แวมไพร์พี่เลี้ยงเด็ก (มี E-Book)

        “พี่ชาย ข้าขอกล่าวอะไรสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าคิดว่าข้ามีทางออกให้กับท่านและพวกเด็กๆ นะ” สตรีวัยราว 40 ปี แต่งกายดูดีก้าวออกมาจากกลุ่มคนพร้อมกับสาวใช้ของนาง เดินเข้ามาหาหงเหวินที่หน้าร้านซาลาเปา

        “ฮูหยินท่านนี้ ท่านรู้จักกับเด็กจากหอหงไถเช่นนั้นหรือ?” หงเหวินประเมินแล้วสตรีผู้นี้ดูท่าทางจะมีเงิน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นฮูหยินหรือสาวใช้รุ่นใหญ่ในตระกูลขุนนางสักตระกูลที่คอยดูแลเด็กจากหอหงไถอยู่

        “ไม่ใช่ๆ ข้าก็เป็นแค่เพียงคนผ่านทาง เรื่องมันเป็นอย่างนี้ นายท่านของข้ากับครอบครัวเดินทางไปเยี่ยมคน แล้วต้องแวะพักอยู่ที่เมืองสือเจียระยะหนึ่ง พอดีบ่าวรับใช้ของพวกเราเกิดเป็นไข้ติดต่อกันหลายคน ข้ากำลังมองหาคนไปทำงานชั่วคราว เห็นว่าเด็กพวกนี้กำลังต้องการเงินก็เลยจะมาเสนองานให้น่ะ” สตรีวัยกลางคนตอบหงเหวินแต่ประโยคสุดท้ายนางเหลือบสายตามาที่กลุ่มเด็กจากหอหงไถแทน

        “ข้าแซ่กู้ ข้ากับครอบครัวของเจ้านายพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมวู่หลงใกล้ๆ นี่เอง ข้าจะจ่ายค่าเสียหาย 20 ตำลึงแทนพวกเจ้าไปก่อน แต่พวกเจ้าต้องมาทำงานเป็นบ่าวรับใช้ให้กับนายท่านของข้าเป็นการชดเชยเป็นอย่างไร” กู้เม่ยหันมาถามเจียวจูตรงๆ 

        “หมายความว่าท่านจะซื้อตัวเด็กๆ ไปเป็นบ่าวเช่นนั้นหรือ?” ชาวบ้านที่ยังยืนอยู่เข้ามาถามบ้าง 

        สถานะของเด็กในหอหงไถยังกำกวม แม้จะเป็นเด็กกำพร้าแต่เวลานี้ก็ได้ยินว่ามีคนคอยดูแลอยู่ จะปล่อยให้เด็กๆ ถูกซื้อขายไปต่อหน้า กลุ่มชาวบ้านก็ยังเห็นว่าไม่ควร

        “มิได้ๆ ข้าได้ยินแล้ว ว่าเด็กๆ มีคนดูแลอยู่นอกเมือง หากพวกเขาจะมาไถ่ตัวก็เพียงเอาเงินมาคืนข้า แต่หากยังมีไม่พอก็ให้ทำงานใช้หนี้ไปพลางๆ ก่อน เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้วอย่างไรว่านายท่านของข้าจะพักอยู่ที่นี่ระยะหนึ่งเท่านั้น ข้าต้องการเพียงแค่แรงงานชั่วคราว”

        “ทำงานอะไร ใช่ว่าเป็นพวกวิปริตหาตัวเด็กไปทำเรื่องไม่งามหรือเปล่า” หญิงชาวบ้านอีกคนนึกห่วงขึ้นมา ในกลุ่มมีเด็กหญิงถึงสามคนที่รอดพ้นจากการเป็นนางคณิกามาได้แล้ว หากพวกตนปล่อยปละละเลยไปคงจะรู้สึกผิดไม่น้อย

        “ข้ารับประกันได้ ว่านายท่านของข้าต้องการเพียงแรงงานดูแลเรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้ากับงานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่มีเรื่องอย่างว่าเข้ามาเกี่ยวข้องแต่ประการใด อีกอย่างพวกเราก็พักอยู่ในโรงเตี๊ยมวู่หลงมีคนเข้าออกเห็นกันชัดเจน พวกท่านสามารถเห็นพวกเขาได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว”

        ได้ยินเช่นนี้ชาวบ้านก็พากันโล่งใจ สตรีผู้นี้ไม่ได้คิดจะซื้อขาดเด็กๆ ไปเสียทีเดียว เพียงแค่เอาตัวไว้เป็นประกันแลกกับเงินที่จะจ่ายให้เถ้าแก่หงเหวินเท่านั้น แต่การตัดสินใจก็ย่อมขึ้นอยู่กับเด็กๆ

        “ข้ายอมเจ้าค่ะ ฮูหยินต้องการใช้คนกี่คนเจ้าคะ” เจียวจูมองหน้าน้องๆ ที่ไม่อยากไปถูกจับขังคุกนางจึงตัดสินใจเด็ดขาด

