โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 67 คอมมูนิตี้

ผมมองตามคิมที่ปลีกตัวไปนั่งนิ่งอยู่ไกลๆหลังถูกผมเตือนด้วยสายตาเย็นชา นี่คือความปรานีที่สุดเท่าที่ผมจะให้ได้ในฐานะเพื่อนร่วมทีมเพราะหากเป็นคนอื่น ป่านนี้ผมคงใช้มานากดดันให้เขาสยบแทบเท้าไปแล้ว

ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สดใสซึ่งขัดแย้งกับความจริงรอบกายอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆให้กับความโหดร้ายของโลกใบนี้ที่กำลังกัดเซาะตัวตนของพวกเราไปทีละน้อย

แม้แต่ตัวผมเองก็เริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่ผมบรรลุสมาธิเลเวล10 อารมณ์ความรู้สึกของผมก็เบาบางลงจนน่าใจหายแม้แต่ความตายของเควินก็กลายเป็นเพียงภาพจางๆ ในความทรงจำ

ผมอดสงสัยในตัวเองไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วผมอาจจะกลายเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่ไร้หัวใจไปจริงๆ ในสักวัน

ผมไม่ชอบที่เป็นแบบนี้หรอก แต่ในเมื่อโชคชะตาไม่หลงเหลือทางเลือกอื่นให้เดินผมก็คงทำได้เพียงยอมรับความบิดเบี้ยวนี้ และก้าวต่อไปเท่านั้น

ในขณะที่ผมกำลังจมอยู่กับความคิดแรงกระแทกหนักๆ ที่หน้าแข้งก็ดึงให้ผมต้องก้มลงมองผมขมวดคิ้วแน่นจ้องมองตัวต้นเหตุ

(อาหาร) (อาหาร?)

เสียงโทรจิตของเจ้าบิสกิตดังแทรกขึ้นมาในหัวแทบจะทันทีมันเงยหน้าสบตาผมครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปมองลิลลี่ที่ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆแล้วจึงวกกลับมาจ้องกดดันผมอีกรอบ

“ฉันจะมีของกินได้ยังไงหรือแกจะกินขาฉันแทนไปก่อนล่ะ?”

ผมพูดพลางถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนเพลียพร้อมกับเอามือดันหัวกลมๆ ของมันให้หยุดโหม่งขาผมเสียที  

ทว่าเสียงโทรจิตของมันกลับเริ่มเร่งเร้าหนักขึ้นจนกลายเป็นคำสั่งเอาแต่ใจในที่สุด

(อาหาร!)  

หนอย... เจ้าหมาตะกละนี่!

คราวนี้ผมไม่ยั้งมือแล้วจัดการเขกหัวมันไปหนึ่งทีจนมันร้องหงิงๆออกมา

มันจ้องมองผมกลับด้วยแววตาตัดพ้อราวกับถูกทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรงจนผมเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเจ้าหมาน้อยก็สะบัดก้นวิ่งหนีไปทันที  

เป้าหมายใหม่ของมันคือแฮดวินที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ไม่นานนักหลังจากที่เจ้าหมาน้อยวิ่งเข้าไปผมก็ได้ยินเสียงตาลุงนั่นตะโกนออกมาเสียงหลง 

"อะไรวะเนี่ย!"  

ผมถึงกับหลุดยิ้มออกมามุมปาก... โอ้ยินดีต้อนรับสู่ชมรมนะเพื่อน  

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาดึงให้ผมต้องหันกลับไปมองผมเห็นเทสเดินตรงมาหาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับของเธอ

"เราเข้าร่วมคอมมูนิตี้ไม่ได้น่ะ"

เธอเอ่ยเสียงเรียบ

"ระบบมันบอกว่าคนที่มีเลเวลสูงสุดในกลุ่มต้องเป็นคนเข้าไปเปิดใช้งานก่อน"

"หือ... งั้นก็คงจะเป็นผมสินะ แล้วเธอเลือกอาชีพไปแล้วใช่ไหม?"

ผมถามหยั่งเชิงกลับไป

"อื้ม เรียบร้อยแล้วล่ะ"

เทสพยักหน้าพลางลดเสียงลง

"แต่ไว้ฉันจะเล่ารายละเอียดให้ฟังตอนที่มีคนแอบฟังน้อยกว่านี้แล้วกันนะ"

ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ผมเริ่มวางแผนอย่างรวดเร็วผมตัดสินใจว่าจะเช็กคอมมูนิตี้ก่อนเป็นอันดับแรกจากนั้นค่อยจัดการเรื่องอัปเกรดทักษะ

