“พวกลุงเป็ใครกัน” ช่อสิริจึงเอ่ย
“พวกเอ็งไม่ต้องรู้ถ้ายังไม่อยากตายก็จงออกไปเสียโดยดี”ชายชรากล่าวย้ำ
“ทำไมเราต้องเชื่อฟังพวกลุงเราไม่ได้มาหาเื่คนเสียหน่อย” แอนอดที่จะสวนออกไปคนห้าวอย่างแอนไม่มีกลัวเสียหรอกอากัปกิริยาและท่าทางแข็งขันทำเอาเวทย์และคีรินอดที่จะเอ็นดูไม่ได้
“ถ้าไม่ฟังกันก็คงต้องเจ็บตัวกันหน่อยแล้ว”ชายชราก็ไม่ยอมเช่นกัน
ทันใดนั้นชายสองคนที่ขนาบซ้ายขวาของชายชราก็พุ่งออกมาคีรินกับเวทย์ก็ไวใช่ย่อย ถลันออกมาขวางหน้าแอนกับช่อสิริไว้ ต่างฝ่ายต่างพุ่งเข้าแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใครด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่สูสีกันทำให้ชายชราอดที่จะแปลกใจไม่ได้ไม่เคยมีใครที่จะต้านแรงของคู่แฝดคำผาและคำปันได้เกินสองหมัดแต่เ้าหนุ่มสองคนนี้ไม่ธรรมดาที่สามารถรับหมัดและสวนกลับชนิดหมัดต่อหมัดและไม่มีท่าทีที่จะยอมกัน ชายชราปรี่ตรงเข้ามาหมายที่จะทำร้ายช่อสิริและแอนด้วยเห็นว่าเป็ผู้หญิงคงจัดการได้ง่ายกว่า ยังไม่ทันที่ชายชราจะเข้าถึงตัวช่อสิริ ก็มีอันต้องกระเด็นถอยไปหลายก้าวเหมือนมีแรงถีบหน้าอก
“มีของดีนี่หว่าดีเลยจะได้ออกแรงบ้าง” เมื่อตั้งหลักได้ชายชราก็เอ่ยออกมา
“แน่นอนเราเป็คนดีก็ต้องมีของดีคุ้มครองเราแค่้าผ่านทางถ้าลุงบริสุทธิ์ใจก็ต้องให้เราผ่านไปแต่นี่ลุงกลับมาขวางเราไม่พอยังจะมาทำร้ายพวกเราอีก” แอนอดไม่ได้เลยตอกกลับไป
แล้วชายชรายก็ยกกำปั้นขึ้นมาไว้ที่ปากพร้อมพึมพำบริกรรมคาถาบางอย่างเมื่อเสร็จแล้วก็แบมือพลันมีร่างผอมแห้ง ร่างหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้า รูปร่างผอมแห้งเหมือนโครงกระดูกผมเผ้ากระเซอะกระเซิงสวมใส่เสื้อผ้าสีมอซอขาดรุ่งริ่ง ยามเมื่อลมพัดมาวูบหนึ่ง ทำให้ได้กลิ่นสาปสางขวนให้สะอิดสะเอียน ร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้าหาด้วยท่าทางผิดปกติร่างนั้นเดินเข้าไปหาแอนกับช่อสิริฝ่ายชายชราได้แต่สบถออกมา
“ข้าเสียเ้ากุมารน้อยส้มฉุนให้พวกเ้าไปแล้วอย่าหวังว่าจะเอาพรานบุญมีไปได้อีกคน”
“ลุงก็แก่แล้วทำบาปทำกรรมไว้กับเ้ากุมารน้อยส้มฉุนถึงเวลาก็ต้องปล่อยเขาไปให้ไปผุดไปเกิด “ ช่อสิริเอ่ยเสียงหวานออกมา
“ช่อไม่ต้องไปคุยดีดีกับคนแบบนี้คนที่ไม่กลัวเื่บาปบุญคุณโทษ” แอนสำทับออกมาเมื่อดูแล้วชายชั่วคนนี้ไม่มีทางสำนึก
“นังเด็กเมื่อวานซืน เ้าคิดว่าเก่งแค่ไหนถึงจะมาลองฝีมือข้า”ชายชราตะคอกตอบไปเช่นกัน
“เก่งหรือเปล่าไม่รู้แต่ตอนนี้กุมารน้อยส้มฉุนก็เรียกเพื่อนข้าว่าแม่”แอนตอบไปแบบชัดเจนเหมือนกันบ้าแท้ วัวหายแล้วจะมาล้อมคอก