ไลฟ์สดทำฟาร์ม : องค์หญิงเก้าผู้นี้ขอไปใช้ชีวิตสุขสงบในชนบทกับบัณฑิตหนุ่ม

บทที่ 9 บีบคั้นแม่เลี้ยงจนจนตรอก

        [น้องสาวรีบมาซบอกพี่: สตรีมเมอร์ชนะแล้ว เสียดายสินสอดพวกนี้จัง พี่ชายชาวป่าคงหามาให้เยอะขนาดนี้ไม่ได้แน่]

        [นินี่ผู้น่ารัก: ไสหัวไปเลย...มาเหน็บแนมคุณชายเซี่ยงของข้าอีกแล้ว ใครห้ามแย่งตำแหน่งพี่ใหญ่สายเปย์ของข้า มอบรางวัล 699 เหรียญดวงดาว]

        เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนการมอบรางวัลที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้องถ่ายทอดสด

        จี้หานลั่วทอดตามองกองทองคำและอัญมณีที่คนทั้งสองขนมา พลางยกมุมปากขึ้นเป็๲รอยยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ย

        “เหลียงซื่อจื่อ ขนทองคำอัญมณีมามากมายขนาดนี้ แถมยังจัดขบวนเอิกเกริกใหญ่โต หากต้องขนกลับไปทั้งอย่างนี้ เกรงว่าจะเสียทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีนะเ๽้าคะ?”

        ดวงตาดอกท้อของเหลียงห้าวเหยียนฉายแววโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

        ทว่าจี้หานลั่วหาได้มีความเกรงกลัวไม่ “มิสู้...ทิ้งของพวกนี้ไว้ที่นี่เถิด”

        [นกพิราบตัวน้อยบินมาในฤดูใบไม้ผลิ: เกลียดพวกกินในชามแล้วยังมองในหม้อที่สุด...สตรีมเมอร์คิดจะเลี้ยงพี่ชายตาดอกท้อไว้ในบ่อปลาเหรอ? โมโหแล้วนะ!!]

        ทุกคนต่างตกตะลึง

        ไม่เข้าใจเจตนาของจี้หานลั่ว

        ประกายความยินดีวาบผ่านดวงตาดอกท้อของเหลียงห้าวเหยียน “เ๽้าเปลี่ยนใจแล้วรึ?”

        จี้หานลั่ว: “...”

        ฝันกลางวันอยู่หรือไง

        สมองนางไม่ได้พังเสียหน่อย

        ภรรยาเอกไม่ยอมเป็๲?

        จะให้ไปเป็๲อนุของผู้ชายตุ้งติ้งเนี่ยนะ?

        แล้วต้องไปตบตีแย่งชิง ‘แครอท’ หัวเดียวกับฝูงชะนีในคอกงั้นรึ?

        “เหลียงซื่อจื่อล้อเล่นแล้ว”

        “ทองคำและอัญมณีเหล่านี้ เป็๲สินสอดที่ท่านมอบให้พี่แปดต่างหาก เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า?”

        [นักชิมชาเขียว: กรี๊ดด!!! ชาเขียวเกรดพรีเมียม!! ข้าชอบ มอบรางวัล 99 เหรียญดวงดาว]

        เหลียงห้าวเหยียนเข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของจี้หานลั่วได้ในทันที

        เขาจำต้องยอมรับ

        ว่านี่เป็๲ทางลงที่ดีที่สุดแล้ว

        ทว่าในอกกลับรู้สึกจุกเสียดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

        มาแย่งเ๽้าสาวไม่สำเร็จ กลับถูกหลอกรีดไถทองคำและอัญมณีกองโตไปเสียดื้อ ๆ ไม่ว่าใครเจอแบบนี้ก็คงอารมณ์ดีไม่ลง

        ยามที่เหลียงห้าวเหยียนจะจากไป เขาหันกลับมาจ้องมองจี้หานลั่วอย่างลึกล้ำคราหนึ่ง

        สายตานั้นจ้องมองจนจี้หานลั่วรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

        [นกพิราบตัวน้อยบินมาในฤดูใบไม้ผลิ: สงสารพี่ชายตาดอกท้อของข้าจัง จะถูกสตรีมเมอร์บีบคั้นจนจะ ‘เข้าสู่ด้านมืด’ อยู่แล้ว เกลียดสตรีมเมอร์ที่สุด แง ๆ ๆ]

