ในทุก ๆ สี่หรือห้าวัน ราวกับเป็ธรรมเนียม ไป๋ซูหลิงก็มักจะแวะเวียนมายังคุกหินแห่งนี้เสมอ ยามเงาร่างงามของนางปรากฏขึ้นตรงทางเข้ามืดสลัว มู่ไห่เฉินก็รู้สึกคล้ายความอ้างว้างที่เกาะกินหัวใจได้คลายลงไปหลายส่วน เพียงแค่ได้เห็นว่านางใส่ใจเขา ก็เพียงพอทำให้ความมืดในที่แห่งนี้ไม่สิ้นหวังจนเกินไป
ไป๋ซูหลิงมองดูสภาพของมู่ไห่เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร แม้จะแฝงความกังวล แต่เมื่อเห็นว่าเขายังแข็งแรงดี สีหน้าของนางก็คลายกังวลลงได้บ้าง เสียงสนทนาที่ตามมาอบอวลด้วยความใกล้ชิด ไป๋ซูหลิงเอ่ยถึงการประลองคัดเลือกศิษย์ที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ดวงตาของนางเปล่งประกายคาดหวัง คล้ายอยากให้มู่ไห่เฉินได้เข้าร่วมและพิสูจน์ตนสักครั้ง
มู่ไห่เฉินเพียงยิ้มบาง พลางส่ายศีรษะเบา ๆ
“ยามนี้ข้ายังไม่อาจรับปากได้…” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่าในใจรู้ดีว่าหากการดาวน์โหลดวรยุทธ์นั้นสำเร็จเขาจะต้องเข้าร่วมในการคัดเลือกครั้งนี้แน่
หลังสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง นางก็จำต้องลุกขึ้นจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ยังติดตรึงอยู่ในอากาศพร้ะกร้าอาหารซึ่งเต็มไปด้วยของดี มู่ไห่เฉินมองตามเงาหลังนั้นจนลับหายไป ก่อนริมฝีปากจะแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อหันกลับ เขาสบสายตากับผู้าุโฉางฟงที่ยังคงหมกตัวอยู่ในห้องขังข้างเคียง ชายร่างท้วมกับดวงตาเลื่อนลอยเหมือนคนไร้สติ แต่สำหรับมู่ไห่เฉินแล้ว นี่คือ “ขุมทรัพย์” ที่มีค่ากว่าทองคำ เพราะทุกครั้งที่เขาสามารถล่อลวงให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวและสอนท่วงท่าใหม่ ๆ ได้ การดาวน์โหลดวรยุทธของเขาก็พุ่งทะยานรวดเร็ว
ครั้งนี้เช่นกัน มู่ไห่เฉินกะพริบตา ยกตะกร้าอาหารขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางแต้มบนริมฝีปาก เขารู้ดีว่าอาหารเหล่านี้จะเป็กุญแจดอกใหม่ในการดึงฉางฟงให้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาที่หลงเหลืออยู่ในซากความทรงจำ
ทว่าในขณะที่เขากำลังคิดถึงเส้นทางฝึกฝนของตน เหตุการณ์ภายนอกสำนักก็ยังดำเนินไปไม่หยุดหย่อน ข่าวการถูกกักขังของมู่ไห่เฉินได้แพร่ไปทั่ว เหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างซุบซิบกันไม่ขาดปาก แม้ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ แต่ในใจล้วนรู้สึกโล่งอกที่ “คนไร้ค่า” ผู้นี้ถูกกักขัง ไม่ต้องก้าวขึ้นมาเป็เงาสะท้อนที่ทำให้พวกเขาต้องอับอาย
ยิ่งกว่านั้น ผู้ที่หัวเราะสมเพชสะใจที่สุด คงไม่พ้นพรรคพวกของเฮยอิง แผนร้ายของพวกเขาสำเร็จอย่างงดงาม มู่ไห่เฉินถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ถูกตราหน้าว่าทำผิดกฏจนต้องถูกกักขัง
แต่ใครเล่าจะรู้ว่าความมืดในคุกหินนี้ กลับกลายเป็แสงสว่างอันยิ่งใหญ่ที่ส่องทางให้มู่ไห่เฉินก้าวเดินไปข้างหน้า และทุกลมหายใจที่ผ่านไปในที่แห่งนี้ กำลังเร่งรุดเส้นทางสู่พลังอันไร้ขีดจำกัดของเขาให้เร็วยิ่งกว่าที่ผู้ใดคาดคิด
