลบสุดชีวิต
ฟริ้ว!
หอกหนามเกรดสีม่วงของลุคพุ่งเฉี่ยวใบหน้าหล่อ ๆ ของเรทเจอร์ไปก่อนจะปักเข้าที่กลางหน้าอกของค้างคาวปีศาจ แรงของหอกส่งผลให้ร่างค้างคาวปีศาจลอยไปพร้อมกับหอกปักคาที่กำแพงของบาร์เครื่องดื่ม
ชั้นตรงนั้นแตกกระจายจากแรงกระแทกขวดหล่นแตกเสียง เคล้ง ๆ ดังต่อเนื่อง
“อ้า!” เรทเจอร์จับใบหน้าของตัวเองที่มีรอยแผลถลอกจากหอกหนามเลือกซึมออกมาพอปะทะกับลมเย็น ๆ ้าก็ทำให้เจ็บแสบไม่น้อย
“แก” เรทเจอร์กัดฟันใบหน้าบิดเบี้ยว แววตาเผยความอาฆาต
“ขอโทษที ฉันจะฆ่ามัน แต่นายดันเข้ามาขวางพอดี”ลุคกล่าวด้วยสีหน้าเสแสร้งจริงใจ
“แกตั้งใจ”
ั้แ่ที่ปลุกพลังเหนืุ์และได้พลังพร์ปีกเหล็กเขาก็ไม่เคยได้รับความอัปยศแบบนี้มาก่อนปีกเหล็กขยับหวังจะเข้าไปฆ่าลุคที่ยืนอยู่ตรงหน้า
แววตาของลุคกลับมาเ็าอีกครั้ง ในมือมีหอกปรากฏออกมาเขาพร้อมจะต่อสู้เต็มกำลังเหมือนกัน
“หยุด” นิโคลที่หน้าบึ้งตึงเข้ามาขวางทั้งสองคนไว้
“หลบไป ฉันจะฆ่ามัน”
“เรทเจอร์ นายคิดว่าจะฆ่าเขาเหรอ ลืมกฎหมายของเหนืุ์ไปแล้วเหรอว่าห้ามต่อสู้หรือฆ่ากันเด็ดเองขาดนายกล้าเหรอ”
นิโคลจ้องมองไปที่เรทเจอร์
“นังตัวดี กล้าเข้าข้างมันเหรออย่าลืมนะว่าตระกูลฉันคือคนที่ช่วยเหลือครอบครัวเธออยู่”
“ฉันแค่ทำในสิ่งควรทำ ตอนนี้สำนักงานเหนืุ์คงส่งคนมาแล้วถ้าพวกเขาพบว่านายพยายามโจมตีเหนืุ์คนอื่น นายจะถูกจับ”
เรทเจอร์กัดฟันข่มความโกรธ แต่ในใจกลับยิ่งเกลียดลุคมากขึ้น
“แกรอดไป” เรทเจอร์ไม่ลงมือต่อ เพราะรู้ว่ามันจะเป็อย่างที่นิโคลบอกถ้าเขาดึงดันจะโจมตีลุค โดยเฉพาะต่อหน้าคนของสำนักงานเหนืุ์เท่ากับก้าวขาเข้าคุกไปแล้วครึ่งก้าวแล้ว ส่วนอีกก้าวรอศาลตัดสิน
“เธอรออธิบายเื่นี้ได้เลย”เรทเจอร์พูดกับนิโคลและไม่อยู่ที่นี่ต่อ ไม่สนใจว่าใครจะาเ็หรือตายเพียงเก็บพลังพร์จากไปทันที
...
หลังจากนั้นสักพักเ้าหน้าที่พิเศษและทีมเหนืุ์ก็มาถึงที่โรงแรมพอพวกเขาพบว่ามอนสเตอร์ถูกกำจัดแล้วก็ไม่มีงานให้กับทีมเหนืุ์อีกพวกเขาจึงแยกย้ายกันไปเหลือไว้เพียงเ้าหน้าที่พิเศษที่ปิดกันพื้นที่และประเมินสถานการณ์
ตามต่อมาด้วยเสียงของรถพยาบาลและรถของหน่วยกู้ภัยฉุกเฉินดังอย่างต่อเนื่องเข้ามาดูแลคนเจ็บ
ที่นี่เหลือเพียงลุคและนิโคลที่สามารถให้ข้อมูลกับเ้าหน้าที่พิเศษเหล่านี้ได้พวกเขาถามรายละเอียดการต่อสู้และหลาย ๆ อย่างก่อนจะขอบคุณลุคและนิโคลที่ช่วยกำจัดมอนสเตอร์ให้ จนไม่เกิดความเสียหายที่บานปลาย
แถมยังสัญญาว่าลุคและนิโคลจะได้รับรางวัลของภารกิจฉุกเฉินในการกำจัดมอนสเตอร์พวกนี้ด้วยที่จริงนี่คือรางวัลที่ตั้งไว้ให้กับทีมที่จะมากำจัดมอนสเตอร์และกลับไปก่อนหน้านั้นแล้ว
ลุคไม่ปฏิเสธเงินอยู่แล้ว รับมันด้วยความเต็มใจด้วยซ้ำ
นอกจากคนที่เกี่ยวข้องแล้วดูเหมือนว่าจะขาดนักข่าวที่หูตาไวไปไม่ได้พวกเขาตามมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มรายงานข่าวการมอนสเตอร์บุกโจมตีของโรงแรมระดับผู้บริหารของโรงแรมรีบเข้ามาให้ััและพูดถึงความเชื่อมั่นว่าทางโรงแรมมีมาตรการรองรับและขอให้ลูกค้าทุกคนไว้วางใจ
ลุคไม่ได้อยู่ฟังต่อ เพราะเขาไม่อยากออกสื่อจึงหลบออกมาก่อนแล้วแต่ลุคแปลกใจที่นิโคลยอมให้สื่อสัมภาษณ์เธอและเล่าถึงรายละเอียดในการต่อสู้แน่นอนว่านิโคลไม่ได้เปิดเผยรายชื่อเหนืุ์อีกสองคน
...