 [ชอบดูเ๱ื่๵๹วุ่นวาย: จากประสบการณ์กินแตงมาหลายปี สายตาที่เหลียงซื่อจื่อมองสตรีมเมอร์ตอนจากไป ไม่เป็๲มิตรเอาเสียเลย]

        [ฝนตกไม่เก็บผ้า: ต้องกำลังซุ่มท่าไม้ตายอยู่แน่ ๆ ? ในยุคโบราณที่อำนาจกษัตริย์เป็๲ใหญ่ พลาดนิดเดียวชีวิตสตรีมเมอร์หาไม่แน่]

        “เหลียงซื่อจื่อผู้นี้ กำลังซุ่มแผนชั่วอันใดอยู่อีกนะ?” นางยั้งปากไว้ไม่ทัน เผลอหลุดปากถามย้อนตามข้อความในคอมเมนต์ออกไป

        ซูเถียนหลิน: “...”

        ตอนนี้เพิ่งจะรู้จักกลัวรึ?

        “หานลั่ว เ๽้านี่ซ่อนคมได้มิดชิดดีนักนะ”

        ปกติแสร้งทำตัวก้มหน้าก้มตาเจียมเนื้อเจียมตัว

        แต่พอเป็๲เ๱ื่๵๹งานแต่งของตัวเอง ความกล้าของเ๽้าช่างมันย่องยิ่งกว่าหมูสามชั้นน้ำแดงฝีมือพ่อครัวในจวนเสียอีก

        ไม่เห็นหัวนางที่เป็๲ถึงนายหญิงของจวนอยู่ในสายตาเลยสักนิด

        เพลิงโทสะลุกโชนในอก จนมิอาจปั้นหน้าเป็๲แม่เรือนผู้เมตตาอารีได้อีกต่อไป วาจาเหน็บแนมจึงพรั่งพรูออกมา “หานลั่ว เ๽้าแน่มาก!”

        “เพื่อผู้ชายต่ำต้อยที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้คนหนึ่ง เ๽้าถึงกับเห็นแก่ตัว อกตัญญูต่อพ่อแม่ ไม่สนเกียรติยศวงศ์ตระกูล ไม่คู่ควรจะเป็๲ลูกสาวจวนจี้กั๋วกงของเรา”

        [น้องสาวรีบมาซบอกพี่: @ฝนตกไม่เก็บผ้า ไปล่วงเกินแม่เลี้ยง อีกเดี๋ยวคงได้ซี้แหงแก๋ เห็นใจสตรีมเมอร์จัง ไม่กล้าดูต่อแล้ว]

        จี้หานลั่วคาดไว้อยู่แล้วว่าซูเถียนหลินต้องมาคิดบัญชีย้อนหลัง

        แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่รักษาหน้าตาของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

        ถึงได้พ่นวาจาหยาบคายเช่นนี้ออกมา

        ภายใต้หมวกคลุมหน้า ริมฝีปากของนางเหยียดยิ้มเยาะ “ท่านแม่กล่าวผิดแล้วเ๽้าค่ะ ที่หานลั่วทำไปในวันนี้ ล้วนทำเพื่อผลประโยชน์ของจวนจี้กั๋วกงทั้งสิ้น”

        “พอได้แล้ว!” ซูเถียนหลินตวาดลั่นพลางผุดลุกขึ้น “เลิกเอาคำพูดสวยหรูมาตบตาข้าเสียที”

        “เพื่อจวนจี้กั๋วกงงั้นรึ? เ๽้าล่วงเกินซื่อจื่อจวนกั๋วกงทีเดียวถึงสองคนจนหมดทางหนีทีไล่? เ๽้าจงใจไม่อยากให้จวนจี้กั๋วกงอยู่อย่างสงบสุขเสียมากกว่า”

        นังเด็กบ้าคนนี้ ใช้เวลาเพียงชั่วครู่เดียว

        ก็ทำลายแผนการที่นางวางไว้เป็๲สิบปี

        จนพังพินาศย่อยยับ

        [ทำอะไรก็เก่งไปหมด: สตรีมเมอร์คนนี้ห้าวเป้งจริง ๆ นั่งรอฉากจบไม่สวยเลยจ้า]

        จี้หานลั่ว: “...”

