ถิงถิงคว้าน้ำอัดลมมาเปิดให้มันแล้วส่ายหน้า“ถึงอย่างไรน้ำอัดลมก็ไม่เหมาะกับร่างของเ้าในตอนนี้ พี่ไม่อาจให้กินบ่อย ๆ ได้มากินอาหารที่เหมาะจะเป็ของเสือก่อนเถอะ”
หันกลับมาอีกทีหมีอีกตัวก็ขายได้แล้วในราคาสองร้อยตำลึงนางพยักหน้าอย่างโล่งอกอย่างน้อยเงินนี้ก็ปลอบประโลมใจที่นางต้องเสียเงินซื้อน้ำอัดลมขวดนั้นได้ถิงถิงมีเื่ต้องทำอีกมาก นางพบว่าไม่สามารถซื้อเนื้อสัตว์หรืออาหารสำเร็จรูปได้ สิ่งที่นางซื้อได้ก็มีแค่พวกขนมขบเคี้ยวเท่านั้นแล้วราคาแต่ละอย่างก็ไม่เบา สรุปง่าย ๆ ก็คือตลาดออนไลน์นี้ไม่มีแผนกซุปเปอร์มาเกต แต่ยังดีที่มีแผนกจัดสวนนางสามารถหาเมล็ดพันธุ์ผักได้ที่นี่
นางมองทุ่งนาและพื้นที่รอบตัวนางต้องลงแรงจัดการทั้งหมดเอา
“เฮ้อสมกับคำที่ว่าไม่เหน็ดเหนื่อย ก็ไม่ได้กินของหวาน โลกนี้ส่งข้ามาเหมือนจะสบายแต่เอาจริง ๆ แล้วต้องเหนื่อยทุกทาง จะกินข้าวก็ต้องปลูกจะกินเนื้อก็ต้องเลี้ยงสัตว์ มีตลาดซื้อขาย ถ้าไม่หาของมาขาย ก็ไม่มีเงินแล้วถ้าไม่มีเงิน ก็ซื้อของจากตลาดไม่ได้ ชิ...ระบบแถมจุก ๆ อะไรกัน”
ถิงถิงเบ้ปากจากนั้นก็กดซื้อขนมราคาแพงมากมาย...
“แม้ว่าจะไม่เหมาะกับเ้าและราคาแพง แต่ก็ต้องทำให้เ้าอิ่มท้องเสียก่อนจุกรีบกินเข้าเดี๋ยวเราต้องไปช่วยคน”
ถิงถิงยังมีน้ำใจซื้อถาดอาหารอันใหญ่แล้วแกะขนมใส่รวมกันให้หมด เ้าจุกดีใจมาก ที่ได้กินของโปรดอีกครั้งแต่ถิงถิงปวดใจเพราะแค่ขนมพวกนั้นนางจ่ายไปตั้งยี่สิบตำลึงราคาแพงขูดเืขูดเนื้อยิ่งนัก ให้กินทุกวันแบบนี้ไม่ได้ระหว่างที่เ้าเสือขาวกำลังเพลิดเพลินกับของอร่อย นางก็เตรียมการหลายอย่าง หลัก ๆก็คืออาวุธที่ใช้ในยุคนี้แล้วไม่ดูแปลกแยก นางมีหน้าไม้คันเล็ก ๆแต่ในขณะเดียวกันก็มีเครื่องช้อตไฟฟ้าที่ให้ใครเห็นไม่ได้เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินด้วย
ที่สำคัญนางต้องมียารักษาโรคแผนกเพื่อสุขภาพมีร้านขายยาอยู่ด้วย แต่แพงมาก นางจึงซื้อเพียงแค่พวกยาทำแผลกับยาแก้อักเสบเท่านั้น หมดไปอีกเกือบร้อยตำลึง ในตอนนั้นเองก้อนหินหน้าปากถ้ำค่อยๆ ขยับออก
“เ้าอยู่ในนี้แล้วเตรียมตัวให้พร้อมนะหากมีการต่อสู้เกิดขึ้น พี่ให้เ้าออกไปต้องช่วยกันด้วย”ถิงถิงสั่งเ้าเสือที่พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังนางไม่ได้วางแผนว่าจะต้องสังหารครอบครัวใจร้ายของถิงถิงน้อยตัวจริง
