[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ นักสู้พร้อมแล้วหรือยังคะ ”

ไอริสสอบถามลุงสนิท เขาเป็นทหารสังกัดหน่วยที่พ่อของเธอทำงาน อีกฝ่ายเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านที่เมือง X แต่กลับเกิดเหตุการณ์ซอมบี้บุกก่อนจึงไม่ได้เดินทางกลับ หลายคนที่วิวัฒนาการครั้งที่ 4 นอกจากเธอและลุงสนิทแล้วพวกเขายังเป็นคนของพ่อเธอเช่นกัน

“ พร้อมกันแล้ว เหลือก็แค่ให้พลเรือนเก็บของที่จำเป็นเท่านั้น อีกไม่เกิน 10 นาทีคงจะเดินทางกันได้แล้ว ”

“ ถ้ามีอะไรผิดพลาดบอกฉันด้วยนะคะ ”

สนิทพยักหน้ารับแล้วเดินไปตรวจสอบสิ่งที่ต้องเดินทาง อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าภารกิจของพวกเขาในการชิงรถไฟจะมีปัญหาอยู่หนึ่งอย่าง ต่อให้กลุ่มของวินจะอธิบายว่ามันคือเครื่องช่วยเหลือชั้นดีก็ตาม การที่ยกมันลงมาจากรถบรรทุกไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะต้องเคลียร์เส้นทางไปจนกว่าจะถึงสถานี นอกจากนั้นแล้วยังต้องเสียเวลายกหามมันขึ้นรถไฟไปด้วยอีก ภายใต้กระบวนการยกจำเป็นต้องใช้งานนักสู้จำนวนมาก นับว่าการนำเครื่องปลดปล่อยสัญญาณรบกวนไปด้วยเป็นตัวถ่วงอย่างแท้จริง แต่ก็ไม่สามารถทิ้งมันได้เพราะถูกมองว่าเป็นตัวช่วยหนึ่งที่ทำให้การเดินทางหลังจากได้รถไฟง่ายดายยิ่งขึ้น

“ พี่โย เมื่อคืนพี่บอกว่าสามตัวนั้นเลิกต่อสู้กันแล้วใช่ไหม ”

“ ใช่ ”

“ แล้วตั๊กแตนตำข้าวมันกำลังทำอะไรอยู่ พี่มองเห็นมันหรือเปล่า ”

“ มันเดินเข้าไปในบ้านของลิงแล้วดูดซับพลังภายในนั้น ดูท่ามันจะไม่สนใจเราสักระยะเวลาหนึ่ง ว่าแต่พลเรือนพร้อมเดินทางมากแค่ไหน ”

“ ผมว่าโอเคอยู่นะพี่ จากที่มองดูทุกคนวิวัฒนาการแล้ว 1 ครั้งต่อให้จะเป็นตายายก็เถอะ ยังไงพวกเขาก็มีแรงวิ่ง ไม่เหมือนก่อนหน้าที่ยังไม่วิวัฒนาการ ว่าแต่พี่พร้อมไหม”

โยฮันพยักหน้ารับ หน้าที่ของเขาคือการล่อซอมบี้ระดับ 6 ออกไปจากสถานีแล้วจากนั้นกลุ่มของลุงสนิทจึงจะเข้าไปล่อซอมบี้ระดับ 5 ออกมา เพียงแต่ว่ากระบวนการนี้ โยฮันได้ตกลงกับแอลลี่เอาไว้ว่าเขาจะให้เธอเข้าแทรกแซง ซอมบี้ระดับ 5 นับว่าหายาก ในการเดินทางหลบหนีเขาไม่รู้ว่าจะเจอซอมบี้อันตรายอีกหรือเปล่า ดังนั้นเขาจึงต้องการฆ่าพวกมันทั้ง 3 เพื่อเพิ่มพลังให้กับแอลลี่ ส่วนซอมบี้ระดับ 6 เขาจะล่อมันออกไปเอง หากไม่มีซอมบี้ระดับ 5 และระดับ 6 แล้วการจะนำรถไฟออกจากสถานีคงไม่ใช่เรื่องยาก

“ ทุกคน ! เราจะเดินทางกันแล้ว ขอให้ทุกคนจัดแถวให้เป็นระเบียบเพื่อง่ายต่อการเดินทาง ”

หนึ่งในนายทหารร้องตะโกนสั่งการให้พลเรือนช่วยกันจัดแถวตอนเรียง 5 พวกเขาจะต้องสร้างแถวขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครตกหล่น หากมีการต่อสู้เกิดขึ้นจะง่ายต่อการป้องกันไม่ให้ประชาชนถูกโจมตีโดยการวางนักสู้เอาไว้รอบๆ หลังจากที่ทุกคนทำตามอย่างว่าง่ายจนได้แถวตอนเรียง 5 นักสู้ก็เริ่มกระจายตัวออกไปรอบๆแถวของประชาชนจากนั้นก็มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือเพื่อชิงรถไฟจากสถานีที่ห่างออกไปราว 9 กิโลเมตร 

