เช้าวันรุ่งขึ้น หยางลี่เจินตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่าง เธอใช้เวลาสักพักก่อนจะลุกขึ้น จัดการตัวเองให้เรียบร้อย ความรู้สึกจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในใจ เมื่อเธอเดินลงมายังชั้นล่างของโรงเตี๊ยมเห็นเหวินเจาเหยียนนั่งอยู่ที่โต๊ะ พร้อมกับลูกน้องสองสามคนที่กำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับสถานการณ์ในหยางโจว
เขาหันมามองเธอทันทีที่เธอเดินเข้ามา สายตาเรียบนิ่งของเขาทำให้เธอหยุดชะงักเล็กน้อย
“ตื่นสายกว่าที่ข้าคิด” เขากล่าวเรียบๆ
เธอรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเกรงใจ
“ฉันขอโทษค่ะ เมื่อคืนฉันหลับยาวไปหน่อย”
เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้องต่อ
“เตรียมทุกอย่างให้พร้อม ข้าจะไปดูสถานการณ์ที่โกดังการค้า”
หยางลี่เจินที่นั่งลงตรงข้ามกับเขาเอ่ยถามขึ้น “ฉันไปด้วยได้ไหมคะ?”
เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาแฝงความครุ่นคิด
“เ้าอยากไปเพื่ออะไร?”
“ฉันอยากเห็นว่าคุณทำงานยังไง และอยากช่วยอะไรได้บ้าง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เ้าช่วยอะไรไม่ได้หรอก” เขาตอบทันที น้ำเสียงนิ่ง
“สิ่งที่ข้าต้องจัดการไม่ใช่เื่ที่เ้าควรเกี่ยวข้อง”
เธอเม้มปากแน่น แต่ยังคงพยายามอ้อนวอน
“ฉันจะไม่ก่อปัญหาค่ะ แค่ติดตามดูเฉยๆ”
เขามองเธออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจ “ถ้าเ้า้านัก ข้าจะให้เ้าไปด้วย… แต่เ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยว”
“ได้ค่ะ ฉันสัญญา!” เธอยิ้มกว้าง
เขาส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น “เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในครึ่งชั่วโมง”
เมื่อทั้งหมดขึ้นรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังโกดังการค้า บรรยากาศในรถม้าเต็มไปด้วยความเงียบ หยางลี่เจินมองออกไปนอกหน้าต่าง สังเกตผู้คนในเมืองหยางโจวที่ยังคงคึกคัก
“การค้าที่นี่ดูเหมือนจะใหญ่โตมาก” เธอพูดเบาๆ
“หยางโจวเป็ศูนย์กลางการค้าทางน้ำ” เหวินเจาเหยียนตอบ “แต่ยิ่งใหญ่ ก็ยิ่งมีปัญหา”
“ปัญหาที่คุณพูดถึง… คือมีคนพยายามเล่นงานคุณใช่ไหมคะ?” เธอถาม น้ำเสียงจริงจัง
เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่ใช่แค่ข้า พวกมันพยายามควบคุมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการค้าหลักในหยางโจว”
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “แล้วคุณวางแผนจะจัดการยังไง?”
