[ทำไมไม่รับสายพี่เลย]
หญิงสาวเหลือบมองจอสมาร์ตโฟน กดดันจนหัวใจบีบรัด
ตลอดเวลาหลายสัปดาห์นับั้แ่รู้ว่าตัวเองกำลังอุ้มท้อง เธอไม่เคยรับสาย ไม่ตอบข้อความจากปริณธวัฒน์เลยสักครั้ง
เธอไม่รู้จะจัดการความรู้สึกสับสนของตัวเองอย่างไรดี
แค่อยากตัดใจทำไมมันยากเย็นนัก!
เธอกำลังจะคว่ำจอลง ไม่อยากเห็นข้อความที่เขาส่งมาจนพานจะทำให้ใจอ่อนอีก ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเลิกติดต่อกับเขาอย่างสิ้นเชิงเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่แต่ชายหนุ่มยังพยายามติดต่อเธอทุกช่องทาง แม้เธอไม่รับสายก็ขอให้เพื่อนสนิทของเธอที่เขารู้จักช่วยพูดอ้อนวอนให้ยอมรับสายจากเขาสักครั้งก็ยังดี
[ขอร้อง ตอบสักข้อความก็ยังดี]
ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกตรงลำคอ ถ้าเธอปล่อยตัวเองให้ตอบรับเขาแล้วจะตัดใจยังไง เพียงแค่เขาคิดถึงเขาก็เ็ปในหัวใจไปหมด
[ลืมแล้วเหรอวันนี้วันเกิดพี่ รับสายอวยพรให้พี่สักประโยคได้มั้ย สัญญาว่าพี่จะไม่กวนเวลาอิงมากกว่านั้น]
เธอกำลังจะตัดใจ ปัดลบข้อความหากแต่สายเรียกเข้าจากเบอร์โทรของปริณธวัฒน์ปรากฏตรงหน้าจอเสียก่อน
นรารินชั่งใจหลายวินาทีขณะมองเบอร์โทรคุ้นตา
[อิง]
เสียงทุ้มจากคนปลายสายเอ่ยเรียก น้ำเสียงของเข้าเข้มกว่าปกติคล้ายบ่งบอกว่ากำลังวุ่นวายไม่สบายใจเลยสักนิด
[ทำไมไม่รับสายพี่ ไม่อ่าน ไม่ยอมตอบข้อความ] ชายหนุ่มถามรัว ชัดเจนแล้วว่ากำลังโกรธขึ้งคนปลายสาย
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ั์ตาสั่นระริก พูดไม่ออกว่าจะโกหกเขาอย่างไรดีที่เธอพยายามหลบเลี่ยงไม่คุยไม่ยอมพูดจาเช่นนี้
[พี่เป็ห่วงอิง อยากรู้ว่าอยู่ที่นั่นคนเดียวเป็ยังไงบ้างแต่เงียบใส่กันแบบนี้กำลังคิดอะไรอยู่!] เขาดุ ไม่บ่อยครั้งนักที่จะทำตัวเป็ผู้ใหญ่เหนือกว่าเธอ
อารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจผสมผสานความรวดร้าวทำให้หญิงสาวพลั้งปากถามสิ่งที่อัดอั้นในใจออกไปจนหมด
“ทำไมพี่ปัณต้องห่วงอิงด้วยคะ! มีสิทธิ์อะไร เราไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย แถมตอนนี้อยู่คนละประเทศแล้วไม่ต้องเจอ ไม่ต้องหวังผลประโยชน์อะไรจากกันอีก พี่ปัณจะพยายามวุ่นวายเื่ส่วนตัวของอิงอีกทำไม!”
[เป็อะไรเนี่ยอิง จู่ๆ เราก็ไม่มีเหตุผลใส่พี่ เกิดอะไรขึ้นที่นั่นหรือเปล่า บอกให้พี่ฟังได้มั้ย]
เขายิ่งเป็ห่วง อยากรู้ให้ได้ว่าสาเหตุการเปลี่ยนแปลงกะทันหันจากหน้ามือเป็หลังมือของหญิงสาวที่เคยอ่อนหวานน่ารักคนนี้มันเกิดขึ้นจากสาเหตุใด ชายหนุ่มไม่สบายใจ หงุดหงิด แถมกังวลใจติดต่อกันหลายวันนับั้แ่วันแรกที่เขาจับสังเกตได้ว่านรารินไม่เหมือนผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก!
