EP : 5 ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่า
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียยิ่งหน้าร้อนไปกว่าเดิมเมื่อเห็นวิวเหวยหลงทำแบบนี้ บ้าจริงเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
ไกลออกไปไม่มากนักหมิงจี้หนานลูกพี่ลูกน้องของหมิงเจียเจียมองไปยังทั้งสองที่เดินเข้าไปในร้านน้ำชาขึ้นชื่อของเมืองด้วยความไม่ชอบใจ แต่เพราะตอนนี้เธอนั่งกับเล่าสหายของนางจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก
หมิงเจียเจียข้าเกลียดเจ้า!!
“งานเริ่มตอนบ่าย”
“เจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียที่ได้ยินซิวเหวยหลงถามก็ตอบกลับ ตอนนี้ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องที่เป็นห้องส่วนตัวเพราะด้วยอำนาจของซิวเหวยหลงแล้ว เจ้าของร้านคงไม่ให้ซิวเหวยหลงมานั่งรวมกับคนอื่นๆ ในร้านหรอก
“ตอนนี้เจ้าอยากได้อะไรหรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามในขณะที่เขาต้องรินน้ำชาให้กับหมิงเจียเจียไปด้วย คนอื่นเห็นเข้าคงได้คิดว่าเขาช่างเอาใจใส่ผู้เป็นภรรยาเป็นแน่ แต่เพราะกลัวว่านางจะทำอะไรเสียหายต่างหากเขาถึงได้รินน้ำชาให้กับนาง
“ไม่ล่ะ ข้าแค่อยากเดินเที่ยวในงานทานขนมอร่อยๆ แล้วค่อยไปที่โรงประมูลเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก ที่จริงแล้วเธออยากสำรวจพื้นที่ต่างๆ เอาไว้เฉยๆ
“ลุกสิ”
หมิงเจียเจียมองอีกคนที่ลุกขึ้นพลางเอ่ยบอกเธอที่กำลังจะจิบน้ำอยู่ เธอวางแก้วลงตามเดิม ก่อนจะเดินตามอีกคนไป
“จับมือเอาไว้” หมิงเจียเจียมองอีกคนที่ส่งมือมาให้เธอจับเอาไว้ ราวกับว่าเธอจะหลงทางหากไม่จับมือของเขาเอาไว้
เธอไม่ใช่เด็กเสียหน่อยจะได้หลงทาง แต่พอคิดว่าเจ้าของร่างเก่าถูกวางยาพิษและเคยถูกลอบฆ่าบ่อยๆ
นั้นเลยทำให้เธอตัดสินใจจะจับมือของเขา อีกอย่างซิวเหวยหลงยังเป็นสามีของเธออีกด้วย แค่จับมือกันไม่เห็นเป็นอะไรเสียหน่อย
ทั้งสองเดินเล่นในงานเทศกาลโดยไม่สนใจคนอื่นที่มองมาเลยสักนิดเดียว และอีกอย่างเธอสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่มุ่งตรงมาที่เธอ
ก็คงจะเป็นพวกที่วางยาพิษเธอนั่นแหละไม่ต้องสงสัยหรอกว่าเป็นพวกไหน คงจะเป็นบรรดาผู้หญิงที่ชื่นชอบซิวเหวยหลงผู้เป็นสามีของเธอหรือไม่ก็พวกคนในตระกูลของเธอก็เป็นไปได้
“เจียเจีย” เสียงเรียกข้างหลังทำให้เธอหยุดชะงักเพราะดูยังไงก็เหมือนกับว่าดัดเสียงให้อ่อนหวานขึ้น
หมิงเจียเจียหันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลังไกลจากพวกเธอมากนัก หญิงสาวคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอมีชื่อว่าหมิงจี้หนาน ภายนอกดูเป็นคุณหนูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่แท้จริงแล้วหญิงสาวผู้นี้กลับร้ายกาจกว่าที่คิด นางชอบหาเรื่องหมิงเจียเจีย แถมยังใส่ร้ายหมิงเจียเจียๆ อยู่บ่อยๆ ทำให้หมิงเจียเจียถูกทำโทษอยู่บอยครั้ง
“จี้หนาน” เธอเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงดีใจทั้งที่จริงๆ แล้วอยากจะเอาคืนหมิงจี้หนานเสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
“ดีใจที่เจ้ายังไม่ลืมข้า”