กานดาไม่ใช่คนที่จะรู้สึกดีเมื่อมือตนเองเปื้อนเืแต่นางก็ไม่ได้บอกให้เ้าจุกออมมือ คนที่ทำเลวกับคนอื่นเอาไว้จะเร็วจะช้ายังไงก็ต้องรับกรรมที่ตัวเองก่อ นางออกจากมิติพิเศษคราวนี้ตั้งใจไปแอบหลังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ ปากถ้ำ คนด้านในออกมาแล้วไม่เพียงแต่หญิงชราและบุตรชายทั้งสองเท่านั้น ยังมีสะใภ้สองคน และลูก ๆของพวกเขาด้วย
นางไม่สนใจคนอื่นสนใจเพียงแต่ร่างที่ถูกเหอเทาลากออกมา ผิงอันยังอ่อนแรงนางไม่รู้ว่าพี่สาวคนนี้หมดสติหรือไม่แต่อย่างน้อยคิ้วที่ขมวดแสดงความเ็ปตลอดเวลาก็ทำให้นางรู้ได้ว่าผิงอันยังไม่ตาย
“นังเด็กนี่ตื่นได้แล้วอย่าให้พวกข้าต้องแบกเอ็งไปนะโว้ย”เหอเทาโยนร่างที่เบาราวกับกระดาษนั่นไปฟาดที่ก้อนหิน แล้วทำท่าจะกระทืบซ้ำเมื่อเห็นว่าผิงอันยังไม่ตื่น
“อ๊ากกกก”เหอเทากุมหัวไหล่ ซึ่งโดนถิงถิงยิงหน้าไม้ใส่
พวกเขาแตกตื่นเหอกุ้ยขี้ขลาดตาขาว ขนาดพี่ชายของเขาโดนหน้าไม้ยิง ก็ยังหลบเข้าไปอยู่ด้านหลังปล่อยให้เหอเทากับหญิงชราเหออยู่รับอันตรายเบื้องหน้า
“ใคร ออกมาไอ้หมาลอบกัด”
ฟิ้ว...ฉึกลูกดอกอีกลูกปักที่ขาของเขาอย่างแม่นยำตอนนั้นเองที่ถิงถิงเห็นว่าลูกสาวสองคนของเหอเทา คือเหอชุน กับเหอเหลียนกำลังถือก้อนหินที่ถูกลับจนแหลมคม เตรียมจะกรีดหน้าของผิงอันถิงถิงจึงต้องส่งลูกดอกออกไปอีกครั้ง แต่เพราะนางรีบร้อนจึงพลาดเป้า ลูกดอกถูกชายกระโปรงของเหอชุนร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงค่อย ๆ เดินเข้าไป
อันที่จริงนางไม่คิดจะปรากฏตัวนางอยากจะไล่ให้พวกเขาไปก่อน แล้วหากพวกเขาขัดขืนค่อยให้เ้าจุกจัดการแต่ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้จากบนลงล่างไม่มีดีเลยสักคน ชั่วช้าที่สุด!! ขนาดแม่นางน้อยสองคนยังกล้าทำเื่อย่างการกรีดหน้าผู้อื่นเช่นนี้
“ถิงถิงเ้ายังไม่ตาย!”แม่เฒ่าเหอพูดดวงตาเป็ประกาย นางเห็นร่างเล็กของหลานสาวตรงหน้าเป็เงินตำลึง
ท่าทางที่ยายเฒ่ามองนางราวกับเห็นสินค้าทำเอาถิงถิงขนลุกซู่
“ถอยออกไปให้หมด!” นางะโด้วยเสียงเล็ก ๆซึ่งไม่มีความน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย
เหอเทามองหน้าไม้ในมือของถิงถิงอย่างโกรธจัดไม่คิดเลยว่านังเด็กเหลือขอที่น่าจะตาย ๆ ไปตั้งนานแล้วจะลุกขึ้นมายิงหน้าไม้ใส่เขา เห็นแล้วยิ่งหงุดหงิดเหอเทาก้าวเข้าไปหมายจะจับตัวถิงถิงมาฟาดให้หายแค้น
ถิงถิงมีหรือจะยอมให้เขาเข้าใกล้นางยิงหน้าไม้ออกไปอีก เหอเทาถอยหลบทัน ลูกดอกปักที่ปลายเท้าเขาพอดีบรรดาสตรีส่งเสียงกรีดร้อง พวกนางพากันวิ่งไปทางเหอกุ้ยทำให้เหอเทากับแม่เฒ่าเผชิญหน้ากับเด็กน้อยเท่านั้น