น้ำตาหญิงสาวร่วงเผาะ ทั้งความรู้สึกอัดอั้นผสานกับฮอร์โมนแปรปรวนตามธรรมชาติของคนตั้งท้องยิ่งทำให้อ่อนแออ่อนไหวง่ายกว่าปกติ
[ยิ่งอิงไม่ยอมพูดแบบนี้พี่ยิ่งไม่สบายใจเลยนะ]
“อิงปกติดีค่ะ”
เขาไม่มีทางเชื่อว่าทุกอย่างเป็ปกติ นรารินคนเดิมที่เขารู้จักตลอดหลายปีไม่ใช่ผู้หญิงประเภทเข้าใจยาก ปากน้อยคอน้อย ชอบหลีกเลี่ยงปัญหาอย่างนี้ เธอพูดกับเขาได้ทุกเื่เช่นเดียวกับที่เขาสามารถบ่นสารพัดสิ่งในชีวิตให้ฟังได้โดยไม่ต้องกลัวคำตัดสิน ต่อว่าจากเธอเช่นกัน
[พี่ขอที่อยู่]
เขาร้อนใจ อยากไปหาให้ได้ซะเดี๋ยวนั้น
“ไม่ค่ะ เราจะไม่เจอกันอีกแล้ว”
[อิง!!] ปริณธวัฒน์ทั้งใทั้งงุนงงสับสนในคราวเดียวกัน เคยสัญญากันแล้วไม่ใช่หรือว่าอนุญาตให้เขาไปหาเธอได้ แต่ไม่ทันไรก็กลับลำเปลี่ยนคำพูดซะแล้ว
“อย่าเสียเวลาเดินทางเลยค่ะ พี่ปัณมีงานต้องทำ มีคนรักให้ต้องเทคแคร์เธอนะคะ”
[เพราะเื่แฟนของพี่หรือเปล่า อิงถึงเปลี่ยนไปเป็แบบนี้]
“ไม่ใช่หรอกค่ะ เื่ส่วนตัวของพี่ัปัณไม่เกี่ยวข้องกับอิงเลยสักนิด” เธอปฏิเสธ หากแต่แท้จริงแล้วมันมีมีผลอย่างมากเพราะอาการเจ็บตรงอกข้างซ้ายมันเกิดขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเช้านี้เอง ครั้งแรกที่เขาลงรูปกับว่าที่คู่หมั้นในอินสตาแกรมส่วนตัว พร้อมแคปชั่นหวานที่หมอปิ่นมาเซอร์ไพรส์วันเกิดเป็คนแรกด้วยของขวัญชิ้นพิเศษที่น้อยคนนักจะรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร แต่เธอรู้ คงหมายถึงการที่สัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปได้ไกล และแสนลึกซึ้ง
เขาค่อนข้างมั่นใจแจ่มชัดแล้วว่าต้นตอของความถมึงทึงของหญิงสาวมาจากสาเหตุใด
ปริณธวัฒน์ผ่อนลมหายใจ
[อิงรู้สึกยังไง ทำไมไม่บอกพี่]
“เกี่ยวกับเื่อะไรคะ”
[ความรู้สึกของอิง]
“กับอะไรกับใครคะ”
[กับพี่]
เธอรักเขา แต่พูดได้หรือเปล่าเธอไม่รู้ ไม่เคยมั่นใจว่าตัวเองดีพอสำหรับคนสมบูรณ์พร้อมเช่นเขา
เวลาตั้งหลายปีถ้าเขาจะรักเธอตอบ คงรักไปนานแล้ว
เขาแค่แคร์คนที่เคยมอบกาย มอบความสบายใจให้ ทั้งหมดทั้งมวลมันไม่ใช่ความรัก
นรารินหลุบตาแน่น จิกเล็บลงกลางฝ่ามือ สะกดกลั้นความปวดแปลบตรงออกข้างซ้าย
การบอกรักจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยนอกจากความสร้างลำบากใจให้เขา ในเมื่อเขาเคยเลือกปล่อยมือจากความสัมพันธ์แบบคู่นอนกับเธอถึง 3 ครั้ง มันชัดเจนอยู่แล้วว่าหัวใจเขาไม่ได้มอบความรู้สึกอื่นใดให้เธอนอกจากเห็นเป็ที่พักพิงทางใจ ผ่อนคลายทางกาย เป็เซฟโซนที่วกกลับมาหาเมื่อเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเพียงเท่านั้น
น้ำตาหญิงสาวไหลอาบสองแก้มอีกครั้ง ก่อนเอ่ยตัดขาด
