ตำนานรักต้องห้ามของหมอหญิงชิงลั่ว..

         หลังจากนั้นไม่นานข่าวปลอมเรื่องการเสียชีวิตของอวี้ชิงลั่ว กับอวี้ชิงหนานก็แพร่กระจายไปทั่วสารทิศ ข่าวว่าอวี้ชิงหนานผู้เป็นบุตรชายถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสด้วยมีดอาบยาพิษ อวี้ชิงลั่วผู้เป็นมารดาถอนพิษไม่ทันสุดท้าย อวี้ชิงหนานจึงถึงแก่ชีวิต นางเสียอกเสียใจเป็นอย่างมากสุดท้ายจึงคิดสั้นกลืนยาพิษฆ่าตัวตายตาม

        ผู้คนที่ทราบข่าวต่างก็ใจหาย และพากันโศกเศร้าเป็นจำนวนมาก เพราะการสูญเสียหมอหญิงผู้เก่งกาจคนนี้ไปนับว่าเรื่องน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ฮ่องเต้ที่ทราบข่าวพระองค์ก็ทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก ทรงรับสั่งถึงขนาดให้สร้างรูปปั้นของอวี้ชิงลั่วเพื่อเป็นที่ระลึกแก่คนรุ่นหลังเลยทีเดียว ซึ่งดูเหมือนพระองค์จะทรงเล่นละครเข้าถึงบทบาทไปสักหน่อย ก็อย่างที่รู้กันว่า เสนาบดีลิ่วได้มากราบทูลความจริงทั้งหมดให้ทรงทราบไปก่อนแล้ว ฮ่องเต้ทรงเข้าพระทัยเป็นอย่างดี พระองค์จึงให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่เช่นนี้...

        นอกจากเสนาบดีลิ่ว กับฮ่องเต้ก็ยังมีอีกหนึ่งคนที่ทราบความจริง ลิ่วเสวียอี้นั้นเอง มันย่อมรู้ดีว่าอวี้ชิงลั่วไม่มีทางที่จะรักษาอวี้ชิงหนานไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ที่มีข่าวแบบนี้ออกมาก็เพราะทั้งสองคงอยากหายไปเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ถูกคนชั่วตามไปก่อกวน หรือ แย่งชิงตำราแพทย์ต้องห้ามอีก ลิ่วเสวียอี้เองยามนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้อดีตภรรยา กับบุตรชายใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข ตัวมันเองที่เคยทำผิดกับคนทั้งสอง ก็ไม่คิดจะกลับเข้าไปในชีวิตของทั้งคู่อีกแล้ว

        หนึ่งเดือนผ่าน สามเดือนผ่าน ข่าวการจากไปของหมอหญิงปีศาจก็ค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา ทว่า....โรค ภัยไข้เจ็บนั้นยังคงมีอยู่ตลอด ไม่เคยหายไปสักครั้ง บางโรคใช้แค่สมุนไพรธรรมดา ใช้แค่หมอธรรมดาทั่วไปก็รักษาได้ แต่กับโรคร้ายบางชนิดของเหล่านี้ก็ไม่มีความหมาย หากเป็นผู้มีฐานะมั่งคงร่ำรวยก็สบายหน่อย ใช้เงินหายาดี ๆ ราคาแพง ๆ ไม่ก็จ้างหมอเก่ง ๆ มารักษา แต่ชาวบ้านตาดำ ๆ ที่หาเช้ากินค่ำเล่า พวกเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เมื่อก่อนมีอวี้ชิงลั่วที่รักษาให้โดยไม่คิดเงินสักสลึงเดียว ทว่า...ยามนี้นางจากโลกไปแล้ว จะมีผู้ใดจะทำแบบนางกัน...

        ณ หมู่บ้านอันห่างไกลทางตะวันออก ยามนี้ชายผู้หนึ่งกำลังอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ปากก็ตะโกนขอความช่วยเหลือไม่ขาดปาก “ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยลูกสาวข้าที นางป่วยเป็นอะไรก็ไม่รู้ ตัวร้อนดังไฟ แถมแขนขาก็มีตุ่มแดง ๆ ขึ้นเต็มไปหมด” คนผู้นั้นน้ำตาไหลอาบสองแก้ม พลางกวาดตามองทางซ้ายที ทางขวาทีเพื่อหาคนช่วย ทว่า...ผู้พบเห็นก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ขนาดหมอประจำหมู่บ้านก็จนปัญญาเช่นกัน ครั้นจะไปหาหมอเก่ง ๆ ในเมืองก็ไกลเกิน แถมมันก็ไม่ได้มีเงินมีทองมากมายเสียด้วย สุดท้ายชายหนุ่มจึงทรุดเข่าลงกับพื้น ก่อนร่ำไห้ออกมาด้วยความโศกเศร้า

