บทที่ 02
วันนี้หลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย วินน์ก็พบกับใครบางคนนั่งกระกระวายอยู่ตรงล็อบบี้ด้านล่างคอนโด ผิดจากที่เขาคาดเสียที่ไหน ยังไม่เกินสามวัน เอิงก็รีบแจ้นมาหาเขาที่คอนโด ก่อนหน้านี้เอิงส่งข้อความหาเขาผ่านทุกแอพพลิเคชั่น วินน์กดอ่าน แต่ไม่ตอบเอิงโทรมา วินน์ก็ไม่รับสาย กระทั่งวันนี้ เขาก็เห็นเอิงโผล่มาที่นี่แล้ว
"คุณวินน์! " เอิงลุกพรวดจากโซฟา ยกมือทักทายพร้อมรอยยิ้มดีใจ
วินน์หยุดเดิน เขาปรายตามองเอิงแวบหนึ่ง สายตาเ็านั้นทำให้รอยยิ้มดีใจบนใบหน้าของเอิงเลือนหายไป เอิงแน่ใจว่าเขาเห็น เพราะสบตากันแวบหนึ่ง แต่วินน์กลับเมิน และเดินต่อไปอย่างไม่สนใจ
ลิฟท์ตัวที่วินน์ขึ้นไปแล้ว อิงรอสักพัก ก่อนจะกดลิฟท์แล้วตามวินน์ขึ้นไป...
วินน์นอนเปิดทีวีสบายอารมณ์ เขาได้ยินเสียงกริ่งดังหน้าห้องก็ไม่สนใจ กลับเร่งเสียงทีวีให้ดังขึ้นอีก จนเสียงกริ่งเงียบไป แต่วินน์รู้ เอิงยังไม่ไปไหนหรอก วินน์ปล่อยให้เข็มนาฬิกาเดินไปอย่างใจเย็น เขาเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็ค่ำแล้ว
เขาลุกพรวด เดินผ่านหน้าทีวีไปเปิดประตูห้อง กวาดสายตามองหาใครสักคน กระทั่งพบว่าร่างเล็กนั่งพิงกำแพงชันเข่าฟุบหน้าอยู่
"คุณวินน์..." เอิงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าวินน์เปิดประตูออกมาตนก็ดีใจแล้ว
แม้วินน์จะมีสายตาเ็ามอบให้ แต่เอิงก็คิดว่ายังดีกว่าไม่ได้เห็นหน้าเขา
"กลับไป" วินน์เอ่ยปากไล่
เอิงลุกขึ้น จับมือของวินน์มากุมไว้ หากวินน์กลับสะบัดออกอย่างไม่ไยดี เอิงหน้าเสีย มองหน้าเขาอย่างตัดพ้อ ในขณะที่เอิงคิดถึงวินน์ทุกวัน แต่เมื่อได้เจอกัน วินน์กลับเมินเฉยแบบนี้
"คุณวินน์ให้ผมอยู่ที่นี่เถอะนะครับ" เอิงอ้อนวอน อดทนกับความคิดถึงไม่ไหวแล้ว
"มึงอยากจะไปจากกูไม่ใช่รึไง! "
เอิงส่ายหน้ารัว แน่ใจว่าไม่มีวินาทีไหนที่อยากจะไปจากเขา ยอมรับอย่างเต็มหัวใจว่าแพ้วินน์ราบคาบ ทุกครั้งที่มีปัญหากัน เอิงจะเป็ฝ่ายที่ทานทนกับความคิดถึงได้ไม่นาน อยากทำใจแข็ง แต่ก็ทำไม่ได้สักครั้ง ไม่เช่นนั้น คงไม่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้แน่
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคุณวินน์! " เอิงเข้าไปเกาะแขน วินน์ดึงออก
"ไปให้พ้นหน้ากู..." เขาไม่ได้ตะคอก แค่ออกปากไล่อย่างเ็า
"คุณวินน์" เอิงเรียกร่างสูงอีกครั้ง วินน์หมุนตัวจะกลับเข้าห้อง เอิงรีบวิ่งไปกอดเขาจากด้านหลัง
วินน์เหยียดยิ้ม เขาเอ่ย
"มึงน่าจะรู้นะเอิง ว่าควรทำยังไงให้กูพอใจ"
เอิงซบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง
"ผมยอมทุกอย่างแล้ว ยอมคุณวินน์ได้ทุกอย่างเลย"
วินน์หันกลับมา เอิงคลายอ้อมกอด วินาทีที่สบตากับวินน์ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขา้าอะไร...
