หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่ตายแทนท่านอีกแล้ว

ห้องเ๽้าสาวเงียบจนได้ยินเสียงไส้เทียนไหม้

หว่านอวี๋มองถ้วยยาที่ยื่นมาตรงหน้า ไม่ได้ขยับรับ

"ท่าน... ท่านพี่พูดเล่นใช่ไหมเ๽้าคะ"

"ข้าพูดเล่นหรือ"

หว่านหนิงเอียงคอเล็กน้อย มือที่ถือถ้วยยังนิ่งสนิท

"เ๽้าบอกเองว่ายานี้บำรุงร่างกาย น้องหญิงตัวเล็กกว่าข้า ผอมกว่าข้า หน้าซีดกว่าข้าด้วยซ้ำ"

"น้อง... น้องแข็งแรงดีเ๽้าค่ะ"

"เ๽้าค้านคำหมอหรือ"

หว่านอวี๋ทำหน้าไม่ถูก

ดวงตาที่เปียกชื้นอยู่แล้วยิ่งเปียกขึ้นไปอีก มือเล็กๆ ที่วางอยู่บนตักขยับไปมา

หว่านหนิงมองความเคลื่อนไหวนั้นอย่างใจเย็น

ในความทรงจำอีกชุดหนึ่ง นางเคยเห็นมือคู่นี้ทำแบบเดียวกัน

วันที่คนสวนแก่ถูกกล่าวหาว่าขโมยกำไลของนาง แล้วถูกไล่ออกจากจวนกลางฝน

ตอนนั้นหว่านอวี๋ยืนอยู่ข้างนาง มือขยับแบบนี้เป๊ะ แล้วพูดว่า "น่าสงสารจัง"

ตอนนั้นข้าคิดว่าเ๽้าสงสารเขา

ที่แท้เ๽้ากลัวว่าจะโดนจับได้

"ท่านพี่เ๽้าคะ" หว่านอวี๋เงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาสองสายพอดิบพอดี "ท่านพี่ไม่ชอบน้องแล้วหรือเ๽้าคะ ๻ั้๹แ๻่เมื่อคืนน้องก็รู้สึกว่าท่านพี่แปลกไป"

น้ำตามาเร็วมาก

หว่านหนิงเคยเชื่อน้ำตาพวกนี้อยู่แปดปี

"ไม่มีอะไรหรอก"

นางวางถ้วยลงบนถาดเบาๆ ไม่มีเสียง

"ข้าแค่คิดว่าของดีควรแบ่งกัน"

หว่านอวี๋รีบคว้าถาดขึ้นมาทันที เร็วกว่าที่หญิงสาวกำลังร้องไห้ควรจะทำได้

"น้องจะไปอุ่นมาใหม่ให้เ๽้าค่ะ ยาเย็นแล้วจะไม่มีสรรพคุณ"

"ไม่ต้อง"

"แต่..."

"ไม่ต้อง น้องหญิง"

หว่านหนิงหันกลับไปมองกระจก ยกมือแตะปิ่นปักผมให้เข้าที่

"วันนี้ข้าจะแต่งงาน ข้าไม่อยากดื่มอะไรที่ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน"

ในกระจก นางเห็นเงาหว่านอวี๋ยืนนิ่งอยู่สองอึดใจ

แล้วค่อยๆ ก้มลงเก็บถาด

จังหวะที่ก้มนั้น สีหน้าที่เคยอ่อนหวานหายไปหมดสิ้น

เหลือแต่ความว่างเปล่า

แค่ชั่วขณะเดียว ก่อนจะกลับมาเป็๲น้องสาวคนเดิม

หว่านหนิงมองผ่านกระจกโดยไม่กะพริบตา

ดีมาก...

ข้าเห็นแล้ว

✦ ✦ ✦

พอหว่านอวี๋ออกไป ชุนถาวก็ปิดประตูแล้วหันมา

"คุณหนู"

"อือ"

"คุณหนูทะเลาะกับคุณหนูรองหรือเ๽้าคะ"

"เปล่า"

"แล้วทำไม..."

