ณ ห้องของคุณหนูจวนเ้าเมือง ได้ยินแต่เสียงเจี้ยวจ้อยของ ถิง ถิง กำลังพูดกะสาวใช้ของตน
“ ลู่เหมียว เ้าว่าสีชาดทาปากอันนี้สวยหรือไม่”
เธอพูดพรางหยิบชาดทาปากสีต่างๆ ชูให้สาวใช้ดู ลู่เมียวรีบตอบกลับคุณหนูด้วยสายตาเป็ประกาย “เหมือนสีชาดที่ คุณหนูเลือกสีมาจะสีคล้ายๆกันหมดเลย แต่สวยเกือบทุกอันเลยนะเ้าคะ”
แต่ข้ารู้สึกว่าสีมันเริ่มไม่สวยแล้วนะ “เ้าว่าข้าจะขอท่านพ่อ ออกไปซื้อเพิ่มดีหรือไม่”
ลู่เหมียว มีสีหน้ากังวลขึ้นมาและกล่าวความคิดของตนออกมา
“ข้าคิดว่านายท่านคงไม่ให้ออกไปแน่เลยเ้าค่ะ เหมือนที่จวนจะมีงานนะเ้าคะ”
“ข้าว่าเราไปถามท่านพ่อ ท่านแม่กันเถอะ” ถิง ถิง พูดพรางรีบแต่งตัว
.“ท่านแม่” เสียงนางเรียกด้วยเสียงอันดัง แม่ของเธอกำลังจัดการจัดแจงเื่ภายในสวน และห้องโถง เนื่องจากนางวางแผนจะจัดงานดูตัวให้กับลูกสาวของตน เพียงแต่ว่ายังไม่ได้บอกเื่นี้ให้กับ ถิง ถิง รู้
“ ท่านแม่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือเ้าคะ”
เสียง ถิง ถิง กล่าวถามแม่ด้วยความตื้นเต้น ตามความจริงแล้วปีนี้ ถิง ถิง อายุถึงวัยออกเรือนแล้ว แต่นางรู้สึกว่ายังไม่อยากที่จะแต่งงานออกไปไกลจากท่านพ่อ และ ท่านแม่ เนื่องจากคิดว่าเป็เพียงลูกสาวคนเดียว ท่านคงจะเหงาเป็แน่แท้ถ้านางเกิดไม่อยู่ในจวนแห่งนี้แล้ว
“ ข้า กับ ท่านพ่อของเ้า กำลังจะบอกเื่นี้อยู่พอดีเลย”
“ว่าจะจัดงานดูตัวให้กับเ้า โดยให้เหล่าหนุ่มโสดจากหลายๆเมือง มีทั้ง จอหงวน
เล่าขุนนาง และ องค์ชายจากเมืองต่างๆ ทั้งหลาย เข้ามาดูตัว”
“ข้ามีลูกสาวที่สวย และ ฉลาดถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะเป็เื่ใดที่สตรีถนัด”
“ เ้านับเป็ที่หนึ่งในเมืองไม่แพ้ผู้ใด ข้าต้องเลือกคนที่คู่ควรให้กับ ลูกสาวเพียงคนเดียวของข้าสิ”
แม่ของถิง ถิง กล่าวด้วยสีหน้าที่อมยิ้ม และ ชื่นชมในตัวลูกของตน
“ท่านแม่ ชมข้ามากเกินไปเสียแล้ว” ถิง ถิง พูดพรางส่งยิ้มหวานให้แม่
“แต่ข้ายังมิอยากที่จะออกเรือนเลย นะเ้าคะ” ถิง ถิง พูดด้วยน้ำเสียง และ สายตาที่ออดอ้อน
“หากแต่แม่คิดว่ามันถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วล่ะ”
นางพูดและยิ้ม พรางเอามือลูบหัว ถิง ถิง เบาๆด้วยความเอ็นดู
ทางเ้าั "ในที่สุดเราก็ถึงเมืองมนุษย์แล้ว “ข้าน้อยรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก”
เสียงของลู่ิพูดไม่ขาดสาย บรรยายถึงความตื่นเต้นที่ได้มาเมืองมนุษย์ ครั้งนี้
“ข้าคิดว่าเราไปหาอะไรกินก่อนดีไหมคับ นายท่าน” เ้าั เพียงพยักหน้าตอบรับ และเดินนำ ทหารรับใช้ไปอย่างเงียบๆ เขาเดินมาถึงหอเสี่ยวชิงที่เขา ชอบมากินเป็ประจำหลังจากที่เขาไม่มีภารกิจ พรางนั่งลง
ชณะเดียวกัน เสี่ยวเอ้อประจำหอเสี่ยวชิง เมื่อเห็นเขา ก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“ นายท่านรับอะไรดีขอรับ” เขาถามพร้อมกับโค้งตัว ก้มศีรษะลง
“ข้าเอาเหมือนเดิม 1 ชุด แต่เพิ่มตะเกียบ อีกหนึ่งที่นะ”
“วันนี้ข้าพาทหารคนรับใช้มาด้วย” ขอรับนายท่าน โปรดรอซักครู่”
บรรยากาศภายในหอวันนี้ดูครึกครื้นเป็พิเศษ เ้าัสังเกตุเห็นเลยสั่ง ลู่ิไปสอบถามเื่ราว
“ลู่ิ เ้าลองสอบถามสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนจึงเยอะมากมายเช่นนี้”
“ขอรับนายท่าน”
ลู่ิเดินเข้ามาถามเสี่ยวเอ้อ ที่ยืนอยู่บริเวณไม่ห่างจากตนเองมากหนักเมื่อถามเสร็จ เขาเดินกลับไปหา นายท่านของเขา “ ข้าสอบถามมาแล้วขอรับ นายท่าน”
“ เขาบอกว่า่นี้จวนเ้าเมืองถังอวี่ จะจัดงานดูตัวให้กับลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา”
“ จึงได้มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาดูตัวเป็จำนวนมาก”
“ เล่ากันว่าเป็หญิงสาวที่หน้าตางดงาม และความสามารถเป็หนึ่งในเมืองเลยขอรับ”
“ นายท่านสนใจอย่างนั้นหรือ” ลู่ิถามพร้อมกับ ทำสีหน้าอมยิ้มใส่นายท่านของเขา เ้าัทำสีหน้าดุ และหันไปพูดกับลู่ิ “ ข้าไม่สนใจหรอก เ้าก็รู้ว่าข้าเป็คนเช่นไร”
ลู่ิเมื่อเห็นนายท่าน ตอบกลับมาอย่างนั้น เขาก็บ่นพรึมพรำ เบาๆ
“ไม่สนก็ไม่สนสิ ท่านจะดุข้าทำไมกันเล่า”
3K