หึหึ เธอจะลืมไปได้ยังไงกันเล่า เพราะหมิงจี้หนานเป็นตัวการที่ทำให้หมิงเจียเจียศูนย์เสียวรยุทธ์ไปในการประลอง
หมิงจี้หนานได้ใช้สหายคนสนิทของหมิงเจียเจียมาทำร้ายตันเถียนโดยบอกว่าถ้าทำร้ายหมิงเจียเจียจนตันเถียนไม่สามารถใช้งานได้ จะทำให้หมิงเจียเจียถูกปลดออกจากการเป็นว่าที่ฮองเฮาได้
ตอนนั้นหมิงเจียเจียก็เพิ่งได้รู้ว่าสหายคนสนิทของตัวเองนั้นแอบชอบฮ่องเต้มานานแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อหมิงเจียเจียก็ไม่ได้ชอบพอฮ่องเต้เพียงแต่ถูกบังคับให้แต่งงานด้วย แต่เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากพวกผู้ใหญ่บางคน เพราะอย่างนั้นสหายคนสนิทของหมิงเจียเจียไม่รู้ก็เลยได้ตัดสินใจทำร้ายตันเถียนหมิงเจียเจียเพียงเพราะอยากจะเป็นฮองเฮาแทน
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อเจียเจียที่เพิ่งรู้ความจริงว่าสหายคนสนิทของตัวเองนั้นไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสหายเลยแม้แต่น้อย นั้นทำให้หมิงเจียเจียยิ่งเสียใจมาก นั้นเลยทำให้หมิงเจียเจียตัดสินใจแกล้งเป็นบ้าหลังจากนั้นมา
ทางตระกูลก็พยายามจะขายเธอออกไปเพียงเพราะว่ากลายเป็นคนไร้ประโยชน์หรือก็คือขยะของตระกูลนั้นเอง ทางเลือกเดียวในตอนนั้นก็คือแต่งงานกับซิวเหวยหลงที่อยู่ๆ ก็มาเสนอเรื่องนี้ให้กับหมิงเจียเจียพอดี
“ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่า” เธอเอ่ยบอกอีกฝ่ายพร้อมกับกุมมือของซิวเหวยหลงแน่น เธอรู้ว่าหมิงจี้หนานนั้นชอบซิวเหวยหลงมากแค่ไหน ขนาดประกาศว่าไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของหมิงเจียเจียและซิวเหวยหลง
แต่ก็นะ ใครจะขัดขวางความต้องการของท่านอ๋องซิวเหวยหลงได้กันเล่า ขนาดฮ่องเต้ยังขัดท่านอ๋องผู้นี้ไม่ได้เลย เคยมีคนเขาลือกันว่าซิวเหวยหลงชอบพอกับสหายคนสนิทของหมิงเจียเจียด้วย แต่ก็ถูกเก็บไปแล้วเมื่อทั้งแต่งงานกัน
“ข้าไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่” หมิงจี้หนานเอ่ยพลางหันไปมองซิวเหวยหลงที่ไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด
ซิวเหวยหลงเพียงแค่มองไปรอบๆ เหมือนมองดูรอบตัว แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ เขาแค่ไม่อยากจะเสวนากับอีกคนด้วยก็เท่านั้น
“ท่านอ๋องพาข้ามานะ” หมิงเจียเจียโยนไปให้อีกคนที่ยืนนิ่งๆ ไม่สนใจใครทั้งนั้น
พอหมิงจี้หนานได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งกำมือแน่น พร้อมกับฉีกยิ้มหวานมองซิวเหวยหลงไปด้วย
“ท่านอ๋องใจดีจังเลยนะเจ้าคะ ปกติแล้วเจียเจียชอบแอบหนีมาเที่ยวเป็นประจำเจ้าค่ะ นางคงทำให้ท่านอ๋องลำบากมากสินะเจ้าคะ”
เธอมองอีกคนที่เอาแต่พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน พลางยิ้มเยาะอีกฝ่ายในใจ ปล่อยให้หมิงจี้หนานเอ่ยต่อไป
“ถ้าท่านอ๋องไม่ว่าอะไรข้าจะดูแลนางให้เองเจ้าค่ะ” เอ่ยจบก็มองมาที่เธอด้วยแววตาที่เกลียดชัง แต่มันก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น
“จี้หนาน” เธอเรียกอีกฝ่ายหมายจะเตือน แต่ก็ไม่ทันเมื่อซิวเหวยหลงเปิดปากพูดขึ้นมาเสียแล้ว
เอ๋!! ท่านอ๋องจะพูดว่าอะไรน่าาาา
640
![[จบ] หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668655951_42760469.webp)