เอิงคุกเข่ากลางห้อง ตรงหน้าของตนมีร่างสูงของวินน์ยืนอยู่ มือบางยกขึ้นเลิกชายเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาว ยืดตัวขึ้นเล็กร้อย ใบหน้าหวานอยู่ตรงกลางหน้าท้องแกร่ง
ริมฝีปากบางประทับจูบตรงหน้าท้องแกร่งแ่เบา ในขณะที่มือนั้นใช้ปลดเข็มขัดหนังสีดำออก ตะขอกางเกงถูกปลด กางเกงขายาวที่ร่างสูงใส่ถูกรูดลงมากองอยู่ปลายเท้า
ใบหน้าหวานร้อนผ่าว แก้มใสออกสีระเรื่อยามที่วินน์แอ่นกายเข้าหา แม้จะมีชั้นในสีเทากั้นไว้ แต่ก็ไม่อาจปิดกั้นจินตนาการของเอิงไว้ได้เลย
ปลายนิ้วเรียวเขี่ยขอบกางเกงชั้นในสีเทารูดมันต่ำลงมา ตัวตนของวินน์ดีดออกมา ััใบหน้าของเอิงทันที วินาทีต่อมา มันถูกครองครอบด้วยริมฝีปากบาง คุ้นเคยกันดีนัก
"ดีเอิง..." เสียงกระเส่าของวินน์เอ่ยชม ในเื่นี้ เอิงไม่เคยทำให้ผิดหวัง ทำได้ดีเสมอ เขาพอใจเซ็กส์ที่เกิดขึ้นกับเอิงมาก
ก็แค่เซ็กส์...วินน์ย้ำเตือนความรู้สึกลงไปในหัวใจของตัวเอง
ได้ยินเข้าเอ่ยชม เอิงก็ดีใจ ใช้ปากดูดส่วนนั้นของวินน์ โดยที่มือหน้าช่วยประคองศีรษะเล็ก อีกทั้งเขายังขยับสะโพกช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวให้เป็จังหวะ
"อื้ม! " เอิงส่งเสียงในลำคอ หลายครั้งที่ส่วนปลายของความใหญ่โตกระแทกลำคอ จนหน้า ใบหูแดงก่ำ
"อ่าส์! " เสียงคำรามของวินน์สิ้นสุด ความอุ่นชื้นฉีดพ่นเต็มโพรงปาก
"แค่ก! แค่ก! " เอิงผละออกมา สำลักบางส่วนออกมา ไหลเยิ้มตรงมุมปากทั้งสองข้าง
มือของวินน์สองข้างยึดไหล่บาง ยกร่างของเอิงขึ้นมา ผลักดันร่างเล็กจนแผ่นหลังชิดติดผนัง วินน์ตามเข้าไปประกบจมูกในวินาทีต่อมา กลิ่นน้ำคาวคละคลุ้งเต็มมาก ไม่มีคำว่ารังเกียจ เขาจูบเอิงอย่างดูดดื่ม แทบไม่เว้นว่างให้อีกฝ่ายหายใจ
"คะ...คุณวินน์! ดะ...เดี๋ยว! " เอิงเบี่ยงหนีัั ไม่ใช่รังเกียจ แต่ตนเองเหมือนจะหายใจไม่ทัน
วินน์รุนแรงทุกครั้งในเื่นี้ เอิงรู้สึกเหมือนตัวเองจะตายให้ทุกครั้งยามเขาร้อนแรง แต่ก็ช่วยไม่ได้! เมื่อชอบเขามาก ทำให้เอิงชอบไปหมดทุกอย่าง บางทีก็คิดว่าตัวเองอาจจะเสพติดความรุนแรงไปแล้ว
ร่างเปลือยเปล่าของเอิงถูกยกขึ้นมาในอ้อมกอด แขนสองข้างยกขึ้นโอบรอบคอวินน์เอาไว้ ใบหน้าซุกกับอกกว้าง ก่อนจะหวีดร้องออกมาเมื่อวินน์โยนร่างลงกลางเตียง ก่อนที่เขาจะกระโจนเข้าไปหา พร้อมขย้ำเหยื่อ
ขาเรียวสองข้างแยกห่างจากกันอัตโนมัติ วินน์แทรกกายเข้าไปตรงกลาง เขาจับตัวตนแข็งขืนจดจ่อตรงช่องทางด้านหลังของคนใต้ร่าง เอิงแทบจะแดดิ้น เมื่อวินน์เอาแต่หยอกล้อด้วยการใช้ส่วนปลายดุนดัน แต่ไม่ยอมเข้าไปสักที
"เข้ามาได้แล้วครับคุณวินน์" เอิงบอกเสียงออดอ้อน น้ำเสียงและแววตานั้นแทบทำให้วินน์อยากจะตอบสนอง แต่เขาอยากจะแกล้งอีกฝ่ายมากกว่า
พรึ่บ!