ชุนถาวเลิกคิ้ว ทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจังจนดูตลก

"เมื่อวานคุณหนูยังบอกว่าจะเอาคุณหนูรองไปอยู่ด้วยที่จวนเซี่ยเลยนี่เ๽้าคะ"

หว่านหนิงหยุดมือ

จริงด้วย

ในชาติก่อน นางเป็๲คนพาหว่านอวี๋เข้าจวนเซี่ยเอง

เป็๲คนบอกแม่สามีว่าน้องสาวข้าฉลาด ช่วยงานเรือนได้

เป็๲คนแนะนำให้หว่านอวี๋รู้จักจิ่งอวี้

เป็๲คนเดินจูงมือน้องสาวไปวางไว้ในบ้านของสามีตัวเอง ด้วยมือทั้งสองข้างของนางเอง

"ชุนถาว"

"เ๽้าค่ะ"

"เ๽้าคิดว่าคนที่ยิ้มให้เราทุกวัน เป็๲คนดีทุกคนไหม"

ชุนถาวเอียงคอ

"แหม คุณหนูถามอะไรง่ายๆ ก็ไม่ใช่สิเ๽้าคะ พ่อค้าที่ตลาดยิ้มทั้งวัน แต่โกงตาชั่งทุกคน"

หว่านหนิงหัวเราะออกมาจริงๆ ครั้งแรกในสองชาติ

"เ๽้าฉลาดกว่าข้าเสียอีก"

✦ ✦ ✦

ท่านหญิงซู่เข้ามาก่อนขบวนขันหมากถึงครึ่งชั่วยาม

หน้าตึงเหมือนเคย น้ำเสียงเหมือนกำลังสั่งงานคนใช้มากกว่าคุยกับลูกสาว

"หีบสินเดิม เ๽้าสั่งให้แยกออกสิบสองใบทำไม"

"เป็๲ของที่มารดาฝากไว้ให้หลานเ๽้าค่ะ"

"เ๽้ายังไม่มีลูก"

"ก็เพราะยังไม่มี ถึงต้องเก็บไว้ให้ดีเ๽้าค่ะ"

ท่านหญิงซู่ขมวดคิ้ว

"ตระกูลเซี่ยกำลังลำบาก เ๽้าเป็๲สะใภ้ใหม่ ถ้าขนของไปไม่ครบ เขาจะว่าตระกูลเราตระหนี่"

หว่านหนิงยกตาขึ้นมอง

หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่ในชาติก่อนไม่เคยมาเยี่ยมนางแม้แต่ครั้งเดียวตลอดแปดปี

และเป็๲คนที่ตอนนางถูกจับ ส่งจดหมายมาฉบับเดียว บอกให้นางรับผิดไปเสียเพื่อรักษาหน้าตระกูลซู่

"ท่านแม่เ๽้าคะ"

"อือ"

"ถ้าวันหนึ่งลูกทำผิดกฎหมายบ้านเมือง ท่านแม่จะช่วยลูกไหมเ๽้าคะ"

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

ท่านหญิงซู่มองหน้านางอย่างงุนงง

"เ๽้าพูดอะไรบ้าๆ ในวันแต่งงาน"

"ลูกแค่ถามเ๽้าค่ะ"

"...ก็ต้องดูว่าเ๱ื่๵๹อะไร"

หว่านหนิงยิ้ม

คำตอบเดียวกันเป๊ะ

แม้แต่จังหวะที่หยุดคิดก่อนตอบก็ยังเท่าเดิม

"ลูกเข้าใจแล้วเ๽้าค่ะ"

นางลุกขึ้น จับชายชุดวิวาห์ให้เรียบ

"เ๱ื่๵๹หีบสิบสองใบ ลูกขอยืนยันตามเดิม ถ้าตระกูลเซี่ยถามขึ้นมา ลูกจะรับผิดชอบคำพูดเอง ไม่เกี่ยวกับท่านแม่"

ท่านหญิงซู่มองลูกสาวอยู่นาน เหมือนเพิ่งเห็นคนแปลกหน้า

แล้วก็หันหลังเดินออกไป โดยไม่พูดอะไรอีก

พอประตูปิด ชุนถาวถึงกล้าหายใจ

"คุณหนู... เมื่อกี้กล้ามากเลยนะเ๽้าคะ"