        “สวรรค์ได้โปรดเอาข้าไปแทนเถิด อย่าเอาอาจื่อลูกสาวข้าไปเลยนางยังเยาว์นัก เอาชีวิตข้าไปแทนเถิด” มันแหงนหน้าขึ้นฟ้าก่อนร่ำร้องออกมาเสียงดัง ชาวบ้านที่มองเห็นก็ได้แต่รู้สึกน่าเวทนา จะว่าไปบุตรสาวของมันก็ไม่ใช่ผู้ป่วยรายแรกที่มีอาการเช่นนี้ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนก็มีคนป่วยคล้าย ๆ กัน ก่อนที่เขาจะตายจากไปในที่สุด หรือนี่จะเป็นการที่สวรรค์ลงโทษหมู่บ้านแห่งนี้จริง ๆ

        “สวรรค์ลงโทษกระนั้นหรือ หาใช่เช่นนั้นไม่ ที่บุตรสาวของเจ้าเป็นอยู่เรียกว่าโรคไข้กาฬอัคคีมรณะ หากไม่รีบรักษาภายในสามวันนางจะต้องตายอย่างทรมาน” คนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ชายผู้เป็นบิดาเมื่อได้ยินก็เงยหน้ามามองก่อนจะพบกับ คนสองคนกำลังยืนอยู่ ดูจากรูปร่างเป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง สวมใส่ชุดสีเทายาวคล้ายพวกนักพรต ทว่า...ใบหน้านั้นมีหน้ากากปิดบังอยู่ จะเผยก็แค่ตรงปากเท่านั้น

        “พะ...พวกท่านคือ....”

        “โอ้ นั้นมัน หรือว่า.....”

        “หมอหน้ากากผัวเมียลึกลับ ที่ผู้คนกล่าวขานกันอย่างไรเล่า ว่ากันว่าทั้งสองมีวิชาแพทย์ลึกล้ำไม่แพ้ท่านหมอหญิงชิงลั่วที่จากไปแม้แต่น้อย แถมยังมีคุณธรรมชอบช่วยเหลือคนโดยไม่คิดเงินอีก บุตรสาวเจ้ารอดแล้วอาฟง”

        พอชายผู้เป็นบิดาของบุตรสาวที่กำลังป่วยใกล้ตายได้ยินชาวบ้านบอกแบบนั้น มันก็พลันคลานเข่าเข้าไปหาหมอหน้ากากลึกลับทั้งสอง ก่อนจะโขกศีรษะนับครั้งไม่ถ้วน เพื่ออ้อนวอนขอให้พวกเขาช่วยชีวิตบุตรสาวของมัน 

        “หยุดโขกหัวเถอะพี่ชาย ข้าไม่อยากเสียเวลาทำแผลให้ท่านเพิ่มอีกคน บุตรสาวของท่านพวกเราทั้งคู่จะรักษาให้หายอย่างแน่นอน” สตรีในหน้ากากเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไพเราะอ่อนโยน เมื่อนั้นชายหนุ่มจึงหยุดโขกศีรษะ จากนั้นทั้งหมดก็พากันไปที่บ้านของอาฟง พอมาถึงสองผัวเมียหมอหน้ากากจึงปิดห้อง และทำการรักษาบุตรสาวของมัน

        เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทว่า....ในที่สุดก็ครบครึ่งชั่วยาม หมอหน้ากากทั้งสองออกมาพร้อมกับบอกข่าวดีให้ชายหนุ่มผู้เป็นบิดารับทราบ ว่ายามนี้บุตรสาวของมันรอดตายแล้ว ชายหนุ่มทรุดเข่าก่อนร้องไห้ออกมาด้วยดีใจ มันไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะยังพอมีเมตตาส่งหมอเทวดาทั้งสองมาช่วยเหลือมัน

        “ฮือ ๆ ท่านหมอทั้งสอง พวกท่านช่างมีบุญคุณกับข้า และลูกสาวข้ายิ่งนัก พวกท่านประสงค์สิ่งใด ต้องการเงินทองสักเท่าไหร่ข้าจะหามาให้ ฮือ ๆ” ชายหนุ่มพูดไป เอามือปาดน้ำตาไปด้วย

        “พวกเราช่วยคน ช่วยบุตรสาวของท่านเพราะมันเป็นหน้าที่ของหมอ หาใช่ต้องการเงินทองของมีค่าจากท่านไม่ แต่ถ้าท่านอยากจะตอบแทนพวกเรา เช่นนั้นขอเป็นที่พักกับอาหารสักสองสามวันจะได้หรือไม่ เราสองเดินทางมานานอยากหยุดพักสักหน่อย อีกอย่างข้าก็อยากจะตรวจทุกคนในหมู่บ้านเพื่อให้แน่ใจด้วย ว่าไม่มีโรคร้ายนี้แอบแฝงในตัวของใครอีก ไม่เช่นนั้น เมื่อพวกเราจากไปแล้วทุกคนคงจะแย่”