ในระหว่างนี้เองรถบรรทุกก็ได้วิ่งตามหลังมาช้าๆ โดยมีนักสู้ราว 20 คนพยายามช่วยกันเปิดทาง เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ใช้ถนนหลัก ดังนั้นจึงต้องวิ่งเลียบไปตามตีนเขาจนกว่าจะใกล้ถึงสถานีถึงจะมีถนนปลอดภัยให้วิ่งขึ้นไป

แอลลี่ถูมือทั้งสองข้างด้วยความตื่นเต้น พวกเธอกำลังจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อขโมยรถไฟจากซอมบี้ระดับ 6 ดาว โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน หากสามารถชิงรถไฟได้จะใช้มันมุ่งหน้าไปยังเมือง Z ที่ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร ตอนนี้ทุกอย่างล้วนแล้วมีเซอร์ไพรส์ให้ลุ้นตลอดเวลา

เมื่อมองไปยังพี่ชายเธอก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังคุยกับสาวสวยคนเดิม เธอจึงค่อยๆลดความเร็วแล้วเดินเข้าไปหาพลางทำสีหน้าหยอกล้อพี่ชาย 

“ หยุดเลย เอาเวลาไปป้องกันคนอื่นๆนู่น ”

“ หนูพึ่งรู้นะคะเนี่ยว่ามีพี่ชายเป็นคนปากแข็ง ให้หนูช่วยหรือเปล่า หนูสามารถบอกให้ได้นะว่าพี่ชอบเขา ”

“ จะไปดีๆหรือจะให้ฉันเตะก้นไป ”

“ ค่า ” แอลลี่ใช้มือกุมหัวราวกับกลัวว่าพี่ชายจะเขกกะโหลกก่อนจะวิ่งกลับไปที่เดิม เธอไม่ลืมหันมองกลับไปหาพี่ชายที่ยังคงมองตามเธอไม่เลิก เธอจึงชี้นิ้วไปยังทิศทางที่พี่ไอริสยืนอยู่แล้วแสดงท่าทางด้วยมือเพื่อบอกพี่ชายของเธอให้รู้ว่าสามารถไปติดต่อกับอีกฝ่ายได้ โยฮันจึงใช้มือนวดขมับจนแอลลี่หัวเราะชอบใจแล้วเดินทางกันต่อ หมดเวลาหยอกล้อพี่ของเธอแล้วเพราะตอนนี้รอบข้างเต็มไปด้วยป่าดูอันตราย

เสียงเท้าของผู้คนมากมายย่ำลงไปบนเศษใบไม้แห้งทำให้เกิดเสียงเปาะแปะดังขึ้นไม่ขาดสาย ภาพการเดินราวกับลูกเสือกำลังเดินทางไกล เพียงแต่อันตรายที่กำลังจะเจอกลับเทียบกับการเดินป่าของลูกเสือไม่ได้  

ป่าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงนกร้องและเสียงสัตว์มากมาย กลายเป็นป่าเงียบมีเพียงเสียงเท้ามนุษย์ ลมเย็นๆที่ทำให้หลายคนรู้สึกสบายกลับทำให้คนมากมายตัวสั่นจากความกลัวที่เกิดจากความเงียบที่มากเกินไป ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงร้องของนกฮูกส่งออกมาจากทิศตะวันออกของป่า เพียงแต่ว่าเสียงๆนั้นกลับเงียบลงในทันทีหลังจากทหารนายหนึ่งใช้ธนูยิงมันจนร่วงตกลงมาตาย นกที่ส่งเสียงร้องเมื่อครู่ไม่ใช่นกธรรมดาทั่วไป มันเป็นถึงซอมบี้ระดับ 3 เพียงแต่ว่าธนูกลับปักเข้ากลางลำคอของมัน ไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอด

โยฮันที่เห็นการยิงของทหารรู้สึกทึ่งไม่น้อย อีกฝ่ายมีความเชี่ยวชาญในการใช้ธนูเป็นพิเศษ เดิมทีเขานึกว่าทหารจะมีเพียงแค่การใช้ปืน ชายเมื่อครู่กลับง้างสายธนูด้วยท่าทางที่ชำนาญจนเขาคิดว่าในกองทัพอาจจะมีการจัดแข่งกีฬาชนิดนี้ จนมีการฝึกยิง

