???? ตอนที่ 18 — แสงสุดท้ายของพายุ
“พายุไม่ได้มีไว้ทำลาย แต่มันช่วยล้างท้องฟ้าให้ใสกว่าเดิม”
เย็นวันเสาร์ อากาศในโซลเย็นกำลังดี
ท้องฟ้าสีครามถูกย้อมด้วยแสงส้มของพระอาทิตย์ใกล้ลับตึกสูง
ไม่มีเมฆฝน ไม่มีฟ้าผ่า
มีแต่ลมอ่อน ๆ พัดผ่านยอดไม้ที่เพิ่งปลูกไม่นานในสวนใหม่ตรงข้างอาคาร KJ Tower
City Light Garden
ป้ายชื่อโครงการตัวอักษรสีขาวสะอาดตั้งโดดเด่นอยู่ทางเข้า
ด้านใน—ทางเดินกรวดสีอ่อนทอดคดเคี้ยวผ่านแปลงต้นไม้
โคมไฟเล็ก ๆ ถูกซ่อนตามพุ่ม
ม้านั่งไม้ตั้งตามจุดที่มองเห็นเส้นขอบฟ้าเมืองได้ชัด
ฮันมินอายืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของสวน
มือถือแฟ้มเอกสาร แต่แทบไม่มีสมาธิอ่านอะไรเลย
หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบกลบเสียงคนงานที่กำลังตรวจไมค์ ตรวจไฟรอบสุดท้าย
“ลมเย็นแล้วนะคะ เดี๋ยวไม่สบายเอา”
เสียงคังเซอาดังจากข้างหลัง
พร้อมแก้วชาร้อนที่ถูกยื่นมาให้
มินอารับมา ยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณค่ะพี่เซอา… ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็ลมทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
“อะไรคือไม่มีอะไรคะ นี่เธอเป็คนออกแบบสวนนี้ทั้งสวนเลยนะ”
เซอาหัวเราะ “อีกเดี๋ยวสื่อก็จะลงข่าว ‘City Light Garden เปิดตัว’ แล้วมีชื่อเธอติดไปด้วยแน่ ๆ”
มินอาหลบตา
“ฉันแค่ไม่อยากให้ใครพูดกันอีกว่า…ฉันได้ทุกอย่างเพราะคุณแทจุน”
เซอาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงนุ่มลง
“ครั้งนี้…ให้เขาพูดไปเถอะ
แต่ต่างจากก่อนหน้าอย่างหนึ่ง—คราวนี้ เธอมีงานที่พิสูจน์ตัวเองอยู่ตรงหน้า
สวนทั้งสวนนี้…คือคำตอบ”
ลมเย็นพัดเอากลิ่นดินเปียกจากการรดน้ำต้นไม้เมื่อบ่ายมาผสมกับกลิ่นดอกไม้
โซลในยามใกล้ค่ำไม่เคยเงียบ
แต่ตรงนี้—เธอรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังค่อย ๆ สงบ
หญิงสาวจากฝ่ายประชาสัมพันธ์เดินมาบอกตารางงานอีกครั้ง
“เปิดงานหนึ่งทุ่มนะคะ แขกสื่อมวลชนมากันเกือบครบแล้ว
เหลือรอแต่…ท่านประธานค่ะ”
คำว่าประธานทำให้มินอาเผลอเงยหน้าไปทางประตูสวนโดยอัตโนมัติ
เธอถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเอง
ไม่ใช่เด็กฝึกงานแล้ว…แต่ทำไมยังตื่นเต้นเวลาได้ยินชื่อเขาอยู่ดีนะ
เสียงหนึ่งดังจากด้านหน้า
“ท่านประธานมาถึงแล้วค่ะ!”