“อิงไม่เคยรู้สึกอะไรเกินเลยกับพี่ปัณเลย อย่างที่เราเคยคุยกันตั้งหลายหนไงคะ ว่าเราเป็แค่คู่นอน เป็ความสะดวกทางกายของกันและกันเท่านั้น แต่อิงดีใจนะคะในที่สุดพี่ปัณก็เจอคนที่อาจจะมองภาพอนาคตร่วมกันได้สักทีส่วนเื่ของเราจบมันไปเถอะค่ะ อิงอยู่ที่นี่สบายใจดีคงไม่ไปกลับเมืองไทยอีกแล้ว ที่อิงไม่รับสายไม่ติดต่อเพราะอยากเริ่มต้นใหม่ก็แค่นั้นเองค่ะ”
หัวใจคนฟังชา สมองว่างเปล่าขาวโพลน
เขาไม่มีความสำคัญกับเธอเลยหรือทั้งที่แอบคิดเอาคนเดียวว่าเธอคงหึง คงโกรธที่เห็นเขาลงภาพถ่ายกับผู้หญิงคนอื่น เขาแค่อยากลองใจนราริน แต่ผลลัพธ์ของมันกลับทำให้หัวใจของเขาบอบช้ำจนแทบกระอักเืเสียแทน
เขาคิดผิดไปมาก คิดว่าเธอมีความรู้สึกพิเศษให้เขามากกว่านั้นเสียอีก เขาเพิ่งรู้ตัวเมื่อไม่นานนี้เองว่าโหยหาหญิงสาวแค่ไหนนับั้แ่สูญเสียเธอไป
ก่อนหน้านี้นรารินอยู่รอเขาที่เดิมเสมอ แต่เขาทำราวกับเธอเป็เพียงจุดระบายความรู้สึกชั่วครู่ชั่วยาม ทั้งอันที่จริงเธอมีความสำคัญกับหัวใจของเขาเหมือนอย่างร่างกายที่ขาดออกซิเจนไม่ได้
อยากเริ่มต้นใหม่อย่างนั้นหรือ! หัวใจของเขาคล้ายกับถูกอุ้งมือแข็งแรงบีบยับเยินไม่มีชิ้นดี
ภายในอกปวดร้าว ขอบตาแสบร้อน มือที่กำขอบระเบียงมีเส้นเืปูดโปนขึ้น แต่ไหล่สองข้างลู่ลงด้วยความผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
[อิง้าแบบนั้นจริงๆ ใช่มั้ย]
“ค่ะ ถ้าพี่ปัณเข้าใจแล้วก็อย่าทำให้อิงลำบากใจอีกเลยนะคะ” เธอฝืนทำใจร้าย เน้นสุ้มเสียงแต่ละถ้อยคำชัดเจนกระแทกตรงกลางใจคนฟังราวกับเข็มนับร้อยพันเล่มทิ่มแทง
ทำไมเขาไม่รู้ตัวเร็วกว่านี้ว่ารู้สึกอย่างไรกับนราริน ‘เขา้าเธอ…เพราะรัก ไม่ใช่แค่เพื่อทดแทนความเหงา ความอ้างว้าง’ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อีกแล้วในเมื่ออีกฝ่ายพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่าไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเลยและ้าเริ่มต้นใหม่ สิ่งเดียวที่เขาได้คือช่วยสนับสนุน และหลีกทางให้โดยไม่เข้าไปก้าวก่ายรบกวนเธออีก
ปริณธวัฒน์ข่มเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเพื่อตอบรับ [ครับ พี่จะไม่กวนอิงอีกแล้ว]
มันเป็การพูดคุยกันครั้งสุดท้าย เมื่อสายตัดไปต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับร่องรอยความปวดร้าวที่เกิดขึ้นและเกาะกุมในหัวใจตลอดเวลาหลายปีต่อมาโดยไม่เคยเลือนราง เ็ปเสมอราวกับเพิ่งเกิดขึ้นหมาดๆ ทุกครั้งที่ย้อนกลับไปคิดถึง
…
“เป็ยังไงบ้างคะปัณ เธอว่ายังไงบ้าง” ปวริศาย่อตัวลงนั่งโดยเว้นระยะห่างพอเหมาะระหว่างตัวเธอกับชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน
ปริณธวัฒน์เหลือบมองหญิงสาวนิด กระตุกยิ้มตรงมุมปากอย่างยากเย็น ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดได้เลยนอกจากซึมซาบอาการจุกในอก