        กู้เม่ยยิ้มกว้างจนไปถึงดวงตา นางเป็นยาผอ (คนค้าทาส) ที่เดินทางมาหาซื้อตัวเด็กไปขายต่อ เผอิญได้มาพบกับพ่อค้ามั่งคั่งที่ขาดแรงงานเข้าพอดี คนกลุ่มนั้นตั้งใจจะจ้างเด็กๆ โดยให้ค่าจ้างสูงถึงคนละ 5 ตำลึงแลกกับการทำงานเพียง 20 วันเท่านั้น หากนางใช้เงิน 20 ตำลึงได้ตัวเด็กไปสัก 5-6 คน ก็ได้กำไรเห็นๆ 

        ส่วนเรื่องการไถ่ตัวก็ต้องแล้วแต่พวกเขาจะไปตกลงกันเอาภายหลัง แต่นางเชื่อว่าหากผู้ปกครองของเด็กๆ รู้ว่าพวกเขาต้องทำงานเพียงแค่ 20 วันก็คงไม่คิดไถ่ตัวเด็กออกมาเป็นแน่ สู้ให้พวกเขาทำงานจนครบกำหนด เงิน 20 ตำลึงก็เหมือนได้เปล่า

        “ข้าอยากได้หลายคน แต่พวกเจ้าคงต้องมีคนกลับไปส่งข่าวให้ทางบ้านรู้บ้างสินะ เอาสัก 6 คนเป็นไร เฉลี่ยแล้วก็ทำงานใช้หนี้กันเพียงคนละ 3 ตำลึงเศษเท่านั้น" 

        เจียวจูไม่รู้ว่าฉู่หลิงมีเงินเก็บอยู่อีกหรือไม่ แต่นางมั่นใจว่าพี่สาวฉู่หลิงและท่านยายเฉินจะต้องหาเงินมาไถ่ตัวพวกตนออกไปจนได้ หรือหากจนปัญญาจริงๆ พวกนางก็เพียงแค่ทำงานหักหนี้ไปก่อน ให้พี่สาวมาไถ่ตัวน้องๆ ออกไปคราวละคนก็ยังทัน

        “พวกเราจะไปกับท่านห้าคนเจ้าค่ะ น้องชายของข้าสองคนยังเล็กนัก ส่วนน้องสาวอีกคนนางทำซาลาเปาเป็น นางต้องกลับไปช่วยคนที่เหลือหาเงินมาไถ่ตัวพวกเรา ฮูหยินพาเราห้าคนไปเถิด” เจียวจูตัดสินใจเลือกตัวเอง เจียวจ้าน อู๋ฉี เสี่ยวผิงและห่าวซวนเอาไว้ ส่วนเฉาหวา อี้ฝานและเว่ยหลง นางอยากให้พวกเขากลับไปส่งข่าวกับพี่สาวฉู่หลิงแทน

        กู้เม่ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้เด็กหกคน และตามจริงพ่อค้ากลุ่มนั้นต้องการเด็กชายมากกว่าเด็กหญิง แต่เวลานี้นางไม่กล้ายืดเยื้อให้นานต่อไป หากบุรุษที่ออกไปพร้อมเกวียนลาเมื่อครู่เกิดหาเงินมาได้จริงนางจะพลาดโอกาสงาม

        “ก็ได้ เอาเป็นตามนี้ก็แล้วกันทุกคนก็เป็นพยานให้ข้าด้วย ข้าจะจ่ายเงิน 20 ตำลึง แลกกับเด็กห้าคน จากนี้พวกเขาจะไปที่โรงเตี๊ยมวู่หลง หากต้องการไถ่ตัวเด็กก็ไปหาข้ากู้เม่ย หรือไม่ก็ไปขอพบนายท่านแซ่เจียงที่โรงเตี๊ยมได้เลย” 

        เด็กห้าคน เท่ากับว่านางจ่ายไปคนละ 4 ตำลึง นางไปรับเอาเงินจากนายท่านเจียงคนละ 5 ตำลึง ก็มีเงินได้เปล่ามา 5 ตำลึงแล้ว มีหรือกู้เม่ยจะไม่รีบควักจ่าย ส่วนต่างที่ผู้ปกครองจะไปไถ่ตัวเด็กกับนายท่านเจียงก็ให้ถือเป็นดอกเบื้ยไปก็แล้วกัน! หรือไม่เช่นนั้นก็หักลบค่าแรงกันไป

        “เฉาหวา เวลานี้เจ้าต้องดูแลอี้ฝานและเว่ยหลงรออยู่ที่นี่ก่อน ท่านอาหวังรู้เวลาที่ประตูเมืองจะปิดเขาต้องกลับมารับพวกเจ้าให้ทันเวลาแน่นอน กลับไปเล่ารายละเอียดให้พี่หลิงหลิงฟังให้เข้าใจว่าพวกเราห้าคนจะปลอดภัย พวกเจ้าก็ช่วยพี่สาวทำงานหาเงินกันไปก่อนแล้วค่อยมาไถ่ตัวพวกเราภายหลัง ไม่ต้องรีบร้อน” เจียวจูบีบมือให้กำลังใจเฉาหวาที่ยังรู้สึกไม่ดีที่ต้องแยกจากกับกลุ่มพี่น้อง

