แอบรัก

" แกรู้ใช่มั้ย...ว่าไอ้วาฬ...มัน เอิ่ม " เสียงของชมพูเอ่ยถามผม ขณะที่เธอเองเดินมาจากด้านหลังและตอนนี้มายืนขนาบอยู่ด้านข้าง

เบื้องหน้าของเราสองคนตอนนี้คือกลุ่มเพื่อนทั้งหมดที่กำลังเล่นวอลเล่ย์บอลชายหาดอยู่ แต่มีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนเตียงผ้าใบมองคนอื่นเล่น ไอ้วาฬมันนั่งนิ่งแต่สายตาของมันจับจ้องไปยังพิชชาคนเดียว ผมเองก็พึ่งสังเกตถึงสิ่งผิดปกตินี้ หากรู้ตั้งแต่แรกอาจเป็นผมเองที่หลีกทางให้มันก็เป็นได้

แต่ตอนนี้ถึงตายผมก็ไม่ยอมให้ใครมาแยกผมและพิชชาออกจากกัน ผมกับปลาวาฬเล่นและโตมาด้วยกัน ชอบอะไรๆคล้ายกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดชอบผู้หญิงคนเดียวกันแบบนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ผมเองก็ภานาขอให้ไอ้วาฬมันตัดใจได้โดยเร็ว ผมอยากเห็นมันมีความสุข

" รู้ " ผมตอบชมพูโดยที่สายตายังมองไปเบื้องหน้าของตัวเองอยู่

" รู้ ? "

" ใช่รู้...วันนึงชั้นก็หวังว่ามันจะตัดใจได้ ชั้นกับไอ้วาฬโตมาด้วย เป็นเหมือนคนในครอบครัว แต่ถ้าจะให้ยกคนที่ตัวเองรักให้ใครแล้วละก็...ชั้นเองก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน " ผมพูดพร้อมกับหันหน้าไปหาชมพู

" อึ้ม..ชั้นเข้าใจ อีกอย่างยัยพิชมันคงเสียใจ ถ้าแกจะยกมันให้คนอื่น ชั้นเองก็รักพวกแกทุกคน ไม่อยากเห็นพวกแกมาทะเลาะกันเองเพราะเรื่อแบบนี้ "

" อึ้มมม " ผมตอบและพยักหน้าให้ชมพูมันไป

" เฮ้ยยย ป่ะ...เราเข้าไปหาพวกนั้นกันดีกว่า " พูดจบชมพูก็เอามือขึ้นโอบเอวผมจากด้านหลังพลางออกแรงดันให้ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน

" ตัวเองงงงงงง....ทำไมเดินกอดไอ้วินมาแบบนี้ล่ะ เค้าหึงนะ " เสียงไอ้นิวตะโกนมาพร้อมกับตัวเองมันก็วิ่งถลาเข้ามาแกะมือชมพูออกจากเอวของผม

" อย่าเว่อร์...แล้วนี่วิ่งออกมาทีมก็คนขาดหน่ะสิ " ชมพูว่า

" ก็เพราะใครล่ะ ..ใครจะไม่หึงแฟนตัวเอง...เดินกอดผู้ชายคนอื่นแบบนี้ได้ไง คราวหลังไม่ยอมล่ะนะ "

" ไอ้นิว...มึงจะเล่นอยู่มั้ย เค้ารอกันอยู่นี่ " เสียงไอ้หมอกตะโกนถามไอ้นิว

" เอออ....เล่นๆ ไปแล้วๆ " มันว่าพลางจูงมือชมพูวิ่งตามมันไป

พอสองคนนั้นเดินออกไป ผมจึงหันไปมองคนข้างๆที่นั่งอยู่บนเตียงผ้าใบ ไอ้วาฬมันหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดเข้าไปเล่นเกมที่พวกเราชอบเล่นกัน

" มึงไม่ไปเล่นกับพวกนั้นล่ะ " ผมเอ่ยถามมันออกไป

" มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบอะไรแบบนี้ " มันว่า

" ก็ปลดปล่อยตัวเองบ้าง...กูอยากเห็นมึงมีความสุขนะ คราวนี้เรามากันเยอะขึ้น ทุกคนดูมีความสุข...มึงว่ามั้ย "

" อึ้มมม " ปลาวาฬตอบผมสั้นๆ

" กูไปหาพิชล่ะ ... สรุปมึงจะนั่งอยู่แบบนี้ "

" อึ้ม "

ผมเดินไปหาพิชชาโดยทิ้งให้ไอ้วาฬมันนั่งอยู่ที่เดิม ผมไม่ได้หันหลังกลับไปมองมันแต่อย่างใด อยากทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ไม่อยากให้ปลาวาฬมันรู้ว่าผมเองก็รู้...ว่ามันคิดยังไงกับพิชชา