“นางลูกสุนัขตายยาก ตายเย็น เ้าคิดว่าตัวเองเป็ใคร วางหน้าไม้ลงเดี๋ยวนี้ข้าเป็ย่าของเ้าบังอาจทำตัวอกตัญญูงั้นเหรอ”
“เ้าไม่ใช่ย่าของข้าย่าของข้าตายไปแล้ว อีกอย่างคนที่เรียกตนเองว่าย่าคงไม่ใจดำอำมหิตส่งหลานสาวไปตายแบบนั้น”
ยายเฒ่าถลึงตาใส่ถิงถิงนางหันไปสบตากับบุตรชาย ก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งเข้าไปหาถิงถิงพร้อมกันเด็กหญิงยิงหน้าไม้อีกครั้ง ทั้งแขนทั้งมือของนางเจ็บไปหมดแล้วนางลดหน้าไม้ลงตอนนี้ร่างกายไม่สามารถยืนระยะให้ได้นานกว่านี้ โดยไม่พักเหนื่อยแต่เหอเทากับหญิงเฒ่ากำลังกระโจนเข้ามา
ถิงถิงอยากจะนำร่างผิงอันไปไว้ในมิติพิเศษก่อนเพราะเมื่อวานนางเห็นเ้าจุกไปกินน้ำในบ่อน้ำข้างที่นาแล้วดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพในการรักษาร่างกายอยู่มาก แต่ยังไม่สบโอกาสนางไม่อยากเปิดเผยความสามารถในตอนนี้ เด็กหญิงกลิ้งหลบมือของแม่เฒ่าเห็นเหอเทาจะลากร่างพี่สาวไปถิงถิงก็คว้าเอาลูกดอกแล้วใช้แรงทั้งหมดแทงลงไปบนมือของเขาก่อนจะแย่งร่างพี่สาวกลับมา
“นังเด็กเหลือขอเ้าอย่าสร้างปัญหา ตอนนี้เ้าไม่เหลืออะไรให้ป้องกันแล้ว”แม่เฒ่าฉวยโอกาสที่ถิงถิงเสียเปรียบ คว้าข้อมือนางเอาไว้
“ใครบอกว่าข้าไม่เหลืออะไร”ถิงถิงเอ่ย นางดึงมือออกอย่างแรง ในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงคำรามของเสือออกมาจากหลังก้อนหินเสือขาวตัวใหญ่ั์กระโจนออกมากรงเล็บของมันฟาดหน้าหญิงชรา จนล้มฟาดลงไปกับพื้น
เสียงหวีดร้องดังขึ้นอีกครั้งเหอเทามองร่างแม่เฒ่าที่จมในกองเื แล้วมองเสือขาวก่อนตัดสินใจ หันไปบอกคนอื่น ๆให้รีบวิ่งหนีไป ถิงถิงอาศัย่ที่ทุกคนชุลมุนเก็บร่างผิงอันไปไว้ในมิติพิเศษก่อนจากนั้นนางก็ไม่มีเวลาสนใจอะไร เพราะตอนนี้เ้าจุกวิ่งตามพวกเหอเทาไปแล้ว
ถิงถิงร้อนใจเื่พี่สาวนางอยากจะเข้าไปจัดการเื่อาการาเ็ของผิงอันก่อนเลยลองเพ่งกระแสจิตเรียกเ้าจุกกลับมาก่อนจะพบว่านอกเหนือจากนางจะััได้ว่าเ้าจุกอยู่ตรงไหนแล้วอย่างอื่นนางก็ไม่สามารถควบคุมได้เลย
...แสดงว่าหาก้านำสิ่งใดเข้าไปในมิติพิเศษก็ต้องอยู่ในระยะที่ใกล้กัน...
ถิงถิงตัดสินใจเข้าไปในมิติพิเศษนางกดซื้ออ่างไม้ขนาดใหญ่จากระบบ แล้วลากถังไม้ไปวางไว้ในริมบ่อน้ำที่ตื้น ๆลากร่างพี่สาวให้ลงไปแช่ในนั้น ใช้ถังเล็ก ๆ วิดน้ำเข้าไปในอ่างไม้สังเกตว่าาแเล็ก ๆ เริ่มสมานกัน จึงวางใจปล่อยให้ร่างพี่สาวแช่น้ำแล้วตนเองก็รีบออกมาช่วยเหลือเ้าจุก
81K