        “พี่เจียวจู ข้าเป็นต้นเรื่องทุกอย่าง เป็นข้าที่วู่วามจนทำให้ข้าวของเสียหายมากไปกว่าเดิม ให้ข้าไปกับพวกท่านได้หรือไม่ ท่านป้าขอรับถึงข้าจะตัวเล็กแต่ข้าก็ทำงานได้ทุกอย่าง รับเอาข้าไปด้วยได้หรือไม่ขอรับ” เว่ยหลงรู้สึกผิด เดินไปกอดแขนเจียวจูเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ตั้งใจจะไปช่วยทำงานเป็นการชดเชยความผิดของตน

        “ข้าย่อมไม่มีปัญหา ตัวเล็กอย่างเจ้าก่อไฟหาบน้ำเป็นก็ใช้ได้แล้ว ถามพี่สาวเจ้าดูเองเถิด” กู้เม่ยใจเต้นระรัว นายท่านเจียงอยากได้เด็กชายมากกว่าเด็กหญิง ซ้ำอีกฝ่ายเป็นผู้เสนอตัวเข้ามาเอง

        เจียวจูเม้มปากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หากเว่ยหลงมาเข้าร่วมอีกคน พวกตนก็จะได้ทำงานหักค่าแรงชดเชยหนี้สินไปได้เร็วกว่าเดิม แต่ทางหอหงไถก็จะเหลือคนน้อยลงไปอีกหนึ่งคนเช่นกัน

        “พี่เจียวจู กลับไปข้าก็ต้องทุกข์ใจที่ทำให้พวกท่านต้องลำบาก ข้าขอร้องล่ะ” เว่ยหลงอ้อนวอน

        “ก็ได้ พวกเราอยู่ช่วยกันหลายคนก็จะได้หักค่าแรงได้มากขึ้น พี่หลิงหลิงจะไม่ต้องห่วงด้วยเพราะเราอยู่รวมกันถึง 6 คน” เจียวจูพยายามคิดในทางที่ดีเอาไว้ก่อน

        “ไปกันได้แล้ว ข้ายังต้องให้คนสอนงานพวกเจ้าอีกพรุ่งนี้เช้าจะได้เริ่มงานกันได้ทันที ข้าขอบคุณทุกคนในที่นี้ไว้ด้วยก็แล้วกันที่ช่วยสนับสนุนจนข้าแก้ไขปัญหาของตัวเองได้ ข้าลาล่ะเจ้าค่ะเถ้าแก่หง” กู้เม่ยจ่ายเงินแล้วก็รีบพาเด็ก 6 คนเดินจากไปทันที

        “เราชดใช้ค่าเสียหายของท่านไปจนหมดแล้ว ทีนี้ท่านก็คืนค่าไข่ให้เรามาด้วย ไข่แตกไป 12 ฟอง 24 อีแปะขอรับ” อี้ฝานตาแบมือขอค่าไข่คืนจากหงเหวิน

        “เอ้า! เอาไปแล้วรีบไปซะ อย่ามายืนเกะกะหน้าร้านข้า ไปให้พ้นเลย” หงเหวินขว้างเงิน 24 อีแปะลงกับพื้น แล้วหันไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ของตนไม่สนใจเด็กชายหญิงสองคนที่เหลือ

        อี้ฝานกับเฉาหวาก้มเก็บเหรียญเงินจากพื้นด้วยน้ำตานองหน้า เงินเก็บที่พี่เจียวจูหยิบมาจากห้องพี่หลิงหลิง รวมกับเงินที่ขายซาลาเปาได้วันนี้ก็เหลือน้อยเต็มที พวกเขาจะละเลยเงินเล็กน้อยไม่ได้โดยเด็ดขาด โดยเฉพาะอี้ฝานเขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กชายที่มาก่อเรื่อง แต่ตนเองซึ่งอายุมากกว่าเว่ยหลง 1 ปี กลับไม่ต้องไปทำงานชดใช้ จึงรู้สึกผิดมากหน่อย

        กลุ่มชาวบ้านยืนมองเหตุการณ์น่าสมเพชนี้อยู่อีกครู่หนึ่ง หลายคนก็สงสารเด็กจากหอหงไถมากขึ้นไปกว่าเดิมและยังแอบคิดในใจว่าหลังจากนี้จะไปอุดหนุนซาลาเปาหน้าร้านขนมสกุลหลี่ของเด็กๆ เพิ่มขึ้น พี่น้องที่เหลือจะได้มีเงินมาไถ่ตัวเด็ก 6 คนออกไปได้เร็วๆ