มินอารู้สึกเหมือนเวลาแถวนั้นชะลอลง
ฝูงคนขยับเปิดทาง
ชายในสูทสีดำเดินผ่านเข้ามาใต้ประตูสวน
คังแทจุน
ผูกเนกไทสีเข้มเข้ากับเชิ้ตขาว
เสื้อโค้ตยาวบาง ๆ พาดอยู่บนแขนซ้าย
ท่ามกลางแฟลชจากกล้องนักข่าว เขายังคงสีหน้าเรียบสงบเหมือนทุกครั้งที่ต้องยืนต่อหน้าคนทั้งเมือง
แต่ตอนดวงตาเขากวาดมาถึงมุมที่เธอยืนอยู่
สายตานิ่ง ๆ นั้นแปรเปลี่ยนแค่เสี้ยววินาที
มีแววอ่อนลงอย่างที่เธอจำได้ดี
เขาขอตัวจากผู้บริหารสองสามคน
แล้วเดินเข้ามาหาเธออย่างไม่รีบร้อน
“คุณดูเครียดกว่า ตอนต้องตอบคำถามคณะกรรมการสอบสวนอีกนะ”
มินอาชะงัก ก่อนจะหัวเราะแ่ ๆ
“ตอนนั้นมีแค่คนไม่กี่คนในห้องค่ะ
แต่วันนี้…จะมีคนทั้งเมืองเห็นสวนนี้”
เขามองไปรอบ ๆ
ต้นไม้ แสงไฟที่ยังไม่เปิด
ม้านั่งที่วางเป็จังหวะอย่างตั้งใจ
“ผมเห็นแล้วว่ามันสวยกว่าที่คุณวาดในกระดาษอีก”
เธอก้มหน้า
“ก็เพราะทีมทุกคนช่วยกันค่ะ ไม่ใช่ฉันคนเดียว”
เขาเอียงหน้าเล็กน้อย
“แล้วถ้าผมบอกว่า…ผมภูมิใจในตัว ‘คุณ’ ล่ะ ไม่ใช่แค่สวน”
คำพูดนั้นทำเอาหัวใจเธอสะดุด
มือที่จับแฟ้มแน่นอยู่แล้วกลับยิ่งแน่นกว่าเดิม
เธอรีบเปลี่ยนเื่
“เดี๋ยวคุณต้องขึ้นเวทีเปิดงานนะคะ เตรียมสปีชดีแล้วหรือยังคะ”
“ผมเตรียมอยู่คำเดียว” เขาตอบ
“คือชื่อ ‘City Light Garden’…และชื่อคนที่ทำให้มันเกิดขึ้นจริง”
“คุณอย่ากล่าวถึงฉันเยอะนะคะ” เธอรีบบอก
“ฉันไม่อยากให้ใครเอาเื่เก่า ๆ กลับมาพูดกันอีก”
เขามองเธอนิ่ง
น้ำเสียงอ่อนลง
“ไม่ว่าคนจะพูดอะไรอีก…
คราวนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณยืนรับมันคนเดียวแล้ว”
เวลาหนึ่งทุ่มตรง ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็สีกรมท่า
แสงไฟจากตึกสูงรอบ ๆ สวนเริ่มเปิดขึ้นทีละดวง
แต่ไฟในสวนยังดับอยู่
เหลือเพียงแสงจากเวทีเล็ก ๆ กลางพื้นที่
พิธีกรกล่าวเปิดงานสั้น ๆ
พูดถึงความหมายของโครงการ
แล้วเชิญคนที่ทุกคนรอกันมาทั้งวัน
“ขอเชิญท่านประธานคังแทจุน ขึ้นกล่าวเปิดงานโครงการ City Light Garden ค่ะ”
เสียงปรบมือดังก้อง
เขาก้าวขึ้นเวทีอย่างมั่นคง
ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า
แต่เต็มไปด้วยน้ำหนักของเื่ราวที่ผ่านมา
เขาจับไมค์
เงียบอยู่ชั่วอึดใจ
ปล่อยให้เสียงลมและเสียงเมืองรอบข้างไหลผ่านสวน
“ผมเคยคิดว่า เมืองที่เต็มไปด้วยตึกสูง แสงไฟ และข่าวสาร…”
เขาเริ่มช้า ๆ
“ไม่จำเป็ต้องมี ‘มุมสงบ’ เท่าไหร่