“ พี่ พี่จะกินมันหรือเปล่า ” 

แอลลี่หันมองมายังพี่ชาย ปากของเธอที่กำลังขมุบขมิบไม่ได้เปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อยเพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินว่าเธอพูดอะไร โยฮันที่พอเข้าใจคำพูดของน้องสาวเขาจึงส่ายหน้า เนื่องจากว่านกฮูกเขากินเข้าไปแล้ว ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์นกพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้าเขาได้กินมันเข้าไปหนึ่งตัวจนได้ความสามารถล่าในช่วงกลางคืนมา นกฮูกที่ร่วงตกเมื่อครู่จึงไม่จำเป็นสำหรับเขาอีกต่อไป เว้นแต่ว่ามันจะเป็นระดับ 5 ที่เหมือนจะกลายพันธุ์จนแตกต่างไปจากซอมบี้อื่นๆเหมือนซอมบี้จระเข้

หลังจากที่มีนกฮูกโผล่ออกมาอีกหนึ่งตัวก็เริ่มมีซอมบี้สัตว์โผล่หน้าออกมาอีกหลายสิบตัวเช่นกัน ซึ่งทหารได้แยกคนออกไปจัดการ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงต่อสู้ที่นานเกินไป ในตอนนี้มีเพียงแค่เสียงลากรถบรรทุกและเสียงเหยียบใบไม้ที่ยอมให้เกิดเสียงได้เพราะกลัวว่าถ้าทำให้เกิดเสียงมากเกินไปจะทำให้ซอมบี้ที่สถานีรู้ตัว

“ อีก 3 กิโลก็จะถึงถนนมุ่งหน้าเข้าสู่สถานีรถไฟ  ”

“ ลุงสนิท ทุกคนเป็นยังไงบ้าง ”

ไอริสหันมองกลับไปยังด้านหลัง เธออยากรู้ว่าพลเรือนหมดแรงแล้วหรือยัง บางครั้งเส้นทางที่ใช้เดินมีความชัน เธอจึงอยากรู้ว่ามีคนไปต่อไม่ไหวหรือเปล่า จากสภาพที่เธอมองดูบนใบหน้าของทุกคนยังคงปกติดี นับว่าการวิวัฒนาการ 1 ครั้งทำให้ทุกคนมีพละกำลังเพิ่มขึ้นไม่น้อย

“ ยังคงเดินทางได้ต่อ แต่หากใกล้สถานีเราอาจจะต้องหยุดสักนิดเพื่อให้มีแรงวิ่ง ”

“ แล้วเราค่อยหยุดกัน ”

ขบวนเดินทางมุ่งหน้าไปยังทางเหนือต่อไป ในระหว่างนี้โยฮันก็เกิดความสนใจในหลายๆอย่าง เขาไม่ได้เดินทางโดยสงบเช่นนี้มานานแล้ว ทุกการเดินทางมักจะต้องมีการต่อสู้รายล้อม ผิดจากตอนนี้ที่ยังคงสงบ แม้จะมีซอมบี้โผล่ออกมาก็ตาม พวกมันถูกสังหารรวดเร็วจนไม่ก่อให้เกิดเสียงแต่อย่างใด

ท่ามกลางการเดินทางของเขาในครั้งนี้ โยฮันเห็นสิ่งผิดสังเกตหลายอย่าง คนแก่มีแรงวิ่งได้อีกครั้งราวกับพวกเขากลับไปเป็นหนุ่ม เด็กอายุไม่ถึง 10 ขวบมีพละกำลังมหาศาล ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือเด็กทารกอายุยังไม่ถึง 1 ขวบยังคงรอดชีวิต เขาไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเด็กทารกจะรอดมาถึงวันนี้ 

เขาจำได้ว่าเด็กทารกคนนี้อยู่กับเขาตั้งแต่รวมกลุ่มกับลุงพล ทั้งกระโดดน้ำลงสะพาน วิ่งหนีซอมบี้ จนมาถึงที่นี่ ด้วยจำนวนอาหารที่มีจำกัด ต่อให้เด็กทารกจะไม่สามารถกินนมขวดได้ แม่ของเด็กไม่น่าจะมีสารอาหารเพียงพอต่อการสร้างนม แต่ถึงอย่างนั้นเด็กทารกกลับยังคงปกติดีและดูเหมือนจะมีพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กทารกทั่วๆไปจากรอยยิ้มและเสียงร้องที่ดังออกมาเป็นช่วงๆ

“ ทุกคนเราจะพักที่นี่ก่อน หลังจากนั้นจะเดินทางยาวๆมุ่งหน้าเข้าไปในสถานีรถไฟเลยนะ ใครหนักขอให้วางสิ่งที่ยกหามลงไปก่อน ใครอยากนอนพักเอาแรงสามารถทำได้ เที่ยงนี้เราจะเดินทางกันในทันที ”

