ตอนที่ 9 เยี่ยมเยียน (4)
หวังเล่อซานก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดทำอะไร ส่วนหวังฉีนิ่งเงียบไปภายในคุกหลวงเงียบสนิท
ผ่านไปสักพัก หวังฉีถึงได้เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “คุณหนูใหญ่เด็กในท้องท่านหญิงคนนั้น เขา...”
เว่ยเยียนหรานปรายตามองหวังฉี แล้วมองผ่านไปยังเปลวเพลิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพลางกล่าวว่า“ลุงหวัง บุตรของเว่ยเส่าชิงคนนั้นตายไปแล้ว หากแต่เด็กในท้องของท่านแม่ข้าเขาจะต้องได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดีและมีความสุขแน่นอน จากนั้นก็แต่งงานมีลูกเขากับเว่ยเส่าชิงไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันอีกแล้ว!”
เด็กที่น่าสงสารคนนั้น หากว่าเขาโตขึ้นแล้วรู้ความจริงที่โหดร้ายนี้ไม่รู้ว่าจะทำเื่อะไรลงไปบ้าง มิสู้ให้เขาไม่รับรู้อะไรเลยดีกว่า ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดีแล้ว! ถือเสียว่าเด็กคนนั้นไม่อยู่บนโลกนี้ก็แล้วกัน!
“...” หวังฉีจ้องไปที่เว่ยเยียนหรานอย่างประหลาดใจ เด็กคนนั้น...
“...” หวังเล่อซานหรี่ตาลงเมื่อได้ฟังดังนั้นเขามองไปที่เว่ยเยียนหรานอย่างสงสัย แต่ยามนี้เว่ยเยียนหรานกำลังพูดกับหวังฉี จึงไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีของหวังเล่อซาน
“ลุงหวัง! ท่านจะต้องดูแลท่านน้าให้ดีๆ นะข้าคิดว่าคนที่ท่านแม่เป็ห่วงที่สุดก็คือเขา ข้าจะไปเป็เพื่อนท่านแม่ ตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่นางก็อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด ข้าไม่อยากให้นางต้องมาโมโหข้าอีกแม้กระทั่งตอนที่จากไปแล้ว! พวกท่านอย่าเสียเวลากับข้าอีกเลยท่านน้า ขอโทษด้วย แต่ก่อนเว่ยเยียนหรานไม่รู้เื่รู้ราวท่านจะยกโทษให้ข้าใช่ไหม” เว่ยเยียนหรานมองไปที่หวังเล่อซานเด็กหนุ่มที่ใสซื่อราวกับเด็กน้อยคนนั้น
“หรานหรานน้าไม่เคยโกรธเ้าเลยจริงๆ!เ้าไม่ต้องกลัว น้าจะต้องช่วยเ้าออกมาให้ได้!” หวังเล่อซานในยามนี้ราวกับเติบโตขึ้นอย่างฉับพลันและกลายเป็คนละคนดวงตาคู่นั้นของเขาเป็ประกายวาวโรจน์ “ต่อให้ต้องเอาชีวิตของข้าเข้าแลกต่อให้ต้องเอาจวนโหวเข้าแลก ข้าก็จะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้เ้า! คนที่ติดค้างพวกเ้า อย่าคิดว่าจะหนีได้แม้แต่คนเดียว!”
“ท่านน้าท่าน...” เว่ยเยียนหรานจับจ้องหวังเล่อซานที่เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ“ท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ เดิมข้าก็เป็คนที่สมควรตาย! ข้า...”
“เหลวไหล!” หวังฉีตัดบทนาง “คนที่สมควรตายไม่ใช่เ้า แต่เป็คนที่ไม่มีความเป็มนุษย์เ่าั้ต่างหากกล้าลงมือโเี้เช่นนี้ ทำให้ท่านหญิงต้องตายทั้งกลม ข้า...”
“ลุงหวัง!” เว่ยเยียนหรานเอ่ยตัดบทหวังฉีแล้วกล่าวว่า“เว่ยเส่าชิงทำเช่นนี้จะต้องเตรียมการมาเป็อย่างดีแน่นอน พวกท่านไม่ต้องห่วงข้าอีกแล้วข้าแค่รู้สึกหมดอาลัยตายอยากในโลกที่สกปรกโสมมเช่นนี้ ตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ก็เป็คนที่ทำให้ท่านแม่ไม่มีความสุขมาโดยตลอดข้าแค่อยากไปอยู่เป็เพื่อนนาง! นางไปคนเดียวจะต้องโดดเดี่ยวมากแน่ๆ!”
“เว่ยเส่าชิง!” หวังฉีตบลงบนประตูห้องขังอีกครั้ง เขากัดฟันแน่นพลางกล่าวว่า“เดรัจฉานเว่ยเส่าชิง! น้ำใจของท่านหญิงในตอนนั้นดุจเลี้ยงสุนัขไว้จริงๆ!”
“หวังฉีพวกเรากลับกันก่อน!” หวังเล่อซานกล่าวกับเว่ยเยียนหรานอีกครั้ง “หรานหราน เ้าไม่ต้องกลัวน้าจะต้องหาวิธีช่วยเ้าออกมาได้แน่นอน!”
กล่าวจบหวังเล่อซานก็นำหวังฉีจากไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับตอนที่เขาเข้ามา
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
169
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