ถ้าเราแค่ทำงานให้สำเร็จ สร้างตึกให้สูงขึ้น สร้างกำไรให้มากขึ้น
มันก็น่าจะเพียงพอแล้ว”
สายลมพัดผ่านต้นไม้
ใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ เหมือนกำลังฟัง
“แต่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
ผมได้เห็นว่าพายุข่าวลือ…สามารถทำให้คนหนึ่งคน
รู้สึกเหมือนถูกโยนออกจากเมืองทั้งเมืองได้ง่าย ๆ”
เขาหยุดเล็กน้อย
หันไปมองมุมที่มินอายืนอยู่
สายตาของเขาพูดมากกว่าคำใด ๆ ทั้งหมด
“ผู้หญิงคนหนึ่งเคยบอกผมว่า
‘แสงของเมืองไม่เคยหายไป แค่บางที เราอาจมองมันจากที่ผิด’
ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจเท่าไหร่
จนวันที่เธอเกือบหายไปจากเมืองนี้จริง ๆ…”
เสียงคนรอบสวนเงียบสนิท
แม้แต่เสียงชัตเตอร์กล้องยังเบาลง
“วันนี้ ผมไม่ได้มายืนตรงนี้เพื่อบอกว่าผมบริสุทธิ์แค่ไหน
เพราะผลสอบสวนได้ทำหน้าที่นั้นแล้ว
ผมมายืนตรงนี้…เพื่อบอกว่า
เราทุกคนที่อยู่ที่นี่—
ยืนอยู่ในเมืองเดียวกัน
และเราควรจะมี ‘ที่หายใจ’ ให้กันและกันบ้าง”
เขายิ้มบาง ๆ
ไม่ใช่รอยยิ้มทางการ
แต่เป็รอยยิ้มของคนที่เรียนรู้จากความเจ็บ
“City Light Garden ไม่ใช่เพียงสวนของ KJ
แต่มันเป็ของคนในเมืองนี้
โดยเฉพาะคนที่เคยรู้สึกว่า ‘ตัวเองไม่มีที่ยืนในเมือง’
และ้ามุมเล็ก ๆ เพื่อเริ่มหายใจใหม่อีกครั้ง”
เขาวางสายตาลงบนปลายเวที
“และถ้าไม่มีคนคนหนึ่ง—
ที่กล้ากลับมาสู้กับทั้งเมือง
สวนนี้…ก็คงไม่เกิดขึ้น”
เขาไม่ได้เอ่ยชื่อ
แต่สายตาแทบทุกคู่หันไปมองมินอาพร้อมกัน
ใบหน้าเธอร้อนผ่าว น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว
เซอากระซิบเบา ๆ ข้างหู
“ใครว่าเขาไม่โรแมนติกกันนะ…”
พิธีกรเชิญทั้งคู่มายังแท่นเปิดไฟสวน
“ขอเชิญท่านประธานคังแทจุน และคุณฮันมินอา
มาร่วมกันเปิดไฟ City Light Garden อย่างเป็ทางการค่ะ”
มินอาชะงัก
หันขวับไปมองทีมงาน
“ฉันต้องขึ้นไปด้วยเหรอคะ”
“แน่นอนค่ะ” เซอายิ้ม
“นี่สวนของเธอ จะให้ใครเปิดล่ะ”
หัวใจมินอาเต้นแรง แต่เธอสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวขึ้นเวที
ทุกก้าวเหมือนหนักกว่าปกติ
แต่เมื่อเธอเห็นมือที่ยื่นมารออยู่ตรงกลางเวที
ทุกอย่างก็เบาลง
แทจุนยื่นมือออกมา
“จับดี ๆ ล่ะ คราวนี้ผมไม่ให้คุณล้มง่าย ๆ หรอก”
เธอหัวเราะทั้งที่ตาแดง
“ใครกันแน่คะที่เคยเกือบล้ม”
ทั้งคู่ยืนข้างแท่นสวิตช์
พิธีกรนับถอยหลัง
“สาม…สอง…หนึ่ง!”
