เวลา 20.00 น. มาวินได้เตรียมตัวออกไปข้างนอก ปกติถ้าเขาออกไปจากเฮาส์ของเขาในแต่ละครั้งมาวินต้องปลอมตัวปิดหน้าใสแว่นดำใส่ชุดดำไม่ให้ใครจำเขาได้ มาวินขึ้นรถlamborghini สีเทาของเขาไปที่สักที่หนึ่งพอถึงที่หมาย ที่นี่เป็เพ้นเฮาส์ของริต้านี่นามาวินได้มาที่เพ้นเฮ้าส์ของริต้ามาวินได้ลงจากรถของเขาแล้วยืนมองว่าเพ้นเฮาส์ของริต้าอยู่ตรงไหน ได้ตัดสินใจโทรหาริต้า มีเสียงเรียกเข้าเป็เสียงดนตรีริต้าอาบน้ำอยู่ในห้องห้องน้ำของเธอพอได้ยินเสียงมือถือริต้ารีบวิ่งมารับอย่างรวดเร็วเพราะเธอกลัวว่าคนในสายนี้เป็มาวิน
ริต้า : มีอะไรหรือป่าวค่ะ
มาวิน : คุณอยู่ที่ไหนครับอยู่เพ้นเฮาส์หรือป่าว
ริต้า : ใช่ค่ะริต้าพึ่งอาบน้ำเสร็จคุณมีอะไรหรือคะ
มาวิน : ครับ ถ้าผมบอกว่าผมอยากเจอหน้าคุณจะเชื่อผมไหม
ริต้า : แอบยิ้มและเขินอายที่มาวินได้พูดแบบนี้
มาวิน :คุณลองออกมาที่หน้าต่างได้ไหม
ริต้า : ทำไมหลอค่ะ ริต้าได้เดินไปที่หน้าต่างได้เจอชายชุดดำ ใส่แว่น หมวกดำ ยืนคู่กับรถของเขา ริต้าพูดออกมาว่าขนาดปิดไม่เห็นหน้ายังเท่เลย
มาวิน : อะไรนะครับผมไม่ได้ยิน
ริต้า : อ่อ ไม่มีอะไรค่ะ
มาวินมองมาเห็นชุดนอนของริต้าที่เป็สายเดี๋ยวสีเนื้อบางๆ ดูเซ็กซี่มาก คนอะไรขนาดชุดนอนยังดูสวยเลยยิ่งทำให้มาวินหลงรักและชอบริต้ามากกว่าเดิมริต้ายืนอยู่ตรงหน้าต่างประมาณเกือบ 1 ชั่วโมง ทั้งสองคนยืนส่งยิ้มเขินอายกันไปมาใจมาวินตอนนี้อยากจะขึ้นไปหาริต้าแบบใกล้ๆ แต่ยังทำไม่ได้เพราะยังไม่ได้ขอริต้าเป็แฟนถึงเขาจะชอบเธอมานานแล้วก็เถอะ รอโอกาสมาวินจะขอริต้าเป็แฟน
มาวิน : ผมกลับก่อนนะ ฝันดีนะครับ
ริต้า : ค่ะขับรถดีๆ นะคะ ฝันดีเช่นกันค่ะแล้วไว้เจอกันนะ
ริต้ายิ้มมองด้วยสายตาที่คิดถึงแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เช่นกัน