วันเกิดของเขา ชายหนุ่มตั้งใจทำทุกอย่างให้ชัดเจนบอกปฏิเสธผู้หญิงที่ครอบครัวเลือกให้อย่างรักษาน้ำใจเพื่อจะได้บอกรักผู้หญิงอีกคน หากแต่ความตั้งใจส่วนหลังของเขาพังครืนไม่เป็ท่า
หมอปิ่นเข้าอกเข้าใจอีกทั้งสนับสนุนให้เขาเดินตามความรู้สึกตัวเอง เธออาจได้รับความคาดหวังจากครอบครัวให้สานสัมพันธ์กับปริณธวัฒน์ก็จริง อีกอย่างเธอมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขา แม้มันยังไม่ลึกซึ้งถึงขั้นเรียกได้ว่ารัก แต่เรียกได้ว่ายินดีเปิดใจศึกษากันและกันอย่างไม่ขัดข้อง
ปริณธวัฒน์มีความสามารถ รูปร่างหน้าตาดี มาจากครอบครัวที่คู่ควรกับการฝากฝังชีวิตด้วยการแต่งงาน หากแต่เขาเอ่ยบอกกับเธออย่างชัดเจนก่อนทั้งคู่จะถลำลึกว่าเขารักผู้หญิงอีกคน
เธอใจกว้างและผลักดันเขาด้วยซ้ำไปให้พูดเปิดอกกับนรารินซึ่งว่ากันตามจริงก็คล้ายเป็คู่แข่งทางหัวใจตัวเอง
ปวริศายอมรับได้หากปริณธวัฒน์ไม่เลือกเธอ เพราะตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็อะไรกันเลยด้วยซ้ำนอกจากเพื่อนเก่าั้แ่สมัยเด็กตัวกะเปี๊ยกเดียวเพราะสองครอบครัวรู้จักสนิทสนมจากการทำธุรกิจด้วยกัน
เธอมีเพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ ซึ่งเป็ลูกหลานของครอบครัวคู่ค้าที่หมายตาอยากได้เป็สะใภ้ หากแต่คนคงแก่เรียนใช้เวลากับการศึกษาในคณะแพทย์ ทำงานที่ต่างประเทศกระทั่งอายุย่างเลข 3 คนที่เธอเองถูกตาถูกใจก็ตกล่องปล่องชิ้นกับคนอื่นไปก่อนหน้าแล้ว ยังเหลือก็แต่ปัณนี่ล่ะที่ยังครองโสดจนอายุครบ 28 ปี เต็ม
“ผมอกหักแล้วล่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะแค่นๆ แล้วคว้าแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปาก
แม่คะยั้นคะยอให้เขามาฉลองวันเกิดอายุครบ 28 ปี กับปวริศาที่ภัตตาคารหรู เพื่อให้คนทั้งสองใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น หากแต่เขากลับใช้โอกาสนี้ปฏิเสธการสานสัมพันธ์กับหล่อนอย่างนุ่มนวล เพื่อจะอกหักจากผู้หญิงใจร้ายอีกคน
น่าสมเพชตัวเองชะมัด!
ปวริศาช้อนนิ้วใต้แก้วทรงสูงของตัวเอง ยกเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ใสขึ้นจิบบ้าง เอนแผ่นหลังเปลือยพิงพนักเก้าอี้พลางเอียงใบหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า
เธอไม่ยินดี แต่ก็ไม่ยินร้ายกับสิ่งที่ชายตรงหน้ากำลังเผชิญหากแต่กำลังคิดภาพอนาคตระหว่างทั้งคู่ ก่อนโน้มใบหน้าเข้าหา โดยมีโต๊ะคั่นตรงกลาง ด้วยท่วงท่าปราศจากการเชื้อเชิญและยั่วยวนอย่างสิ้นเชิง
“งั้นลองดูก่อนดีมั้ยคะ”
ปริณธวัฒน์เลิกคิ้วฟังคำถามยังไม่ค่อยกระจ่างใจ คนตรงข้ามจึงขยายความให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
“ลองคบกัน…"
244K