หลังให้ปากคำและหลบออกมาจากพวกสื่อ ลุคก็รีบตามหาน้องสาวของเขาก่อนจะพบว่าเธอนั้นพักผ่อนอยู่ที่โซฟาของห้องรับรองชั้นสอง สถานที่รับรองลูกค้าที่ประสบกับการโจมตีมอนสเตอร์ในครั้งนี้
โดยมีหมอกำลังตรวจสอบร่างกายและมีบริกรสาวช่วยดูแลไม่ห่างส่วนหนึ่งเพราะรับปากไว้อีกส่วนเพราะพี่ชายของเด็กสาวคนนี้คือเหนืุ์ที่ต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่บุกโจมตีจึงได้รับการดูแลเป็พิเศษกว่าคนอื่น ๆ
ถ้าไม่นับว่าร่างกายอ่อนแอจากโรคประจำตัวเจนก็ไม่ได้าเ็อะไรแม้แต่นิดเดียว
“พี่...”
เจนโบกมือให้พี่ชายเธอ ลุคเดินเข้าไปดูอาการของน้องสาวทันที
“น้องเป็อะไรไหม”
“ไม่ค่ะ พี่ปลอดภัยใช้ไหม ก่อนหน้านั้นหนูได้ยินเสียงดังมาก”
“พี่ไม่เป็อะไรหรอก อย่าลืมพี่เป็เหนืุ์”
...
หลังจากเกิดเื่วุ่นวาย ทางโรงแรมได้จัดการเื่ต่าง ๆอย่างรวดเร็วเ้าหน้าที่พิเศษปิดพื้นที่ดาดฟ้าชั่วคราวส่วนลูกค้าของทางโรงแรมถ้าใครประสงค์จะเช็คเอาท์ออกทางโรงแรมจะคืนเงินทันที ส่วนคนที่เข้าพัก ใครได้รับผลกระทบก็จะทำการเยียวยาในภายหลังเพราะทางโรงแรมได้ทำประกันเกี่ยวกับมอนสเตอร์ไว้จึงไม่ต้องกว่าว่าจะชดใช้ให้ไม่ได้
ส่วนที่น่าเศร้าคือ คนที่าเ็และล้มคนตาย มีคนาเ็มากกว่า 70คน สาหัส 10 คน และตายมากถึง 15 ศพด้วยกัน บางส่วนโดนมอนสเตอร์ฆ่าตายและอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่เปิดเผยถูกลูกหลงพัดลงจากตึกลงมาตาย
เมื่อตรวจร่างกายเสร็จลุคก็พาเจนกลับไปพักผ่อนเพราะเกิดเื่ขึ้นจนทางโรงแรมวุ่นวายไปหมดเขาและน้องสาวจึงกลับไปพักที่ห้องเดิมก่อน
เจนมาถึงก็อาบน้ำและหลับไปในทันที ลุคมองดูเธอหลับและถอนหายใจเขาไม่กล้าคิดว่าถ้าตัวเองไม่ได้เป็เหนืุ์แล้วเกิดมีมอนสเตอร์บุกโจมตีแบบนี้ขึ้นมาเขาและน้องสาวจะเป็ยังไง
บางทีอาจจะเป็หนึ่งใน 15 ศพที่ตายไปแต่พอคิดก็ยิ่งโกรธเรทเจอร์อยู่ไม่น้อย เพราะชายคนนั้นทำให้มีคนตายจากการโดนลูกหลง
แน่นอนว่าลุคเข้าใจดี การต่อสู้บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนโดนลูกหลงจะโทษก็ต้องโทษที่อ่อนแอเกินไป อย่างที่วันนี้เขาและเรทเจอร์ปะทะกันเล็กน้อย
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ลุคหลุดจากภวังค์ความคิดเขาเดินไปส่องก็พบว่าคนที่มาหานั้นเป็นิโคล
‘เธอรู้ห้องฉันได้ยังไง คงจะถามจากทางโรงแรม’ ลุคถามและตอบในใจ ก่อนจะเปิดประตูให้หญิงสาว
“เธอมีอะไรหรือเปล่า”
“นายจะจัดการยังไงกับศพมอนสเตอร์ค้างคาวปีศาจ”
ลุคลืมนึกถึงเื่นี้ไปเลย กฎของฮันเตอร์ยังคงเดิม ใครล่าก็ได้ไป
“ศพตัวหนึ่งถูกฆ่าโดยเรทเจอร์ แต่อีกสองตัวถูกฆ่าโดยนายฉันจะเอาตัวของเรทเจอร์ที่ฆ่าไปเอง ส่วนนายเอาสองตัวนั้นไปก็แล้วกัน”
“เอาอย่างเธอว่าก็ได้” เขาไม่ได้คัดค้าน
นิโคลพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะพาลุคไปดูศพมอนสเตอร์ที่ถูกขนลงมาแล้ว
294
![[มี E-Book] ถ้าฉันสวยคุณจะรักฉันไหม?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723809053_91849297.webp)