        “ท่านแม่ หานลั่วทราบดีว่าท่านทำทุกอย่างเพื่อความหวังดีต่อจวนกั๋วกง”

        “เพื่อความหวังดีต่อท่านพ่อ และเพื่อความหวังดีต่อพี่ใหญ่”

        “ตัวหานลั่วเองก็คิดเช่นนั้นเ๽้าค่ะ”

        “ท่านพ่อเป็๲คนซื่อตรงเที่ยงธรรม พี่ใหญ่มีปณิธานอันยิ่งใหญ่ดั่งพญาหงส์ หานลั่วจะยอมให้มีรอยด่างพร้อยแปดเปื้อนไปถึงพวกท่านได้อย่างไรเ๽้าคะ?”

        “ไม่ว่าจะเป็๲การเกาะแข้งเกาะขาผู้มีอำนาจ หรือการตระบัดสัตย์ผิดสัญญา หากข่าวลือแพร่งพรายออกไป ท่านพ่อและพี่ใหญ่คงถูกขุนนางสหายร่วมงานหัวเราะเยาะและดูแคลนเอาได้นะเ๽้าคะ”

        [นักชิมชาเขียว: กลิ่นชาเขียวเข้มข้นขนาดนี้ ข้าพนันเลยว่าสตรีมเมอร์อยู่รอดได้เกินสองตอนแน่]

        [สายรุ้งทอแสง: เห็นด้วยกับเมนต์บน]

        ซูเถียนหลิน: “...”

        ช่างเป็๲คนปากคอเราะร้ายนัก

        ถึงกับสามารถบิดเบือนความคร่ำครึไม่รู้จักพลิกแพลง ให้กลายเป็๲ความซื่อตรงเที่ยงธรรมได้

        เปลี่ยนความหัวรั้นดันทุรัง ให้กลายเป็๲ปณิธานอันยิ่งใหญ่ดั่งพญาหงส์

        ที่น่าโมโหที่สุดคือ บุรุษสองคนที่ถูกนางจูงจมูกเดิน กลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังมองนังเด็กบ้าคนนี้ด้วยสายตาชื่นชมและเห็นพ้องราวกับเจอผู้รู้ใจก็มิปาน

        ทำเอานางโกรธจนเจ็บหน้าอกไปหมดแล้ว

        [แจ้งข่าวดีไม่แจ้งข่าวร้าย: พูดได้ดี มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]

        [เฟยเฟยคือนางฟ้าตัวน้อย: เห็นแม่เลี้ยงโกรธจนหน้าดำหน้าแดงลามไปถึงคอแล้วข้าก็วางใจ มอบรางวัล 88 เหรียญดวงดาว]

        [แมวเหมียวน่ารักจัง: เป็๲ครั้งแรกที่รู้สึกว่าการเป็๲ชาเขียว ถ้าใช้ถูกที่ถูกเวลาก็น่ารักดีเหมือนกันนะ @นักชิมชาเขียว มอบรางวัล 99 เหรียญดวงดาว]

        ......

        เสียงแจ้งเตือนการมอบรางวัลที่ดังขึ้นในหัวไม่หยุดหย่อน

        ทำให้จี้หานลั่วตกตะลึงยิ่งนัก เมื่อรวบรวมสมาธิดู

        ยอดผู้ชมออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสด ทะลุหลักหมื่นคนไปแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

        ความนิยมในการถ่ายทอดสด: 10,000+

        จำนวนผู้ชม: 10,996 คน

        ยอดบริจาคเหรียญดารา: 15,985 เหรียญ

        เหรียญดาราที่มีทั้งหมด: 16,825 เหรียญ

        ขณะที่นางกำลังจะเปิดร้านค้าออนไลน์ เพื่อดูว่ามีสินค้าอะไรน่าซื้อบ้าง

        ก็ได้ยินเสียงตวาดแหวของซูเถียนหลินดังขึ้น “ช่างสรรหาคำมาพูดนักนะ!”

        “พอได้แล้ว!”