เพราะผลลัพธ์ที่ได้จากการอัปเกรดทักษะ อาจจะทำให้มีตัวเลือกอาชีพใหม่ๆโผล่ขึ้นมา หรือไม่แน่ว่าอาชีพเดิมที่มีอยู่อาจจะถูกยกระดับขึ้นไปอีก

ในส่วนฟังก์ชันคอมมูนิตี้ มันน่าสนใจไม่น้อยเลยบางทีมันอาจจะมีข้อมูลสำคัญที่ช่วยคลายความหนักใจเรื่องการเลือกอาชีพให้ผมได้

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นผมจึงเอ่ยออกมาเบาๆ

"คอมมูนิตี้"

สิ้นคำพูดหน้าต่างแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

[ขอแสดงความยินดีที่คุณพิชิตเควสประจำชั้นที่1 สำเร็จ]

[คุณสังกัดกลุ่มที่ 4 ในระดับความยากระดับนรกของบทฝึกสอนรอบที่ 5 เนื่องจากคุณเป็นผู้ที่มีเลเวลสูงที่สุดในกลุ่มโปรดตั้งชื่อกลุ่มของคุณก่อนเข้าใช้งานคอมมูนิตี้และกรุณาตั้งชื่อนามแฝงสำหรับใช้งานในฟอรัมด้วย]

ผมชะงักไปครู่หนึ่งพลางปรายตาไปมองลิลลี่ที่นอนพักเอาแรงอยู่ไม่ไกลหลังจากฝืนใช้มานาจนหมดสำหรับลิลลี่ ผมรู้ดีว่าเธอคงไม่คิดจะแอบดู และต่อให้เห็นก็คงไม่เป็นไร

แต่กับพวกหมาลอบกัดคนอื่นมันต่างออกไปผมไม่อยากให้พวกนั้นรู้เห็นอะไรทั้งนั้น

ผมหลับตาลง กระตุ้นทักษะการรับรู้มานาให้แผ่ซ่านออกไปตรวจสอบรอบกายเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครกำลังลอบมองหรือสนใจสิ่งที่ผมกำลังจะทำผมจึงเริ่มจัดการตั้งชื่อกลุ่ม และนามแฝงของตัวเองให้เสร็จสิ้น

[ยินดีต้อนรับสู่คอมมูนิตี้!]

[กลุ่มของคุณถูกลงทะเบียนในชื่อ: กลุ่ม4]

[นามแฝงของคุณคือ: นิรนาม]

[คำเตือน: คุณมีเวลาใช้งานจำกัดเพียง 10นาทีต่อวัน เมื่อครบกำหนดระบบจะตัดการเชื่อมต่อทันที]

ทันทีที่ข้อความยืนยันหายไปหน้าต่างโฮโลแกรมบานใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่รูปแบบของมันดูคล้ายกับกระดานสนทนาหรือฟอรัมออนไลน์ที่ผมคุ้นตาไม่มีผิด

ระดับง่าย: 1869 / 2000

ระดับปกติ: 734 / 1000

ระดับยาก: 330 / 500

ระดับนรก: 56 / 250

ทัวร์นาเมนต์คอมมูนิตี้(ยังไม่เปิดใช้งาน)

เป็นไปตามคาดระดับนรกคือความโหดร้ายขั้นสูงสุดอย่างไม่ต้องสงสัย จากตัวเลขที่ปรากฏผมสันนิษฐานว่ามันคือจำนวนผู้รอดชีวิตเทียบกับจำนวนคนที่ถูกดึงตัวมาทั้งหมด

แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วคือจำนวนคนที่ถูกดึงเข้ามามันมากมายเกินไป

หรือว่าข่าวลือเรื่องคนหายตัวไปพร้อมกันทั่วโลกที่พวกเด็กๆเคยพูดตอนอยู่ชั้นที่ 1 จะเป็นความจริง?

ดูเหมือนเรื่องนี้จะมีเงื่อนงำซับซ้อนเกินกว่าที่ตาเห็นระบบฝึกสอนพวกนี้คืออะไรกันแน่ มันใช้เกณฑ์อะไรในการคัดเลือกคนและจุดประสงค์ที่แท้จริงของการดึงพวกเรามาลงนรกแห่งนี้คืออะไรกันแน่?

ผมส่ายหัวเบาๆ ให้กับคำถามมากมายที่ยังหาคำตอบไม่ได้พลางไล่สายตามองตัวเลขในระดับนรกที่น้อยอย่างน่าใจหาย จำนวนผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่เพียงหยิบมือนั้นช่างน่าหดหู่จนบอกไม่ถูก

ผมไล่สายตาต่อไปจนไปสะดุดเข้ากับหัวข้อทัวร์นาเมนต์คอมมูนิตี้ แม้จะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ลางสังหรณ์กลับร้องเตือนว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่

"เอาเถอะ คิดไปก็ปวดหัว"

ผมพึมพำกับตัวเองพยายามสลัดคำถามที่หาคำตอบไม่ได้ออกไป ก่อนจะเพ่งสมาธิไปที่หัวข้อระดับนรกเพื่อเปิดดูความเคลื่อนไหวภายในนั้น

และทันใดนั้นกระดานสนทนาก็ถูกเปิดออกตรงหน้า

ผมอยู่ตรงนี้ (นรก,เดอะ กิลด์): "สวัสดี"

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? ใครก็ได้ช่วยอธิบายที!"