        “ต้องการแค่ที่พักกับอาหารเพียงแค่นั้นหรือ? แถมพวกท่านยังจะตรวจโรคให้พวกเราอีก โอ้ พวกท่านเป็นหมอเทวดาที่สวรรค์ส่งมาจริง ๆ ด้วย ได้เลย เดี๋ยวข้าจะรีบไปแจ้งข่าวให้ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ รับรู้ ๆ” ชายหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น มันยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะพลันวิ่งออกจากบ้านไปด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด เสียงของมันตะโกนดังลั่นจนคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านพากันตกใจ แต่พอทราบความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นเท่านั้นแหละ ก็หาใช่มันเพียงคนเดียวอีกแล้วที่โห่ร้องด้วยความดีใจ

        บ้านพักหลังเล็ก ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อนในหมู่บ้าน ก็ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อเป็นที่พักให้สองผัวเมียหมอหน้ากากลึกลับ ข้าวปลาอาหารที่พวกชาวบ้านพอจะหาได้ก็ตามมาติด ๆ เช่นกัน แถมดูเหมือนจะมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่จะไม่รับก็ไม่ได้ เพราะกลัวชาวบ้านจะเสียน้ำใจ...

        “เฮ้อออ....อออ วันนี้เหนื่อยยิ่งนัก นอกจากจะเดินมาไกลจากทางเหนือ แล้วยังต้องมาเจอโรคกาฬอัคคีมรณะอีก ข้าเคยอ่านเจอแค่ในตำราไม่คิดว่ามันมีอยู่จริงด้วยซ้ำ” อวี้ชิงหนานซึ่งยามนี้ถอดหน้ากากวางไว้บนโต๊ะได้ยืดเหยียดตัวด้วยความเมื่อยล้าก่อนจะเอ่ยขึ้น

        “แม่ก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะได้มาพบมันอีกครั้ง ดีว่าสมัยก่อนปู่เจ้าเคยพบ และรักษามันแม่จึงพอทราบวิธี” อวี้ชิงลั่วซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้ามเอ่ยออกมาบ้าง

        “เป็นโชคดีของพวกชาวบ้านมากกว่าที่พวกเราผ่านมาพบเข้าพอดี ไม่รู้ว่าเจ้าโรคร้ายนี่ยังหลบซ่อนอยู่ในกายของผู้ใดบ้าง”

        “นั่นสิ เพราะแบบนี้พรุ่งนี้เราถึงต้องเรียกทุกคนมาตรวจให้ถี่ถ้วน จากนั้นก็ทำการรักษาตั้งแน่เนิ่นๆ มันจะได้ไม่ลุกลามไปที่อื่นอีก เจ้าก็รีบพักผ่อนซะแม่จะไปอาบน้ำ แล้วก็จะรีบนอนเหมือนกัน อวี้ชิงลั่วระบายยิ้มสดใสให้บุตรชาย ก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินจากไปเพื่ออาบน้ำ ส่วนเจ้าอวี้ชิงหนานก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเหน็ดเหนื่อย มันนอนอยู่แบบนั้นสักก่อนที่ความคิดลามกทะลึ่งบางอย่างจะพลันผุดขึ้นในสมอง

        “ไม่ได้สิ ข้าจะมานอนอยู่แบบนี้ไม่ได้ยามนี้มันก็ต้องแช่น้ำอุ่น ๆ ดูของสวย ๆ งาม ๆ เพื่อผ่อนคลายความเงี่ยน เอ๊ย! ความเมื่อยล้าสักหน่อย ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้จะมีแรงไปรักษาคนป่วยได้อย่างไร” เจ้าอวี้ชิงหนานตัวแสบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปาก จากนั้นก็พลันลุกจากเก้าอี้ ลงมือทำบางอย่าง ซึ่งก็คือ....การถอดเสื้อผ้าของตัวมันออกจนหมดเพื่อที่จะไปอาบน้ำในอ่างเดียวกับอวี้ชิงลั่วท่านแม่คนงาม

        อวี้ชิงหนานทราบว่านางคงจะโกรธจนควันออกหู แต่มันก็หาได้สนไม่ เพราะยามนี้มันกระสันอยากจะเห็นเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของมารดาในอ่างน้ำเสียเหลือเกิน

        พอถอดเสื้อผ้าหมด เจ้าอวี้ชิงหนานก็พลันเดินโทง ๆ ลำแก่นกายดุ้นโต กวัดแกว่งส่ายหัวไปมา ตรงไปหาอวี้ชิงลั่วที่ห้องอาบน้ำ วินาทีแรกที่นางเห็นเจ้าบุตรชายจอมลามก อวี้ชิงลั่วถึงกับตาเบิกกว้าง นิ่งอึ้งตะลึงงันไปชั่วขณะ และคล้ายจะอ้าปากเพื่อตวาดเสียงดัง แต่ก็สายไปเสียแล้ว เพราะขาของเจ้าอวี้ชิงหนานก้าวลงมาในอ่างน้ำที่นางแช่อยู่เป็นที่เรียบร้อย...

        จบบท

        บทต่อไป เป็นของข้านะท่านแม่...