วินน์ผละออก เอิงหน้าเหวอ มองร่างสูงที่ขยับไปนั่งพิงกายที่หัวเตียง
"อย่าลืม! ว่ามึงต้องทำให้กูพอใจนะ" วินน์บอก
เอิงดันกายลุกขึ้น มองส่วนตรงกลางของวินน์ที่ชี้ขึ้น ร่างเล็กจึงขยับกายขึ้นคร่อม ใช้มือจับที่ตัวตนของวินน์ พร้อมค่อย ๆ กดบั้นท้ายของตัวเองหลอมรวมกายประสานกัน
"อื้อ! " เอิงกัดปาก ทั้งเจ็บเสียวระคนกัน
วินน์สูดปาก สองมือจับสะโพกเนียน
"ขยับ! " เขาออกคำสั่งพร้อมช่วยควบคุมจังหวะขึ้นลงให้ เอิงเหมือนจะหัวไว รู้ได้ทันทีว่าวินน์ชอบแบบไหน
มือเล็กสองข้างยึดบ่าแกร่งไว้แน่น ยกตัวขึ้นลง ส่วนนั้นเข้าออกสุดทาง เหงื่อกาฬของทั้งคู่ไหลซึมออกมา ทั้งที่เครื่องปรับอากาศทำงานได้ดีเยี่ยม
"แฮ่ก ๆ " เอิงหอบเหนื่อย "นะ...เหนื่อยแล้ว! "
จังหวะการเคลื่อนไหวช้าลง เสียงหอบหายใจของเ้าตอมหนักขึ้น แต่วินน์ยังไปไม่ถึง แต่เต้าเอิงผ่อนแรงแล้ว เขาจึงดันร่างเล็กให้รอนราบไปกับพื้น ตามประกบลงมา แยกขาสองข้างของอีกฝ่ายออกกว้าง แล้วกระแทกตัวตนเข้าออก ร่างของเอิงะเื ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวบ่งบอกว่าความปรารถนาของวินน์แรงนัก เอิงรู้ชะตาตัวเองว่ามันจะไม่จบแค่นี้
น้ำสีขาวขุ่นฉีดพ่นออกมาอีกครั้ง ค่อนคืนแล้ว วินน์ยังคงพลิกกายของเอิงไปมา
"คุณวินน์" เอิงเรียกเขา ในขณะที่ร่างถูกตับตะแคงจ้าง ส่วนกลางวินน์เข้าไปได้ลุกกว่า ตามเนื้อตัวของเอิงมีแค่ร่องรอยตราตรึง
"หื้ม" วินน์ขานรับ ขณะที่ซุกไซร้ใบหน้าลงที่ซอกคอ จงใจสร้างรอยเอาไว้ด้วย
"ผมรักคุณวินน์..." เอิงบอก ในขณะที่หลับตาทเหนื่อยอ่อนสุดแรง คล้ายจะไม่มีสติแล้ว
"อืม..." วินน์ขานรับ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอิงบอกแบบนี้ และที่สำคัญ วินน์เองก็รู้ รู้มาตลอด
"อย่าให้ผมไปไหนเลยนะ..."
"อืม..." วินน์ขานรับอีกครั้ง
เอิงตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัว โชคดีที่วันนี้เป็วันหยุด จึงไม่ต้องรีบไปตื่นไปทำงาน หันไปมองข้างกายนั้นว่างเปล่า ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้นดังออกมาจากห้องน้ำ คิดว่าวินน์คงกำลังอาบน้ำอยู่
ร่างบางขยับกายลุกขึ้น ผ้าห่มที่คลุมกายร่นไปกองที่เอว เอิงเบิกตากว้างเมื่อก้มมองไปตามผิวกาย มีแต่ร่องรอยรักนั้นเต็มไปหมด หากไม่ไร้เดียงสาจนเกินไป ใครก็มองว่าว่ารอยนั่นเกิดจากอะไร
"คุณวินน์นะคุณวินน์" เอิงบ่นพึมพำ คิดว่าตัวเองคงต้องใส่เสื้อผ้าปกปิดร่างกายไปอีกหลายวันเลย
ประตูห้องน้ำเปิดออกมา วินน์นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมา สบตากับเอิงที่นั่งอยู่ มือข้างหนึ่งของเอิงยกขึ้นเกาท้ายทอยด้วยความรู้สึกเขิน เมื่อเห็นหน้าวินน์ในตอนนี้ก็อดที่จะนึกถึงเื่เมื่อคืนไม่ได้
"บุหรี่กูหมด เดี๋ยวจะออกไปข้างนอก อยากกินอะไร" วินน์ถามพลางเดินมาหยุดหน้ากระจก มองเอิงผ่านกระจกเงา
"คุณวินน์ให้ผมทำให้ก็ได้ ไม่ต้องลำบากซื้อมาหรอก" เอิงบอกด้วยความเกรงใจ อีกอย่าง เพราะเห็นว่าวันนี้เป็วันหยุดด้วย จึงอยากทำอาหาร และใช้เวลาอยู่ที่นี่กับวินน์ทั้งวัน
"ตามใจ ของในตู้เย็นที่มึงซื้อไว้คราวก่อนก็ยังอยู่ ดูเอาละกัน" วินน์บอก "ขาดเหลืออะไรเดี๋ยวก็บอก กูจะไปซื้อให้"
เอิงยิ้ม รู้สึกเหมือนวินน์ใส่ใจอย่างไรอย่างนั้น "คุณวินน์ครับ..."