แม้หลายคนจะยังไม่เหนื่อยพวกเขาจำเป็นต้องพักเอาแรง หลังจากบอกให้ทุกคนนอนนิ่งบนถนนที่พึ่งขึ้นมา โยฮันจึงกระโจนขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยการใช้ปีกลอยตัวให้ได้นานที่สุด ในระหว่างลอยตัวบนฟ้าสูง ดวงตาของเขาก็กวาดมองออกไปรอบๆเพื่อดูว่ามีซอมบี้อยู่ใกล้ๆพวกเขาหรือไม่ หลังจากที่ร่วงลงมาเหยียบพื้นเขาก็กระโจนขึ้นไปอีกจนทุกคนที่พักเหนื่อยหันมองดูเขาด้วยดวงตากลมโต

“ เป็นยังไงบ้างไอ้หนุ่ม ” ลุงพลเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นน้ำให้

“ ด้านหน้าไม่มีซอมบี้เลยลุง ดูท่าพวกมันจะไปรวมกันที่สถานีรถไฟ ส่วนตั๊กแตนมันยังคงนอนหมอบอยู่ในรังของลิง ”

“ ลิงและเต่าล่ะ ”

“ มันวิ่งไปทางใต้ ผมไม่เห็นมันแล้ว ส่วนงูและแมงมุมก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง ”

“ ช่างพวกมันก็แล้วกัน ขอแค่อย่าตามเรามาก็พอ ว่าแต่ครั้งนี้แกวางแผนจะทำอะไรอีกไหม ”

โยฮันกวาดตามองออกไปรอบๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาพูดกับลุงพล เผื่อสถานการณ์ที่เขาไม่สามารถช่วยเหลือแอลลี่ได้ เขาจะขอให้ลุงช่วยเหลือสักคน อย่างน้อยขอแค่แบกเธอเอาไว้ให้ได้สัก 20 นาทีก็เพียงพอแล้ว”

“ ลุง ผมว่าจะฆ่าระดับ 5 ทิ้งให้หมดแล้วไปหาระดับ 6 ”

“ ใช้เวลานานมากไหม ” พลรู้สึกตกใจเพราะมันเป็นการฉีกแผนของทหาร เขาจึงอยากรู้ว่าการลงมือของโยฮันจะต้องใช้เวลามากแค่ไหนในการฆ่าซอมบี้่ระดับ 5 เพียงแค่เขาเข้าประจำตำแหน่งช้าไปราว 1 นาทีอาจจะทำให้ทุกคนตกที่นั่งลำบาก ลุงพลจึงอยากรู้ว่าโยฮันจะใช้เวลานานแค่ไหนในการฆ่าระดับ 5 ก่อนจะไปหาระดับ 6

“ แค่อึดใจเดียว ”

“ กี่วินาที ”

“ ไม่เกิน 20 วินาที ยิ่งถ้าพวกมันอยู่รวมกัน เวลาที่ใช้จะน้อยกว่านี้อีก ”

“ โอเค แล้วน้องสาวแกล่ะ ครั้งนี้เธอไม่อยู่ในแผน แกจะพาเธอไปด้วยเหรอ ”

“ เปล่าลุง ผมจะฝากเธอเอาไว้กับลุงก่อน ”

“ ฝากนี่หมายถึงยังไง ”

โยฮันเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะกระซิบบอกกับอีกฝ่ายว่าซอมบี้ระดับ 5 ทั้ง 3 ตัวที่เขาต้องการฆ่าให้ตาย เขาจะใช้มันวิวัฒนาการแอลลี่ หลังจากผ่านไป 20 นาทีพวกเขาจะเพิ่มโอกาสรอดในการชิงรถไฟมากยิ่งขึ้น 

“ ทำไมแกไม่บอกสิ่งนี้กับคนอื่นๆล่ะ ”

“ พวกเขาจะหวังกับผมและน้องสาวมากเกินไป ถ้ามันล้มเหลวผมและน้องสาวของผมจะต้องถูกตำหนิแน่ การช่วยแบบนี้จึงดีกับผมและน้องสาวมากกว่า ”

“ อาห์ งั้นฉันจะให้มือขวาดูแลน้องสาวแกก็แล้วกันหลังจากที่เธอวิวัฒนาการ ”

การพักหยุดลงหลังจากผ่านมา 1 ชั่วโมง สนิทจึงบอกให้ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง ระยะทางเหลืออีก 4 กิโลเมตรเท่านั้นพวกเขาก็จะถึงสถานีแล้ว.