นักกวี (นรก,ไอดีเค): "เห้อ...นึกว่าจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากพวกนายบ้างซะอีก"

แฮดวิน (นรก,กลุ่ม 4): "พวกคุณทุกคนอยู่ชั้นสองเหมือนกันหมดเลยเหรอ?"

ผมถึงกับขมวดคิ้ว

ให้ตายสิตาลุงแฮดวิน!นี่ลุงเล่นเกมไม่เป็นเลยหรือไง ถึงได้ซื่อบื้อใช้ชื่อจริงไปเป็นนามแฝงทนโท่แบบนั้น

ข้อความในฟอรัมไหลผ่านไปเรื่อยๆถึงจุดนี้เดาได้ไม่ยากเลยว่ารูปแบบของมันคือ นามแฝง ตามด้วย ระดับความยาก และชื่อกลุ่ม เสมอ

แต่สิ่งที่น่าสังเกตคือตอนนี้มีเพียงกลุ่มคนจากระดับนรกเท่านั้นที่เข้ามาเคลื่อนไหวในกระทู้นี้

ด้วยความสงสัยผมจึงลองพยายามสลับไปดูหน้ากระทู้ของระดับความยากอื่นแต่ปรากฏว่าระบบกลับปฏิเสธการเข้าถึง

ผมไม่แน่ใจว่ามันจงใจกีดกันไม่ให้คนแต่ละระดับติดต่อกันหรือแค่ยังไม่อนุญาตให้ใช้งานในตอนนี้กันแน่

สุดท้ายผมก็สลัดความสงสัยนั้นทิ้งไปก่อนแล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับข้อความที่กำลังเดือดในกระทู้ระดับนรกอีกครั้ง

ผมอยู่ตรงนี้(นรก, เดอะ กิลด์): “ชั้นสองของพวกนายชื่ออาณาจักรผสานมานาเหมือนกันไหม? ที่มีพวกเนินเขาเตี้ยๆ กับทุ่งหญ้ากว้างๆ น่ะ?”

นักกวี (นรก,ไอดีเค): "ใช่ เหมือนกันเป๊ะเลยทางซ้ายมือจะมีหินก้อนยักษ์ล้อมรอบด้วยโขดหิน ส่วนทางขวาเป็นเนินลาดชันลงไปแต่ประเด็นคือฉันไม่เห็นใครเลยนอกจากคนในกลุ่มตัวเองนะ"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "เฮ้ย เหมือนกันจริงด้วย! หรือว่ามันจะเป็นมิติแยก หรือไม่ก็แค่ชั้นที่ถูกทำสำเนาขึ้นมาซ้ำๆวะ?"

นักกวี (นรก,ไอดีเค): "น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ เพราะตอนชั้น 1พวกเราก็ไม่เจอใครเลยนอกจากกลุ่มตัวเอง ส่วนมอนสเตอร์ที่เจอก็มีพวกโทรลล์, หมาป่า, ราชินีแมงมุม แล้วก็ไอ้หมีเถ้าถ่าน...พวกนายเจอชุดนี้เหมือนกันไหม?"

แฮดวิน (นรก,กลุ่ม 4): "ใช่ครับ กลุ่มผมก็เจอเหมือนกันหมดเลย"

ผมอยู่ตรงนี้ (นรก,เดอะ กิลด์): "งั้นก็ชัดเจน เราอยู่คนละมิติชัวร์หรืออาจจะเป็นแนวโลกคู่ขนานมัลติเวิร์สแบบในหนังก็ได้ฉันเดาว่าเราคงไม่มีทางได้เจอกันตัวเป็นๆ หรอกแต่ก็ยังตัดความเป็นไปได้ทิ้งไม่ได้ละนะ..."

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "แล้วพวกนายจัดการกับหมีเถ้าถ่านนั่นยังไง?"

ถึงจุดนี้ผมอดใจไม่ได้แล้ว ต้องรีบกระโดดไปร่วมวงเสียหน่อย

นิรนาม (นรก,กลุ่ม 4): "ไอ้หมีนรกนั่นน่ะเหรอ... ไปตายซะเถอะ!"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "เออ เห็นด้วย! ไปลงนรกซะเถอะไอ้หมีเวรนั่น!"