เมื่อเวลาผ่านไปกว่ายี่สิบวันเศษ ไมู่ห่เฉินก็ััได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ภายในร่างกายของตนเอง ดั่งสายน้ำอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ทั้งรู้สึกผ่อนคลาย เบาบาง ปลอดโปร่งกว่าที่เคย
“ดาวน์โหลดวรยุทธ ฉางฟง สำเร็จ”
แถวอักษรสีทองเปล่งประกายลอยขึ้นทีละบรรทัด ราวกับแผ่นหยกเรืองแสงกำลังเผยประกาศิต์ตรงหน้าเขา
“ได้รับ ลมปราณแปดทิศ”
“ได้รับ ลมปราณเจ็ดดารา ขั้นกลาง ของสำนักเจ็ดดาราสะท้านภพ”
“ได้รับ ลมปราณเจ็ดดารา ขั้นสูง ของสำนักเจ็ดดาราสะท้านภพ”
“ได้รับ เพลงกระบี่คู่เจ็ดดารา ของสำนักเจ็ดดาราสะท้านภพ”
“ได้รับ วิชาตัวเบาก้าวย่ำเจ็ดดารา ของสำนักเจ็ดดาราสะท้านภพ”
และท้ายที่สุดอักษรอันทรงอานุภาพก็ปรากฏขึ้น
“ระดับยุทธ์ของท่าน : ขั้นทะลวงชีพจร”
สายอักษรมากมายลอยวนรอบตัวเขา ราวหมู่ดาวหมุนรอบฟากฟ้า มู่ไห่เฉินตะลึงจนไม่อาจเอื้อนเอ่ย ผู้าุโฉางฟงแท้จริงหาใช่ผู้ไร้ค่าอย่างที่ปรากฏไม่ ฝีมือของท่านนั้นสูงส่งยิ่งนัก
มู่ไห่เฉินยกฝีเท้าลองใช้ ก้าวย่ำเจ็ดดารา เพียงชั่วครู่ เขาก็เคลื่อนจากมุมหนึ่งไปยังอีกมุมหนึ่งคล่องแคล่วประหนึ่งฝึกฝนมานับปี
ตูม!
เสียงดังสนั่นจากกรงขังข้างเคียงทำเอาะเืสะท้านไปทั่ว เพียงแต่นั่นหาใช่ความโกรธ แต่เป็แรงสะท้อนของลมปราณที่แ่ผ่าน ผู้าุโฉางฟงแม้สติเลอะเลือน แต่ก็ยังแย้มยิ้ม พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงแ่พร่า “ทำได้…ไม่เลว”
ทันใดนั้น อักษรใหม่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ามู่ไห่เฉิน ราวกับชะตา์มอบทางเลือกให้แก่เขาอีกครั้ง
“กรุณาเลือกแผ่นป้ายสามในเก้า”
“หนึ่ง เพิ่มระยะการยกเลิกการดาวน์โหลดจากเป้าหมายเพิ่ม ห้าสิบเมตร”
“สอง สามารถดาวน์โหลดวรยุทธสูงสุดพร้อมกันได้ สองคน”
“สาม หากดาวน์โหลดวรยุทธที่มีลมปราณต่ำกว่าระดับของตนเอง ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเท่าตัว”
มู่ไห่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย พลันครุ่นคิดอย่างจริงจัง ทั้งสามตัวเลือกนั้นล้วนทรงคุณค่า ตัวเลือกข้อสอง แม้จะดูทรงพลัง แต่ในสภาพการณ์ปัจจุบันกลับใช้งานได้จำกัดเื่ระยะทาง ส่วนข้อสาม แม้จะน่าดึงดูด แต่ยามนี้เขาไม่อาจประเมินได้ว่าประโยชน์แท้จริงจะมากเพียงใด ตรงข้ามกับข้อแรก การเพิ่มระยะยกเลิกการดาวน์โหลดนั้นชัดเจนและตรงไปตรงมา สามารถใช้ได้ทุกเมื่อ และยิ่งทำให้การลอบฝึกวิชาแเียิ่งกว่าเดิม
เขาหลับตาเพียงชั่วครู่ ก่อนเปิดเปลือกตาขึ้นด้วยความแน่วแน่
“ท่านได้เลือกตัวเลือกที่หนึ่ง ระยะห่างที่จะยกเลิกการดาวน์โหลดกลายเป็ห้าสิบห้าเมตร”
แสงอักษรหายวับไป เหลือเพียงรอยยิ้มบางบนใบหน้ามู่ไห่เฉิน เขายังไม่แน่ใจว่าตัวเลือกที่สามนั้นจะมีคุณค่าสักเพียงใด แต่ในยามนี้ สิ่งที่เลือกไว้คือความแน่นอน และความแน่นอนนั่นย่อมเป็ประโยชน์ที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้
7K
