ต้องรอด..ในป่าสไลม์

   ใน๰่๥๹เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศร้อนอบอ้าว ผมและเพื่อนๆที่แต่งชุดคอสเพลย์เพื่อมาช่วยเตรียมงานอีเว้นท์โปรโมทเกมรักนรกออนไลน์ ซึ่งเป็๲เกมใหม่ที่บริษัทพ่อผมเปิดให้บริการ มันเป็๲งานเสริมเล็กๆใน๰่๥๹ปิดเทอมสุดท้ายของม.ปลาย มันเหมือนงานสนุกร่วมกันครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเริ่มชีวิตใหม่หลังจบม.ปลาย

   'ผมแต่งชุดอะไรนะหรอ แน่นอนต้องเป็นชุดผู้นักดาบนะสิ' ผมมองดาบเล่มงามในมือและโล่สีเงินที่เข้าคู่กันแล้วอดภูมิใจในผลงานตัวเองไม่ได้ ผมและเพื่อนๆเป็นกลุ่มเซียนเกมแนวแฟนตาซีก็ว่าได้ ในกลุ่มเราจะมี 4 คน ชาย2คน หญิง2คน
   ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดนักรบ (แต่หล่อน้อยกว่าผม) ที่นั่งคว่ำหน้าหลับอยู่บนโต๊ะคือนิก เพื่อนซี้ตั้งแต่อนุบาลของผม เราโตมาด้วยกัน สนิทกันชนิดแค่มองตาเราก็รู้ใจกันละ
   ส่วน 2 สาวสวยที่นั่งเม้าท์มอยอยู่อีกด้านนึงของโต๊ะยาวคือฝ้ายในชุดอัศวินหญิง เมื่อก่อนเธอไว้ผมยาว แต่เมื่อวานเธอเกิดนึกยังไงไม่รู้หั่นผมยาวสลวยซึ่งเป็นจุดเด่นเฉพาะตัวไปเป็นผมบ๊อบ แต่มันกลับทำให้เธอดูสวยแปลกตาน่ามองไปอีกแบบ
   และสาวสวยอีกคนคือรุ้ง  รุ้งยังคงเป็นรุ้งของผมที่สวยหวานในชุดแม่มดสีแดงเพลิง ถ้าถามผมว่าใครสวยกว่ากันนะหรอ ผมบอกได้เลยว่าตอบยากมาก เหมือนกับเรื่องไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกันทีเดียวละ และที่สำคัญ 2 สาวนั้นมีใจให้ผม..อิอิ
   รุ้งเป็นคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่จัดการให้ตั้งแต่ผมจำความได้ ส่วนฝ้าย..ผมเห็นแววตาที่เธอมองผม ผมก็เข้าใจความในที่ส่งมาแล้ว 'ใช่ ผมยอมรับ ผมคบซ้อน' มันไม่ถูก แต่คุณเคยไหมที่เห็นอาหาร 2 ชนิดบนโต๊ะอาหารของโรงแรมหรู แต่คุณไม่รู้จะเลือกกินอันไหนดี สุดท้ายก็ได้แต่นั่งคิดวนไปจนท้องหิวมากๆ แล้วให้สัญชาตญาณเลือกเองในที่สุด นั่นคือสถานการณ์ตอนนี้ของผม    ส่วนเจ้าอ้วนในชุดนักบวชที่นั่งอ่านหนังสืออยู่มุมอับมุมหนึ่งของห้องเตรียมงานแสดงชื่อหมูกรอบ มันเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม เจ้าหมอนี่มาอาศัยอยู่บ้านผมได้6เดือนแล้ว เหตุเพราะพ่อของมัน (น้องชายคนรองของพ่อผม) เสียชีวิตจากรถชน ตั้งแต่มันย้ายเข้ามาพ่อแม่ผมก็มักจะพูดเปรียบเทียบให้ผมขยันเรียนแบบมันอยู่บ่อยๆ พอผมบอกว่าจะให้ผมขลุกตัวอ่านหนังสือทั้งวันแบบมันไหม พวกท่านก็เงียบทุกที...
   เจ้าหมอนี่เป็นตัวแสบทีเดียว เห็นดูเนิร์ดๆหงิมๆแบบนี้จริงๆก็มีมุมมืด ผมเคยแอบดูมันเล่นเกมออนไลน์ มันชอบไปอยู่กิลหรือปาร์ตี้เกรียนๆ และทำตัวเกรียนแกล้งผู้เล่นอื่นไปทั่ว สงสัยมันคงเก็บกด แน่นอน..ผมไม่ได้นับมันรวมในกลุ่มแก๊งของเรา
   "ทำไมพื้นมันสั่นๆ" นิกเงยหน้าขึ้นมาถามผมในขณะที่ผมกำลังเหม่อคิดอะไรไร้สาระอยู่
   "จริงด้วยวะ แผ่นดินไหว.." ผมเริ่มมีอาการเหมือนบ้านหมุนนิดๆตามมา ไม่ทันที่จะได้ปรับตัวก็มีลมพายุหอบเอาทุกสิ่งในห้องเตรียมงานลอยขึ้นข้างบนอย่างเร็วและแรงมาก      เสียงกรีดร้องตกใจของผู้คนซึ่งส่วนใหญ่ก็คงเป็นทีมงานที่มาเตรียมงานดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ผมเตรียมตัวรับการกระแทกเพดานด้านบนเต็มที่ แต่ก็ไม่เกิดขึ้น
   พอผมเงยหน้าไปข้างบนแทนที่จะเห็นเพดาน มันกลับกลายเป็นหลุมดำขนาดใหญ่..ลึกจนมองไม่เห็นก้นหลุม ความรู้สึกเหมือนขึ้นรถไฟเหาะอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาอาหารช่วงเช้าที่กินเข้าไปเกือบสำรอกออกมาจากท้องไส้ทีเดียว แล้วจู่ๆก็เหมือนโลกพลิกกลับจากบนเป็นล่าง ผมก็นอนราบหน้าคว่ำอยู่บนทุ่งหญ้าแล้ว
   พอปรับตัวให้หายวิงเวียงจากเหตุการณ์รถไฟเหาะตีลังกาแล้ว ผมค่อยๆลืมตาช้าๆ ภาพที่ปรากฎในสายตาคือ 'ทุ่งหญ้าและป่าไม้เขียวขจี' สวยทีเดียว ร่มรื่น เต็มไปด้วยต้นไม้แปลกตา แต่จะสวยกว่านี้มากถ้าท้องฟ้าไม่เป็นสีแดงฉานแบบนี้
   นอกจากธรรมชาติรอบตัวที่ผิดปกติแล้ว สิ่งที่ผิดปกติยิ่งไปกว่าคือ ข้อความที่ลอยอยู่ตรงหน้าผม
   "อุปกรณ์หรือสกิล" สั้นๆ ห้วนๆ ไม่มีคำอธิบายใดๆเพิ่มเติม...
   ขนที่หลังคอผมลุกตั้งเลยทีเดียว คงเป็นอาการเดียวกับสนุกเจอเนื้อชิ้นโตหรือหญิงสาวเจอกระเป๋าใบโปรด ผมไม่สนใจว่านี่คือฝันหรือความจริง ผมรู้เพียงว่า 'มันคือโอกาส' ที่ผมจะสัมผัสความฝันสูงสุดของเหล่าเกมเมอร์ มือผมลั่นไปที่คำว่าอุปกรณ์ไวเท่าความคิด และใจผมอธิษฐานว่า 'ขอดาบ เพี้ยงๆๆ ขอดาบ'

   "คุณได้รับ ..."