"อะไร"
"ถ้าวันนึง เราอยู่ด้วยกัน คงมีความสุขน่าดูเลยนะครับ" เอิงพูดออกมา
"เลิกพูดมาก ไปอาบน้ำได้แล้วไป กุจะออกไปแล้ว ส่งข้อความมาบอกละกันว่าจะให้ซื้ออะไรเพิ่ม" วินน์พูดจบก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแต่งตัว
เอิงถึงกับจ๋อยไปทันที นึกอยากจะตบปากตัวเองที่พูดถึงเื่นั้น ไม่เข็ดเสียที ทุกครั้งที่พยามยามพูดถึงเื่อนาคต วินน์ก็นิ่งเงียบ หรือบางทีเขาก็ไม่พอใจ สำหรับเอิงแล้ว ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ทุก่เวลาที่เอิงคิด จะมีวินน์อยู่ในทุก่เวลาเสมอ แต่สำหรับวินน์แล้ว เอิงไม่แน่ใจเลย เพราะเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจริง ๆ
"ไปนะ" วินน์บอก
"ครับ" เอิงพยักหน้า ยังคงนั่งอยู่ที่เตียง มองที่วินน์กำลังเดินมาหา
วินน์โน้มหน้าลงไปจูบที่แก้มใสของเอิง ก่อนจะเดินออกไป เอิงมองตาม เบื่อตัวเองเหมือนกัน ที่พอน้อยใจ และเขาทำอะไรน่ารัก ๆ แบบนี้ ก็ลบความรู้สึกหม่นหมองในใจก่อนหน้าออกได้เสมอ
เห้อ...
หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อย เอิงก็เลือกเสื้อผ้าของวินน์มาใส่ ก่อนเอิงก็มาดูข้าวของในตู้เย็นที่เหลืออยู่เยอะ จึงไม่ได้ขอให้วินน์ซื้อของเข้ามาเพิ่ม ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิมั้แ่ครั้งก่อนที่เอิงมาที่นี่ วินน์ไม่แตะอาหารเลย ซึ่งเป็ปกติที่เขาทำอาหารไม่เป็ มีแต่อาหารแช่แข็งเท่านั้นที่พร่องไป
ขณะที่กำลังหุงข้าว เอิงก็ได้ยินเสียงกดกริ่งหน้าห้อง จึงรีบเช็ดมือเพื่อจะไปเปิดประตูให้ คิดว่าวินน์คงจะลืมหยิบคีย์การ์ดออกไปด้วย
"ค...คุณไวน์" เอิงเรียกชื่อคนที่ปรากฎตัวอยู่หน้าประตู
"อืม พี่เอง" เ้าของชื่อเอ่ย
ไวน์ผลักบานประตูกว้างขึ้นอีก เดินเข้าไปข้างใน เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาเ้าของห้องนี้ แต่ไม่พบ
เอิงยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ถึงแม้ว่าไวน์กับวินน์จะเป็พี่น้องที่สนิทกัน แต่พวกเขาก็มีพื้นที่ส่วนตัว เอิงจึงไม่คาดคิดว่าไวน์จะมาที่นี่ ซึ่งโดยปกติเวลาที่ไวน์จะมาที่นี่ เขามักจะโทรบอกวินน์ก่อนเสมอ แต่วันนี้เขากลับมาที่นี่โดยไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งยังมาเจอเอิงอยู่ในสภาพแบบนี้ สวมเสื้อผ้าของวินน์ อีกทั้งเนื้อตัวก็เผยให้เห็นร่องรอยแบบนั้น...
"วินน์ล่ะ? " ไวน์หันไปหาคนที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง
เอิงกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับไวน์
"เอิง" ไวน์เรียกอีกฝ่าย
เอิงจำต้องหันกลับมา แต่ไม่กล้าสบตากับเขา ได้แต่ก้มหน้า
"วินน์ไปไหน? " ไวน์ถามอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่งน่ากลัว
ไวน์จ้องเอิงอย่า้าเอาคำตอบ กระทั่งสายตาของเขามองเลยผ่านไปด้านหลังเอิง ก็เห็นน้องชายที่เหมือนจะกลับมาจากข้างนอก
"พี่ไวน์! มาได้ไง! "
2K