โผล่มาอีกราย (นรก,เดอะ กิลด์): "เฮ้ย พวกรนหาที่!อย่าลืมสิว่าพวกเราอยู่ในระดับนรกนะ ไล่มันไปนรก เดี๋ยวมันก็โผล่มาทักทายพวกนายหรอก"

หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามาสมทบในกระทู้อีกหลายคนดูเหมือนทุกคนจะมีความสุขที่ได้ระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดชั้นที่ 1ออกมาผ่านตัวอักษร

ผมปล่อยให้พวกเขาคุยเล่นกันครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ถามในสิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุด

นิรนาม (นรก,กลุ่ม 4): "พวกนายเลือกอาชีพกันหรือยัง?"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "กลุ่มฉันเลือกกันหมดแล้วล่ะ ไม่รู้จะรอไปทำไม"

นิรนาม (นรก,กลุ่ม 4): "มีอะไรน่าสนใจไหม? พวกอาชีพลับหรือเงื่อนไขพิเศษน่ะ"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "ก็มีอยู่นิดหน่อยนะ ตอนที่นาย[ระงับการเผยแพร่ข้อมูลสำคัญ] "

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "ฮ่าๆๆ โดนเซนเซอร์ว่ะ! เสียใจด้วยนะ นิรนาม"

ให้ตายสิไอ้ระบบเฮงซวยนี่มันกะจะดักพวกเราไว้ทุกทางเลยรึไงข้อมูลแค่นี้ก็ยังไม่ยอมให้คุยกันอีก

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "พูดถึงตอนสุดท้ายถ้าไม่ได้เครื่องรางช่วยเรียกหมีเถ้าถ่านมากลุ่มฉันคงไม่รอดมานั่งแชทตรงนี้แล้วละว่ะ"

แฮดวิน (นรก,กลุ่ม 4): "เครื่องรางอะไร? นักฟาร์ม คุณหมายความว่ายังไง?"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "ฮ่าๆๆ แฮดวิน นี่พวกนายรอดมาได้ยังไงกันวะเนี่ย?"

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "พวกนายไม่ได้ใช้เครื่องรางเหรอ? ก็อันที่ได้จากก๊อบลินชาแมนเลเวล 5 ไง"

แฮดวิน (นรก,กลุ่ม 4): "ถ้าจำไม่ผิด... ของนั้นมันแตกเป็นชิ้นๆไปแล้วตอนที่เรากำจัดมันได้น่ะ"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "พระเจ้าช่วย! แฮดวินพวกนายไปทำบาปอะไรมาวะถึงได้ซวยมหาศาลขนาดนั้น ฮ่าๆๆ"

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "คือถ้านายใช้เครื่องรางนั่นเรียกหมีเถ้าถ่านออกมามันจะเดินวนเวียนรอบกลุ่มของนาย แล้วคอยจัดการมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งให้แถมยังล่อความสนใจได้ดีสุดๆ แต่มันมีข้อแลกเปลี่ยนคือ... ทุกๆพักใหญ่มันจะสุ่มคาบคนในกลุ่มไปกินหนึ่งหรือสองคน เอาจริงๆกลไกนี้ช่วยได้เยอะมากนะ แต่มันก็อำมหิตสุดๆ เหมือนกัน"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "ฉันละเกลียดไอ้หมีเวรนั่นชะมัด!มันคาบคนในกลุ่มฉันไปกินต่อหน้าต่อตาเลย!"

แฮดวิน (นรก,กลุ่ม 4): "ทำไมพวกเราไม่รู้เรื่องนี้เลย...ไอ้หมีนั่นมันก็กินคนกลุ่มเราไปเหมือนกัน แต่พวกเราไม่รู้ว่ามันมาเพื่อช่วยนึกว่ามันจะตามมาฆ่าล้างกลุ่มเสียอีก สุดท้ายพวกเราก็เลยต้องฆ่ามันทิ้งไป"

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "..."

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "เมื่อกี้... นายว่าไงนะ?"

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "แฮดวิน เลิกขี้โม้เถอะว่ะ"

ปราชญ์สันโดษ (นรก,ตัวคนเดียว): "มันแปลกตรงไหน? ฉันก็ฆ่ามันทิ้งไปเหมือนกันเพราะรำคาญ"

ปราชญ์สันโดษ (นรก,ตัวคนเดียว): "มันก็ไม่ได้ตึงมือขนาดนั้นนี่"

นักฟาร์ม (นรก,ปีกขาว): "..."

โคตรอัจฉริยะ (นรก,ปีกขาว): "..."

[ตัดการเชื่อมต่อคอมมูนิตี้เนื่องจากครบกำหนดการใช้งาน 10 นาทีต่อวัน]