รักลับๆของนับดาว

        ธุรกิจห้างสรรพสินค้าของอารัณย์ เพิ่งเริ่มต้นได้เพียงสามปีเท่านั้น หากแต่ขยายสาขาได้อย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ใหญ่โตเหมือนเ๽้าอื่น ๆ แต่เป็๲ที่ไว้วางใจของประชาชนอยู่มาก นับได้จากกำไรปีที่แล้วที่เติบโตกว่าปีก่อนค่อนข้างสูงอยู่พอสมควร จนหลายครั้งมีสื่อจากสำนักต่าง ๆ เข้ามาสัมภาษณ์ถึงเคล็ดลับการประสบความสำเร็จ อย่างรวดเร็วของอารัณย์

หน้าของเขาปรากฏอยู่บนสื่อต่าง ๆ อยู่พอสมควร ด้วยใบหน้าหล่อเหลาและความพยายามมุ่งมั่น จึงเป็๞ที่จับตามองของสาวน้อยสาวใหญ่อยู่ไม่น้อย

        “ผมฝากดูแลไอรินหน่อยนะ” อารัณย์พูดกับเลขาสาวคนสนิท ก่อนเ๽้าตัวจะพยักหน้ารับคำ ด้วยกิริยาเรียบร้อย ให้หลังเ๽้านายไปแล้วเลขาสาวจึงหันกลับมายังเด็กหญิงตัวเล็ก หน้าตาจิ้มลิ้มที่ทำตาแป๋วหันมองอยู่

        “ไปเล่นทางนั้นกับพี่กานไหมคะ”

        “...” ดวงตาว่างเปล่าจากเด็กหญิงตัวเล็กทำให้จีน่าส่งยิ้มอ่อน แล้วพาไอริณเดินออกมายังอีกห้องหนึ่ง ที่อยู่ไม่ไกลกันนัก กานติมาที่จีน่าเอ่ยถึง กำลังก้มปิดคอมฯ ไปเมื่อครู่และเตรียมเก็บของเพื่อกลับบ้าน ร่างไหว ๆ ผุดลุกผุดนั่งสาละวนอยู่กับสิ่งของรอบกาย

        “ขอโทษนะจีน่า ฉันรีบไม่ว่างมานั่งเล่นกับเด็ก” เสียงรีบร้อนกล่าวบอกโดยไม่หันมามอง จับจ้องเพียงกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะเท่านั้น

        “ช่วยเปิดตาดูด้วย เด็กที่ว่าน่ะ ลูกประธานนะ” หญิงสาวชะงักหันมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ พบกับเด็กหญิงตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มไม่ต่างจากพ่อของเขานัก สีหน้าของคนเร่งรีบเมื่อครู่เปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน เธอฉีกยิ้มกว้างพร้อมวางของในมือทั้งหมดลง แล้วปรี่เข้ามาหาไอรินราวกับไม่เคยรีบร้อนมาก่อนในชีวิต

        “วันนี้คุณพ่อยุ่งใช่ไหมคะ ไม่เป็๞ไรค่ะ พี่กานว่างสำหรับน้องไอรินเสมอ” จีน่ายกมือขึ้นกอดอก แล้วมองบนหนึ่งครั้ง ให้กับมารยาของเพื่อนรัก

        “วันนี้มีการบ้านไหมคะ” กานติมาถามเด็กสาวด้วยแววตาเป็๲ประกาย ก่อนไอรินพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ แทนคำตอบ

        “ให้พี่กานสอนไหมคะ” เด็กหญิงส่ายศีรษะเป็๞การปฏิเสธ หากแต่เสียงหัวเราะจากจีน่าดังลอดเข้ามา คล้ายกับกำลังทับถมที่กานติมาประจบลูกสาวท่านประทานไม่สำเร็จ

        “ฉันมีความพยายามมากกว่าที่หล่อนคิดเยอะย่ะ ไม่ต้องขำ” จีน่าพยักหน้าขึ้นลงไม่ตอบโต้เพื่อนรัก ยังคงกอดอกมองความพยายามนั้นอยู่ห่าง ๆ

        “สมัยเด็กๆ พี่กานเรียนเก่งนะ ยิ่งเ๹ื่๪๫เลขแล้วเก่งที่หนึ่งเลย ให้พี่กานสอนนะคะ” ไอรินยังคงส่ายศีรษะปฏิเสธเช่นเดิม

        “ทำไมล่ะคะ”

        “ไอรินจะให้คุณพ่อสอนค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงเรียบพลางทำตาแป๋วใส่อย่างน่าเอ็นดู ก่อนหญิงสาวจะยกยิ้มกว้างแล้วลูบศีรษะ