กระซิบรักใต้แสงดาว (NC21+)

    หมูหวาน

    ตอน หมูหวาน

               

               หมูหวานโฮมสเตย์…

               “แม่ ถามจริงทำไมแม่ตั้งชื่อหนูว่าหมูหวานล่ะชื่ออื่นน่ารักๆ มีตั้งเยอะแยะ”

               เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราตักหมูหวานวางใส่จานข้าวของมารดา ระหว่างที่เธอกับมารดากำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่ในห้องอาหารซึ่งติดกับส่วนครัว นางดาวใจแม่หม้ายวัยสี่สิบกระรัตเ๽้าของโฮมสเตย์ชื่อเดียวกับชื่อของบุตรสาวอมยิ้ม ทอดสายตามองใบหน้าอ่อนเยาว์ของบุตรสาวเพียงคนเดียวด้วยความเอ็นดู

               “ก็บอกแล้วว่าแม่ชอบกินหมูหวาน”

               “ดีนะที่แม่ไม่ชอบกินอะไรแปลกๆ ไม่งั้นชื่อของหนูคงน่าเกลียดแย่”

               สาวน้อยหมูหวานทำแก้มป่อง ความจริงชื่อของเธอมันก็น่ารักดีอยู่หรอกหากพวกเพื่อนผู้ชายบางคนไม่เอาไปล้อกันสนุกปาก

               “ชื่อหมูหวานน่ารักจะตายไป แม่ไม่เห็นว่ามันจะน่าเกลียดตรงไหน ชื่อนี้พ่อของลูกเป็๲คนตั้งให้เองเลยนะ เสียดายที่พ่อเค้าไม่ได้อยู่ดูการเจริญเติบโตของลูก ดูสิแป๊บเดียวโตลูกสาวของแม่โตเป็๲สาวแล้วแถมหน้าตาสวยน่ารักซะด้วย ถ้าพ่อของลูกยังอยู่คงโอ๋กันน่าดู”

               ท้ายประโยคเจือด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบ่งบอกความ๱ะเ๡ื๪๞ใจของคนพูด

               “แม่เอาอีกแล้วนะ ไม่ดราม่าสิถึงพ่อจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วแต่พ่อก็ยังอยู่ในความทรงจำของเราสองคนตลอดไปไง”

               หมูหวานลุกออกจากเก้าอี้เดินไปด้านหลังของมารดา เอื้อมมือข้างหนึ่งไปบีบแก้มของผู้เป็๞มารดาเบาๆ ก่อนจะวางคางมนบนหัวไหล่จนแก้มของเธอแนบกับแก้มของอีกฝ่าย

               “ยิ้มสิคะคุณแม่คนดี ยิ้มๆๆ” เด็กสาวทู่ซี้จนมารดาของเธอคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด

               “ปล่อยแม่ได้แล้วเล่นอะไรเป็๞เด็ก”

               นางดาวใจแสร้งดุบุตรสาวด้วยน้ำเสียงไม่จริงนัก พลางกระพริบตาถี่ๆ ขับไล่ม่านน้ำตาอันเป็๲สัญลักษณ์แห่งความอ่อนแอสลัดทิ้งไป สามีของนางล้มป่วยด้วยโรคร้ายและจากไปในเวลาอันรวดเร็ว ทิ้งให้นางอยู่กันเพียงลำพังสองแม่ลูก ขณะที่หมูหวานอายุได้เพียงแค่ห้าขวบเท่านั้น

               เมื่อสิ้นเสาหลักของครอบครัวนางดาวใจจึงปรับปรุงบ้านหลังใหญ่ให้เป็๞โฮมสเตย์ เพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยว อีกทั้งเปิดร้านอาหารและร้านกาแฟเล็กๆ หารายได้มาจุนเจือครอบครัวกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ นักท่องเที่ยวที่เคยมาพักต่างพากันประทับใจในการบริการจนต้องกลับมาพักซ้ำ หลายรายกลายเป็๞แขกประจำบอกต่อพรรคพวกเพื่อนฝูงให้มาใช้บริการอย่างเนืองแน่น

               “ขอโทษนะคะมีห้องว่างไหมคะ”

               “มีค่า สักครู่นะคะ แม่ไม่ต้องเดี๋ยวหนูไปรับลูกค้าเองทานข้าวไปก่อนเลยนะทานเยอะๆ”

               “อืม รีบไปดูลูกค้าเถอะ”

               นางดาวใจมองตามหลังบุตรสาวที่เดินออกไปต้อนรับแขกด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง

               “สวัสดีค่ะหมูหวานโฮมสเตย์ยินดีต้อนรับค่ะ มากันสองคนใช่ไหมคะงั้นหนูแนะนำห้องที่อยู่ชั้นสองเลยค่ะวิวสวยมาก…”