ตอนที่ 9 ชิงชิงช่างสวยจริงๆ (1)
สองพ่อลูกกลับถึงบ้านตระกูลเผย ก่อนจะลงรถ เผยเจียงหลินหันหน้าไปมองลูกสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวแล้วเอ่ยเสียงเตือนเบา
“ชิงชิง พรุ่งนี้ถ้าไม่มีเื่อะไรก็อย่าออกจากบ้านไปไหนเลย คืนพรุ่งนี้จะมีลุงป้าน้าอาจากตระกูลต่างๆ พาลูกๆ มาร่วมงานเลี้ยงที่บ้าน คราวนี้ลูกแต่งตัวดีๆ อย่าเสียมารยาทละรู้ไหม”
“ค่ะ คุณพ่อวางใจได้” เผยเย่ว์ชิงชะงักมือที่จับเบ้าจับประตู เอ่ยเสียงตอบรับอย่างเชื่อฟังก่อนจะเปิดประตูลงจากรถกลับไปที่ห้องตัวเอง
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เผยเย่ว์ชิงก็มานั่งหน้าโต๊ะหนังสือ หยิบหนังสือขึ้นมาเริ่มทบทวนบทเรียน เธอยังเรียนไม่จบชั้นปีที่สาม พอหมด่ปิดเทอมฤดูร้อนก็ต้องกลับมหาวิทยาลัย จะทิ้งการเรียนไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถเรียนจบอย่างราบรื่นได้
มหาวิทยาลัยซีเฉิงซือมู่ขึ้นชื่อเื่ความเข้มงวดต่อนักศึกษา เกรดเรียนของเธอแย่จนเกือบจะถูกบังคับให้ออกจากมหาวิทยาลัย สุดท้ายยังเป็เผยเจียงหลินที่ช่วยเธอเรื่อยมาถึงชั้นปีที่สามได้
ชาติที่แล้วเธอเรียนจบชั้นปีที่สามก็แต่งงานกับอวี๋ิฉือ ทั้งชีวิตถูกเขากับเผยหลานชูบงการมาโดยตลอด กระทั่งสุดท้ายถึงมีจุดจบน่าอนาถอย่างนั้น ชาตินี้อะไรที่ควรเป็ของเธอจะจับไว้ให้แน่น ไม่ละมือปล่อยไปง่ายๆ อีกเด็ดขาด!
ตอนนี้งานหมั้นถูกเลื่อนออกไปสำเร็จ แต่เื่นี้ยังไม่จบ…เธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับการตอแยรั้งจะแต่งงานของอวี๋ิฉือให้ดี
ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เผยเย่ว์ชิงหยุดปากกาที่จับอยู่แล้วหยิบเมมโมรี่การ์ดที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา
นี่เป็การ์ดที่หยิบมาจากโรงแรมวันนั้น บันทึกภาพเหตุการณ์ที่เผยหลานชูทำลายภาพพจน์ตัวเองั้แ่ก้าวขาเข้าประตูไว้ทั้งหมด ขอเพียงใช้งานมันดีๆ ก็สามารถทำให้เผยหลานชูเสียภาพลักษณ์ได้…
งานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้ก็คือโอกาสอันดี
เผยเย่ว์ชิงคิดถึงตรงนี้ แววตาก็พลันล้ำลึกดำดิ่ง กำการ์ดในมือแน่น…
ไม่นานก็ถึงเช้าของอีกวัน เพื่อเตรียมสถานที่จัดงานเลี้ยง คนรับใช้ในบ้านต่างเดินยกย้ายของกันขวักไขว่ สร้างบรรยากาศแสนยุ่งในเช้าตรู่อันเงียบสงบ
