"ยายไอซ์ คิดซิ คิดซิเธอจะจัดการกับชีวิตต่อไปของเธออย่างไร แล้ว .. แล้วคุณยายจะอยู่กับใคร?ท่านก็อายุเพิ่มขึ้นทุกปี ใครจะดูแลท่านละ?" ไอรดาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรตอนนี้เธอต้องคิดหาวิธีที่จะจัดการกับชีวิตที่เหมือนเริ่มต้นใหม่ และไหนจะเื่ของคุณยายของเธอที่ยังต้องมีคนดูแลในบั้นปลายชีวิตของท่านอีก
"โอ้ยยยยยย.............ฉันจะทำยังไงละทีนี้!!!" ไอรดาคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ะโออกมาเพื่อระบายความเครียดที่เกิดขึ้น ดีที่ตอนนี้เธออยู่คนเดียวไม่งั้นคนรอบข้างต้องบอกว่าเธอบ้าไปแล้วแน่ ๆ
ตอนแรกเธอคิดว่าร่างของเธอยังคงมีลมหายใจอาจจะมีอัยยะอยู่ในนั้น เหมือนที่เธออยู่ในร่างของอัยยะ แต่ไม่คาดคิดว่าร่างนั้นจะจะ ตาย!!!
(ฉันตายแล้ว ฉันตายไปแล้วววววว!!!) ไอรดาทบทวนในสมองของเธอ
สภาพของไอรดาในตอนนี้เหมือนคนกำลังหยุมหัวตัวเองเธอเอามือขยี้ผมตัวเองแรง ๆ ทำให้ผมเผ้าของเธอดูยุ่งเหยิงเหมือนรังนกก็ไม่ปาน
ประจวบเหมาะกับทางคุณหมอและพยาบาลเข้ามาตรวจเช็กอาการของเธอพอดี เธอจึงพยายามสงบจิตสงบใจเอาไว้ให้ได้
่นี้ก็เวลาจะบ่ายสองโมงได้แล้วไอรดาลืมไปเลยว่าได้เวลาที่หมอและพยาบาล จะต้องมาตรวจสุภาพของเธอ
หมอและพยาบาลทันได้ยิน ที่เธอะโพอดี"อะ คุณอัยยะครับ เป็อะไรหรือเปล่าครับ?" หมอถามอัยยะ
"อือ ... คือว่าไอซ์ ...อยากออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะไม่อยากอยู่ที่นี้แล้ว รู้สึกไม่สบายค่ะ!!" ไอรดาพูดไปทำหน้ามุ่ยไป ทำให้หมอและพยาบาลอดที่จะเอ็นดูเธอไม่ได้เพราะท่าทางของเธอที่แสดงออกมาเหมือนเด็กน้อยที่ถูกจับขัง
ทั้งหมอและพยาบาลพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้แต่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่
"หมอ ... อะ พี่พยาบาลคนสวยก็ด้วย... หัวเราะเยาะไอซ์ทำไมกันคะ? ไอซ์แค่อยากกลับบ้านแล้วค่ะ"ไอรดาหาข้อแก้ตัวสำเร็จ เธอทำหน้ามุ่ยไปด้วย
"พรุ่งนี้หากไม่มีอะไรคุณอัยยะก็สามารถกลับบ้านได้แล้วครับ" หมอพูดไปยิ้มให้เธอไปด้วย
่ที่สนทนากับคุณหมอพยาบาลก็ทำหน้าที่ของเธอ ทั้งการวัดความดัน วัดไข้ ส่วนหมอก็ชวนอัยยะพูดคุยแล้วจดบันทึกอาการของเธอตามคำบอกที่พยาบาลอ่านได้จากเครื่องมือที่ช่วยตรวจสุขภาพของเธอ
"หากคุณอัยยะเบื่อห้องนี้แล้วสามารถออกไปเดินเล่นด้านนอกได้นะครับ ตอนนี้ก็บ่าย 2ก็น่าจะสามารถเดินเล่นที่สนามด้านล่างของโรงพยาบาลได้อีกสักชั่วโมง สองชั่วโมงค่อยขึ้นมาพักผ่อนก็ได้ครับ" หมอแนะนำอัยยะในการคลายความเครียดของเธอ
"ว้าววววว ... จริงหรือคะหมอ!!! งั้นเดียวไอซ์อาบน้ำก่อนไปเดินเล่นดีกว่า ขอบคุณนะคะคุณหมอ"ไอรดาแสดงท่าทางตื่นเต้น ดีใจที่รู้ว่าตัวเองจะได้ออกจากห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นี้สักที
หมอเห็นท่าทางของหญิงสาวที่ดีใจเหมือนเด็กที่ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้านก็อดที่จะยิ้มให้เธอตลอดเวลาไม่ได้ แม้แต่พยาบาลที่ดูแลเธอก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
"ถ้าอย่างงั้นไม่มีอะไรหมอขอตัวก่อนนะครับ"
"ค่ะคุณหมอ" ไอรดาไม่พูดเฉยแต่รีบลุกลงจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำ พร้อมกับที่หมอและพยาบาลเดินออกไป
ท่าทางง่อยเหงา ซึมเศร้าเมื่อสักครู่ถูกเติมเต็มจากการที่เธอจะได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกมันทำให้จิตใจของเธอได้รับการกระตุ้นทันที
ไอรดา ถือเป็หญิงสาวที่ปรับอารมณ์ได้เร็วเธอเป็ผู้หญิงที่มีความร่างเริง สดใสอยู่ตลอดเวลา ถึงจะมีเื่ทุกข์ใจเธอก็จะไม่นำเื่ต่าง ๆ เ่าั้มาทำให้คนรอบข้างของเธอต้องทุกข์ตามไปด้วยดังนั้นเธอจึงสามารถจัดการกับอารมณ์ของตัวได้เป็อย่างดี และคนรอบข้างเธอก็ชอบเธอ
แถมเธอยังคอยให้คำปรึกษาเื่ต่าง ๆกับเพื่อน ๆ หรือคนรู้จักของเธอด้วย ไม่อย่างงั้นเธอจะรับมือกับลูกค้าและผู้คนต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิตของเธอได้อย่างไรล่ะ หากเธอไม่มีความเป็มืออาชีพ
"อ้า ... ออกไปข้างนอก เห็นแสงแดด ผู้คน ใบไม้ ดอกไม้ เผื่อคิดอะไรดีๆ ออก" ไอรดาพูดกับตัวเองขณะชำระล้างร่างกายของเธอและเตรียมพร้อมที่จะออกจากห้องนี้
411