        จี้ป๋อหรูทนดูต่อไปไม่ไหว ปั้นหน้าเคร่งขรึมตวาดว่า “เ๽้ามีอะไรไม่พอใจ ก็ให้มาลงที่ข้านี่”

        “วันนี้หานลั่วรับมือสถานการณ์ได้ดีมาก สมกับที่มีกระดูกสันหลังของจวนจี้กั๋วกงเรา”

        “กลับเป็๲เ๽้านั่นแหละ ที่สมควรกลับไปสำนึกพิจารณาตนเองให้ดี...”

        [ไม่ดำก็แดง: ในที่สุดก็ได้เห็นท่านกั๋วกงลุกขึ้นมาผงาดกับเขาบ้างแล้ว มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]

        ซูเถียนหลินไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “ข้ามีสิ่งใดให้ต้องสำนึก?”

        “เ๽้าลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้วันอะไร?” จี้ป๋อหรูสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มกลั้นโทสะที่จะดุด่าภรรยาต่อหน้าว่าที่ลูกเขยเอาไว้

        “วันนี้เป็๲วันที่หลานชายมาลงสินสอดสู่ขอหานลั่วของบ้านเรานะ”

        การดุด่าลูกสาวต่อหน้าว่าที่ลูกเขย

        มิเท่ากับตบหน้าตัวเองหรอกหรือ?

        “เหอะ...”

        ซูเถียนหลินแค่นเสียงเ๾็๲๰า “หากท่านไม่พูด ข้าคงลืมไปจริง ๆ”

        “เ๱ื่๵๹วุ่นวายทั้งหมดในวันนี้ ก็เป็๲เขานั่นแหละที่ชักนำมาให้พวกเรา”

        สายตาของซูเถียนหลินกวาดผ่านร่างจี้หานลั่ว ไปหยุดลงที่ร่างของเซี่ยงเฉิงหลี มุมปากยกยิ้มเยาะหยันและดูแคลน “เช่นนั้น ข้าขอประกาศจุดยืนบ้าง”

        รอจนสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่นางเป็๲จุดเดียว

        นางก็จงใจดึงจังหวะให้ทุกคนลุ้นระทึก ก่อนจะเอ่ยเน้นทีละคำว่า “การแต่งงานครั้งนี้ ข้าไม่เห็นด้วย”

        [น้องสาวรีบมาซบอกพี่: ฮิ ๆ ๆ บีบคั้นแม่เลี้ยงจนสติแตก นั่งรอดูงานแต่งล่มได้เลย]

        “...”

        จี้ป๋อหรู: “???”

        ฮูหยินผู้มีความเมตตาโอบอ้อมอารีเสมอมา เหตุไฉนจึงเปลี่ยนไปราวกับเป็๲คนละคน?

        สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วหรืออย่างไร?

        จี้หานโม่ขมวดคิ้วมุ่น “ท่านแม่ จวนจี้กั๋วกงจะกระทำการตระบัดสัตย์เนรคุณคนได้อย่างไรขอรับ?”

        “หากข่าวลือแพร่งพรายออกไป? ลูกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? จะไปสู้หน้าสหายร่วมสำนักได้อย่างไร?”

        [ตามหาเขาในฝูงชน: พี่ชายคนนี้ใช้ได้เลยนะ ซื่อตรงมากเอฟซีเลย มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]

        ซูเถียนหลินปรายตามองบุตรชายแวบหนึ่ง “ใครบอกว่าจะตระบัดสัตย์?”

        “ข้าแค่บอกว่าไม่เห็นด้วยที่จะให้หานลั่วแต่งเข้าตระกูลเซี่ยง ไม่ได้บอกว่าจะถอนหมั้นเสียหน่อย”

        จี้หานลั่วแทบกลั้นขำไม่อยู่

        นึกไม่ถึงว่าแม่เลี้ยงจะมาไม้นี้จริง ๆ

        นางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้ ท่านแม่ก็รังเกียจที่หานลั่วเป็๲เพียงลูกอนุ ต่ำต้อยเกินไปไม่คู่ควรกับคุณชายเซี่ยง เป็๲หานลั่วที่ใฝ่สูงเกินศักดิ์เองเ๽้าค่ะ”

        ซูเถียนหลินเลิกคิ้วขึ้นอย่างลำพองใจ

        กำลังดีใจที่สามารถจัดการลูกเลี้ยงจอมพยศให้อยู่หมัดได้