เสียงคลิกสวิตช์ดังแ่
แต่เสียงแสงที่ค่อย ๆ เปิดขึ้นทั่วสวนกลับดังอยู่ในหัวใจของคนหลายคน
โคมไฟตามทางเดินสว่างทีละดวง
ไฟสปอตเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ส่องขึ้นไปบนกิ่งใบ
แสงสีอุ่นกระทบพื้นกรวดจนดูเหมือนพื้นทางชุบด้วยดาวแ่ ๆ
ม้านั่งแต่ละตัวมีวงไฟนุ่ม ๆ ล้อมรอบ
เหมือนเชื้อเชิญให้ใครสักคนมานั่งพัก
มองเมือง…และมองหัวใจตัวเอง
มีเสียงเด็กเล็ก ๆ อุทานเบา ๆ “ว้าว…”
ตามด้วยเสียงปรบมือทั่วสวน
มินอามองภาพตรงหน้า
มันเหมือนภาพในสมุดสเก็ตช์ของเธอ
แต่มีชีวิตจริง มีเสียงคน มีลม มีอุณหภูมิ
มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้อยู่แค่ในความคิด
น้ำตาไหลอีกรอบ
คราวนี้เธอไม่รีบเช็ด
ปล่อยให้มันไหลอย่างนั้น
แทจุนเหลือบมามอง
“ร้องไห้อีกแล้วนะ”
“ฉันไม่ได้เศร้าค่ะ…” เธอส่ายหน้า
เสียงสั่นเล็กน้อย
“ฉันแค่…ดีใจที่วันนั้นฉันไม่หนีไปไกลกว่านี้”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
คำพูดนั้นสะท้อนในใจเขาเต็ม ๆ
“ผมเองก็เหมือนกัน”
เขาว่าช้า ๆ
“ดีที่ตอนนั้นผมไม่เลือกหนีจากเมืองนี้
ไม่อย่างนั้น…คงไม่ได้ยืนดูสวนนี้กับคุณวันนี้”
หลังแขกทยอยกลับ
สื่อเก็บกล้อง
เสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงสวนยังเปิดคลออยู่
แสงไฟตามทางยังสว่างแต่ไม่จ้าเกินไป
มินอาเดินตามทางไปยังม้านั่งมุมในที่สุดของสวน
จุดที่มองเห็นทั้งตึก KJ และเส้นไฟถนนด้านล่าง
แทจุนเดินตามมาเงียบ ๆ
แล้วนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่ต้องถาม
“คุณรู้ไหมคะ…”
เธอเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ตอนที่ฉันออกจากโซลไป หนึ่งในสิ่งที่กลัวที่สุด คือกลัวว่าถ้าวันหนึ่งกลับมา
เมืองนี้จะไม่มีที่ให้ฉันยืนแล้ว”
เขาหันมามอง
แสงไฟสวนสะท้อนในดวงตาเธอเหมือนแสงดาวเล็ก ๆ
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
เธอยิ้มบาง ๆ
“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่จำเป็ต้องหา ‘ที่ใหม่’
แค่สร้างที่ของตัวเองในเมืองที่เคยทำให้กลัว…ก็พอ”
เขาฟังเงียบ ๆ
เหมือนกำลังเก็บทุกคำไว้
“คุณแทจุน…”
“ครับ”
“ฉันไม่รู้ว่า จากนี้ไปคนจะพูดถึงเราแบบไหนอีก
เขาอาจจะบอกว่า City Light Garden เกิดเพราะข่าวฉาวก็ได้
แต่สำหรับฉัน…มันเกิดจากวันที่คุณเชื่อฉัน
ตอนที่ฉันยังไม่กล้าเชื่อตัวเองด้วยซ้ำ”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“คุณทำให้ผมได้เห็นอีกด้านของเมือง
ด้านที่ผมไม่เคยสนใจจะมองมาก่อน
แต่พอได้มอง…ผมก็อยากรักษามันเอาไว้”
เธอเลิกคิ้ว
“ด้านไหนคะ”
“ด้านที่คนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
สามารถเปลี่ยนทั้งเมือง…ด้วยหัวใจดวงเดียว”
คำพูดนั้นทำให้เธอก้มหน้าหลบ
เพราะถ้าเงยหน้า เธอคงร้องไห้ไม่หยุดแน่
เขามองไปที่ตึก KJ
ตอนนี้แสงในหลายชั้นเริ่มปิด
เหลือเพียงไม่กี่ชั้นที่ยังเปิดไฟทำงาน
“รู้ไหม” เขาพูด
“วันฝนตกวันแรก ที่เราเจอกันในลิฟต์
ผมเกือบ…สั่งให้ฝ่ายบุคคลยกเลิกการรับเด็กฝึกงานที่ทำกาแฟหกใส่ผมแล้ว”
มินอาหันขวับ
“จริงเหรอคะ!?”