" ไอ้วิน..มาพอดีเลยมึง ไปเข้าทีมนู้นเเทนพิชหน่อย ท่าทางจะไม่ไหวแล้ว " ไอ้นิวว่าพร้อมกับที่ผมเองก็หันไปหาร่างบางที่ยืนเหงื่อท่วมตัวอยู่

" ไม่ไหวแล้วเหรอ " ผมเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนขึ้นโอบเอวเธอไว้หลวมๆ

" ก็เพราะใครล่ะ " เธอโน้มตัวเข้ามากระซิบกับผมเบาๆ

" หึ " ผมยกยิ้มพร้อมกับเอามือขยี้ที่หัวของเธอเบาๆ

" อื้ออออ...ผมยุ่งหมดแล้วววว "

" เฮ้ยยย....สองคนนี้นี่ จะหวานกันไปถึงไหน มาได้แล้วค่ะสุดหล่อ ส่วนแกยัยพิช ไปนับคะแนนเหมือนเดิมเลยไป " เอมี่ว่า

จุ๊บ...ผมก้มไปจุ๊บลงบนหัวพิชชาเบาๆพร้อมกับที่พิชเองก็เดินออกจากสนามไป เราเล่นวอลเล่ย์บอลกันอยู่สักพัก ผมก็สังเกตเห็นไอ้วาฬมันลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่และเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนมองมาทางพวกเราอยู่ พอเห็นว่าผมยืนนิ่งเพื่อนที่เล่นอยู่จึงหยุดและมองไปตามสายตาที่ผมจ้องอยู่

" นั่น..ไอ้วาฬมันจะไปไหนของมัน ? " ไอ้หมอกเอ่ยขึ้น

" เฮ้ยยย..นั่นใครวะ " เสียงไอ้นิวร้องขึ้นเมื่อเห็นปลาวาฬเดินเข้าไปกระชากแขนผู้หญิงคนนั้นแล้วพาเดินเข้าไปในบ้านที่พวกเราพัก

ไอ้หมอกหันมาหาผมทันทีที่มันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ผมพยักหน้าตอบกลับไอ้หมอกไป พิชชาที่ยืนอยู่ก็หันมาหาผมเช่นกัน เหมือนเธอเองก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

" ปล่อยมันไปก่อน...ถ้ามันพร้อมจะบอกเราเมื่อไหร่ มันคงจะพูดเองแหละ " ผมเอ่ยบอกเพื่อนทุกคนออกไป

หลังจากเล่นวอลเล่ย์บอลกันต่ออีกสักพัก พวกเราจึงช่วยกันจัดเตรียมสถานที่และอาหารเย็น ซึ่งอาหารที่ว่าก็หนีไม่พ้นปิ้งย่าง หมู หมึก กุ้ง ที่แม่บ้านของไอ้วาฬเป็นคนเตรียมไว้ให้พวกเราเสมอเวลาที่มาพักที่บ้านหลังนี้

" ใครจะไปตามไอ้วาฬมากินข้าววะ แถมยังผู้หญิงคนนั้นอีก " ไอ้นิวเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเรากำลังจัดเตรียมของช่วยกันอยู่

" กูไม่ไป ... มึงนั่นแหละไป " ไอ้หมอกว่าเมื่อไอ้นิวหันไปหามัน

" ไม่เอา...กูก็ไม่ไป " ไอ้นิวว่าอีก

" เออ.....เดี๋ยวกูไปเอง " ผมเอ่ยขึ้นเพราะรำคาญมันสองคน

" ไม่ต้องไปละ...โน้น..มาโน่นล่ะ " ทุกคนจึงหันไปตามเสียงของชมพูที่เอ่ยขึ้น

ปลาวาฬเดินเข้ามาพร้อมกับที่มือก็จูงลดาเดินเข้ามาด้วย และใช่ผู้หญิงคนที่พวกเราเห็นก่อนหน้า เธอคือลดา ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้ถึงขั้นไหนกันแล้ว แต่ที่รู้แน่ๆตอนนี้คือสองคนนี้เดินออกมาจากห้องไอ้วาฬด้วยกัน ห้องของปลาวาฬจะเป็นห้องเดียวที่อยู่ด้านหลังของตัวบ้านซึ่งแยกโซนเป็นส่วนตัวอย่างชัดเจน หากคนที่จะทำให้ไอ้วาฬมันตัดใจจากพิชชาได้โดยเร็วคือลดาแล้วล่ะก็ ผมเองก็รู้สึกโล่งใจเพราะลดาเธอเองก็น่ารัก และนิสัยดี คุณป้าของผมชอบเธอมาก พูดและเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ เเต่เพราะเธอไม่ใช่สำหรับผม ผมจึงไม่เคยใส่ใจ