เขาหันมามองเธอ ดวงตาเยือกเย็น “ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่าเล่นกับข้า ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ”
คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินรู้สึกได้ถึงความหนักแน่นในน้ำเสียงของเขา เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ และคิดว่าเหวินเจาเหยียนไม่ใช่แค่พ่อค้าทั่วไป แต่เป็คนที่มีความเด็ดเดี่ยวและน่าเกรงขาม
เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าโกดังการค้าใหญ่ ทั้งสองคนลงจากรถม้า เตรียมตัวเผชิญหน้ากับปัญหาที่รออยู่ตรงหน้าโกดังการค้าของเหวินเจาเหยียนตั้งอยู่ใกล้ท่าเรือใหญ่ของเมืองหยางโจว ตัวอาคารกว้างขวางเต็มไปด้วยลังไม้และถุงสินค้าเรียงราย เสียงคนงานขนย้ายของดังเป็ระยะ แต่บรรยากาศโดยรวมกลับแฝงไปด้วยความตึงเครียด
หยางลี่เจินก้าวลงจากรถม้า เธอเหลียวมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น แต่สายตาของเธอก็จับสังเกตได้ถึงสีหน้ากังวลของลูกน้องบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
“ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยสบายใจ” เธอกระซิบเบาๆ กับตัวเอง เหวินเจาเหยียนเดินนำเข้าไปในโกดัง เขามองไปยังหัวหน้าคนงานที่รีบก้าวเข้ามารายงาน
“นายท่าน! เมื่อเช้านี้มีพ่อค้ากลุ่มหนึ่งพยายามจะเข้ามาคุยกับเรา แต่พวกเขาไม่พูดดี พูดจาข่มขู่และบอกว่าเราควรแบ่งส่วนสินค้าให้พวกเขา” เหวินเจาเหยียนนิ่งฟัง ดวงตาของเขาเยือกเย็น “พวกมันเป็ใคร?”
“เป็คนของกลุ่มการค้าิซานครับ” หัวหน้าคนงานตอบ “พวกเขาพยายามเข้าควบคุมตลาดในหยางโจว”
หยางลี่เจินที่ยืนอยู่ข้างหลังเหวินเจาเหยียนฟังด้วยความสนใจ เธอรู้สึกถึงบรรยากาศกดดันรอบตัว
“ิซาน…” เหวินเจาเหยียนพึมพำเบาๆ “พวกมันกล้าดีที่จะมาเล่นกับข้า”
เขาหันไปสั่งลูกน้อง “ส่งคนไปสืบว่าพวกมันมีแผนอะไรบ้าง ข้าต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของพวกมัน” ลูกน้องรีบโค้งคำนับแล้วออกไปทันที
หยางลี่เจินเงียบอยู่นาน ก่อนจะถามเบาๆ “คุณจะทำยังไงต่อ?”
“ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกมันคิดว่าข้าอ่อนแอ” เขาตอบเสียงเย็น “แต่ก่อนอื่น ข้าต้องรู้ว่าเป้าหมายของพวกมันคืออะไร”
“แล้วคุณไม่กลัวเหรอคะ?” เธอถามด้วยความสงสัย เขาหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบ “ข้ากลัวเพียงสิ่งเดียว คือการปล่อยให้คนของข้าและสิ่งที่ข้าสร้างมาต้องพังลง”
คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินนิ่งไป เธอรู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นและความรับผิดชอบในตัวเขาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ถ้าฉันช่วยอะไรได้ คุณบอกฉันนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เขาหรี่ตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะพูดเบาๆ “สิ่งเดียวที่เ้าช่วยได้ คืออย่าทำให้ข้าต้องกังวลเกี่ยวกับตัวเ้า”
หยางลี่เจินยิ้มบางๆ “ฉันจะพยายามค่ะ”
หลังจากสั่งการงานในโกดัง เหวินเจาเหยียนพาหยางลี่เจินไปยังห้องทำงานเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในส่วนหนึ่งของโกดัง
“เ้ารอที่นี่ ข้าจะไปดูสถานการณ์รอบๆ” เขาบอกเธอ
“ได้ค่ะ ฉันจะไม่ไปไหน” เธอรับปาก
เขามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินออกไป
หยางลี่เจินนั่งลงในห้องทำงาน เธอมองเอกสารการค้าและบัญชีที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ สายตาเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและสนใจ
“การค้าที่นี่ซับซ้อนจริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ในความเงียบสงบ เธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติ เหมือนมีใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก เธอลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู พยายามฟังเสียง แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็เสียงฝีเท้าที่พยายามเบาให้ที่สุด
“ใครอยู่ข้างนอกนั่น?” เธอพูดเบาๆ ใจเริ่มเต้นแรง
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายสองคนที่ดูไม่เป็มิตรยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์
“คุณหนู… ท่านเหวินไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม?” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย
หยางลี่เจินถอยหลังช้าๆ ใจเต้นระรัว เธอพยายามสงบสติอารมณ์และหาทางหนี แต่ตอนนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด…
14K