“จริง” เขายิ้มมุมปาก
“แต่พอผมเห็นคุณยื่นแฟ้มให้ผมบังฝนบนดาดฟ้า…
ผมก็คิดขึ้นมาว่า คนที่ถือตัวเองเป็โล่ให้คนอื่นตอนฝนตก
อาจจะยังทำอะไรอีกหลายอย่างได้มากกว่าที่เห็น”
มินอาหัวเราะทั้งน้ำตา
“งั้นสรุปว่าฉันรอด เพราะแฟ้มใช่ไหมคะ”
“ไม่ใช่หรอก” เขาส่ายหน้า
“เพราะรอยยิ้มของคุณตอนยื่นแฟ้มต่างหาก”
หัวใจเธอเต้นโครมคราม
คำพูดธรรมดา ๆ จากปากเขา
กลับทำให้ทั้งเมืองเงียบหายไปจากโสตประสาท
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วพูดต่อเสียงเบากว่าเดิม
“ผมเคยคิดว่าแสงมีไว้เพื่อเมือง
แต่ตอนนี้…ผมรู้แล้วว่าแสงมีไว้เพื่อคนที่เรารักจะได้ไม่หลงทางในเมืองนั้นต่างหาก”
มือของมินอาที่วางบนตัก ขยับเล็กน้อย
เขาค่อย ๆ วางมือของตัวเองทับลงไป
นิ้วทั้งสองสอดเข้าหากันอย่างเป็ธรรมชาติ
เธอเงยหน้ามองเขา
แสงไฟสวนทำให้เส้นผมเขาดูอ่อนลง
ไม่ใช่ประธานที่ยืนบนยอดตึก
แต่เป็ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเธออย่างเงียบ ๆ
“ฉันเคยกลัวเมืองนี้จะกลืนเราทั้งคู่”
เธอเอ่ยช้า ๆ
“แต่ตอนนี้…ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ใช่เื่เมือง
มันคือเื่ว่า ‘เรา’ จะยืนข้างกันได้นานแค่ไหนต่างหาก”
เขายิ้ม
ไม่พูดอะไรต่อ
เพราะบางครั้ง ความเงียบที่มีมือของอีกฝ่ายอยู่ในนั้น
ดังพอจะตอบทุกอย่างแล้ว
ดึกมากแล้ว
ทีมงานเริ่มปิดบางส่วนของสวน
เหลือเพียงไฟตามทางและไฟมุมสำคัญไว้ให้ดูนุ่มนวล
มินอาและแทจุนเดินออกจากสวนด้วยกัน
แสงจาก City Light Garden อยู่ด้านหลัง
แสงจากเมืองใหญ่รออยู่ด้านหน้า
“จากวันนี้ไป…” เขาพูด
“City Light Garden จะเป็เหมือนจุดเริ่มต้นใหม่ของ KJ
และอาจจะ…เป็จุดเริ่มต้นบทใหม่ของเรา”
เธอหันไปมองเขา
“ของเรา…ในฐานะอะไรคะ”
เขายิ้มบาง ๆ
“ในฐานะคนสองคนที่ผ่านพายุมาด้วยกันแล้วไม่หนีจากเมืองนี้
เดี๋ยวอย่างอื่น…ค่อยหาคำเรียกกันทีหลังก็ได้”
เธอหัวเราะ
เสียงหัวเราะนั้นเบา แต่ใส
เหมือนเสียงของเมืองที่เริ่มหายใจอย่างสบายอีกครั้ง
เหนือท้องฟ้าโซลในคืนวันเสาร์
พายุใหญ่ได้ผ่านไปแล้วจริง ๆ
ทิ้งไว้เพียงแสงไฟจากสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ที่กำลังกลายเป็ “หัวใจใหม่” ของเมือง
และในไม่กี่สัปดาห์หลังจากคืนนี้—
จดหมายเชิญจากบอร์ดบริหารระดับชาติ
จะถูกส่งถึงมือคังแทจุน
เสนอให้เขากลับไปนั่งตำแหน่งประธานเต็มตัว
พร้อมข้อเสนอใหญ่ระดับประเทศที่ชื่อว่า Mega City Project
เมืองกำลังหายใจ
แต่กำลังเตรียม “เปลี่ยนจังหวะ” อีกครั้ง
ใน…
???? ตอนที่ 19 — เมืองที่เงียบที่สุด
เมืองที่เหมือนสงบ
แต่กำลังรอการตัดสินใจครั้งใหม่
ของทั้งเขา—และเธอ.
1K
![แก็งป่วน เกมล่า [IDENTITYV]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576325181_16269317.webp)