"ข้าไม่ได้กล้า"

หว่านหนิงมองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง

"ข้าแค่ไม่เหลืออะไรให้กลัวแล้ว"

✦ ✦ ✦

เสียงกลองดังมาแต่ไกล

ขบวนขันหมากตระกูลเซี่ยเข้าซอยแล้ว

หว่านหนิงถูกคลุมด้วยผ้าแดง โลกทั้งใบเหลือแค่สีเดียว กับพื้นหินที่เห็นลอดผ้าลงมา

มีมือเล็กๆ มาจับแขนนางไว้

"ท่านพี่"

หว่านอวี๋

"น้องจะไปเยี่ยมท่านพี่ทุกเดือนเลยนะเ๽้าคะ ท่านพี่อย่าลืมกินยา อย่าลืมดูแลตัวเอง จวนเซี่ยไม่มีคนใช้เยอะ ท่านพี่จะเหนื่อยเอา"

เสียงสั่นเครือ ฟังแล้วน่าเชื่อถือมาก

ถ้าหว่านหนิงไม่เคยตายมาก่อน นางคงกอดน้องสาวไว้แน่นแล้วบอกว่าไม่ต้องห่วง

"น้องหญิง"

"เ๽้าคะ"

"เ๽้าไม่ต้องมาก็ได้"

มือที่จับแขนนางเกร็งขึ้น

"ท่าน... ท่านพี่หมายความว่าอย่างไรเ๽้าคะ"

"ข้าหมายความว่า จวนเซี่ยไกล ทางลำบาก เ๽้าเป็๲เด็กผู้หญิง ไม่ควรเดินทางบ่อย"

หว่านหนิงพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ

"อยู่บ้านเถอะ หาสามีดีๆ แต่งไปเสียให้เร็ว อย่ามัวห่วงข้าเลย"

"แต่น้องเป็๲ห่วงท่านพี่จริงๆ นะเ๽้าคะ"

"ข้ารู้"

ใต้ผ้าคลุมสีแดง หว่านหนิงยิ้ม

"ข้ารู้ดีที่สุดแล้ว ว่าเ๽้าเป็๲ห่วงข้าแค่ไหน"

✦ ✦ ✦

เกี้ยวเ๽้าสาวยกขึ้นตอนสายพอดี

ตามธรรมเนียม เ๽้าสาวห้ามเปิดม่านมองออกไป

หว่านหนิงเปิด

แค่นิดเดียว แค่ปลายนิ้ว

พอให้เห็นภาพหน้าจวนซู่ที่ค่อยๆ เล็กลง

คนในบ้านยืนส่งกันเต็มหน้าประตู ท่านหญิงซู่ยืนกลาง คนใช้ยืนเรียงสองข้าง

และหว่านอวี๋ยืนอยู่ริมสุด

น้องสาวคนนั้นไม่ได้โบกมือ

ไม่ได้ร้องไห้

นางยืนไม่ขยับ มองตามเกี้ยว ด้วยสีหน้าที่หว่านหนิงไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดเก้าปีที่เลี้ยงมา

เป็๲สีหน้าของคนที่กำลังคำนวณอะไรบางอย่าง

แล้วในจังหวะนั้น หว่านอวี๋ก็หันไปพูดกับสาวใช้ข้างตัวสั้นๆ

หว่านหนิงอ่านปากไม่ทัน

แต่นางเห็นสาวใช้คนนั้นพยักหน้า แล้วรีบเดินออกจากประตูจวนไปทางทิศตรงข้ามกับขบวน

ทิศที่มุ่งไปยังจวนเซี่ย

หว่านหนิงปล่อยม่านลง

ในความมืดสีแดงใต้ผ้าคลุม นางค่อยๆ กำมือแน่นขึ้นทีละนิ้ว

เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก

ชาติก่อนเ๽้าเริ่มลงมือปีที่เท่าไรกันนะ

ปีที่สาม... หรือปีที่สอง

ไม่สำคัญแล้ว

เพราะชาตินี้ เ๽้าเริ่ม๻ั้๹แ๻่วันแรก