วันนี้ออกไปไหนไม่ได้ เื่ที่จะตามหาผู้ชายคนนั้นจำต้องเลื่อนไปอีกหนึ่งวัน เผยเย่ว์ชิงลุกขึ้นมาแต่งตัว อ่านหนังสือสักพักก็ลงไปที่ห้องอาหาร ก่อนจะปะทะกับเผยหลานชูเข้าจังๆ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่” เผยหลานชูเผยยิ้มจางๆ ทักทายเธอ ดวงหน้าเล็กแสนสวยดูเย้ายวนชวนให้คนใจสั่น
“อืม” เผยเย่ว์ชิงพยักหน้ารับ ปรายตามองเธออย่างเ็าแวบหนึ่งแล้วเดินไปนั่งกินมื้อเช้าที่โต๊ะ ความจริงหน้าตาบุคลิกของเผยหลานชูเหมาะกับการแต่งตัวที่ออกแนวเย้ายวนใจกล้ากว่านี้ ทำไมเธอถึงดึงดันจะไปสายน่ารักใสซื่อกันแน่ แต่ก็กลบรัศมีไปไม่น้อยเหมือนกัน
เผยหลานชูเห็นท่าทางเ็าของเธอก็ไม่พอใจ สายตาร้ายกาจพาดผ่านวูบหนึ่ง
ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกัน กินมื้อเช้าท่ามกลางความเงียบ เผยหลานชูไม่เคยถูกเพิกเฉยเช่นนี้มาก่อนก็ชักจะไม่ค่อยชิน เมื่อก่อนเผยเย่ว์ชิงคุยกับเธอทุกเื่ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้…
เผยเย่ว์ชิงกินมื้อเช้าอย่างเชื่องช้า สังเกตเห็นความกังวลบนใบหน้าของเผยหลานชูก็รู้สึกระรื่นใจ เตรียมตัวให้ดีนะ เผยหลานชู เื่ที่โรงแรมยังไม่จบแค่นี้หรอก
หลังมื้อเที่ยง ซูอวิ๋นกลับมาจากข้างนอก พาพวกเธอเข้าไปยังห้องแต่งตัวแล้วเริ่มวางแผนการแต่งตัวสำหรับคืนนี้ให้
ซูอวิ๋นเป็สไตลิสต์ชั้นสูงอยู่แล้ว นานๆ ทีจะได้เห็นเผยเย่ว์ชิงไม่แต่งหน้ามั่วซั่วและใส่ชุดราตรีพองฟูอลังการ ซูอวิ๋นย่อมดีใจจนช่วยเธอแต่งตัวด้วยตัวเอง
เธอไม่ได้แต่งตัวให้ลูกสาวแท้ๆ ของตนมานานมากแล้ว เมื่อก่อนมักทุ่มเทให้เผยหลานชูทั้งหมด พอมาดูเอาตอนนี้เธอพลาดอะไรไปมากจริงๆ
“ชิงชิงของเราช่างสวยจริงๆ” ซูอวิ๋นถักผมให้เธอ พอได้สังเกตใบหน้าลูกสาวในระยะใกล้แบบนี้ ความผิดหวังที่มีต่อเธอมาตลอดหลายปีก็ถูกกู้คืนด้วยความชื่นชมทีละนิด
“พ่อแม่ให้ดีเอ็นเอมาดีไงคะ ไม่งั้นจะมีหนูได้ยังไง” เผยเย่ว์ชิงหัวเราะเบาๆ ทีหนึ่ง นานมากแล้วที่เธอไม่ได้คุยกับซูอวิ๋นอย่างสนิทสนมแบบนี้ มันทำให้เธอรัก่เวลาที่ได้อยู่กับแม่อย่างตอนนี้เอามากๆ
“ทำไมแม่ไม่รู้ว่าลูกช่างพูดขนาดนี้มาก่อนนะ” ซูอวิ๋นยกมือเขี่ยปลายจมูกเธออย่างรักใคร่แล้วคลี่ยิ้ม ใบหน้างามดูทรงเสน่ห์ยิ่งขึ้น
เผยเย่ว์ชิงก็ยิ้มตอบ คอยยื่นเครื่องประดับให้แม่ที่กำลังง่วนอยู่กับผมตัวเอง บรรยากาศดำเนินไปอย่างชื่นมื่น
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
9K
