ตอนที่ 17 เรานี่มันฉลาดที่สุด
ขณะที่โลกภายนอกเริ่มมีการเคลื่อนไหวจากทุกฝ่ายทางด้านราดิชก็ยังคงออกสำรวจเขาวงกตต่อไปเหมือนเคยประสาทััของเขาถูกใช้อย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ถ้าเขาเจอพวกตัวกระจอกก็ใช้ผลของสกิลจักรพรรดิให้มันหนีไป
ตอนนี้ถ้าไม่ใช่เ้างูหรือเ้าตั๊กแตนพวกที่เหลือก็มักจะเผ่นหนีกันหมด เป็สัญชาติญาณของสิ่งมีชีวิตที่จะหวาดกลัวต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าแต่บางครั้งก็มีตัวใจกล้าเข้าโจมตีราดิชเช่นกัน อย่างเช่นเ้ากวางฝูงนี้ที่ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงกล้าเข้าโจมตีเขา
กวางฝูงนี้มีมากถึงยี่สิบตัวทว่านั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับราดิชเลยแม้แต่น้อยเขาพุ่งเข้าไปกลางวงล้อมและฟาดฟันสังหารพวกกวางอย่างต่อเนื่อง
ฉัวะ!!
ฉึก!!
ฉับ!!
หนึ่งดาบที่ลงไปจะมีกวางสิ้นชีพไปหนึ่งชีวิตเขาะโหลบลูกไฟของพวกมัน และพุ่งไปจัดการเ้าตัวที่ร่ายเวทอยู่ด้านหลังเขาร่ายเวทส่งหอกแสงพุ่งไปเสียบร่างของมันในทันทีหอกแสงพุ่งเสียบร่างกวางผู้เคราะห์ร้ายตัวนั้นและยังทะลุไปเสียบตัวด้านหลังจนตายไปด้วยอีกตัว
เขาหลบการพุ่งเข้ามาแทงของกวางตัวหนึ่งพร้อมพุ่งไปใช้ดาบแทงทะลุลำคออีกตัวที่อยู่ใกล้ ราดิชดึงดาบออกจนเืสาดกระเซ็นเขาเคลื่อนไหวต่อเนื่องพลางหลบลูกไฟที่ปลิวว่อนไปทั่ว แม้จะมีบางลูกที่หลบไม่ทันแต่เขาไม่สนใจาแแค่นั้น เขามุ่งหน้าฆ่าฟันพวกมันต่อ
กวางพวกนี้แม้จะรุมโจมตีเขาแต่ก็ไม่ได้ประสานงานกันดีเท่าใดนักเพียงไม่นาราดิชก็สังหารพวกมันไปได้กว่าสิบตัวแล้ว แม้จะมีาแไหม้จากลูกไฟหรือรอยแผลจากเขาดาบของพวกมันบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความดุดันของเขาลง
เขายิงบอลแสงลูกใหญ่ออกไปใส่ใส่กวางสามตัวที่อยู่ติดกันบอลแสงปะทะพวกมันจนะเิขึ้น ร่างของพวกมันแหลกเป็เศษซากในทันทีและนั่นก็ทำให้เขานึกเสียใจขึ้นมา
“อาหารของข้า!!”
ราดิชรู้สึกเสียใจมากที่ต้องสูญเสียกวางไปสามตัวจากการโจมตีเมื่อกี้เขาตัดสินไม่ใช้เวทที่มีพลังทำลายรุนแรงแบบนี้อีก
เมื่อมีบทเรียนแล้วเขาก็เปลี่ยนการต่อสู้นอกจากใช้ดาบฟาดฟันพวกมันแล้วก็เปลี่ยนมาใช้หอกแสงแทน เขาบีบอัดบอลแสงให้กลายเป็หอกหอกแสงนี้มีพลังทะลุทะลวงสูง สามารถเจาะผ่านเกราะและม่านพลังป้องกันได้ดี และยังมีพลังทำลายเพียงพอจะปลิดชีพพวกกวางได้ในการโจมตีครั้งเดียว
ราดิชใช้เวลาไม่นานก็จัดการพวกมันลงได้ทั้งฝูงเขายืนหอบเล็กน้อยขณะชื่นชมผลงานของตัวเองแน่นอนว่าเขาจะกินพวกกวางนี้ทั้งหมดอย่างไม่ต้องสงสัยว่าแล้วเขาก็เริ่มลากซากของพวกมันไปแอบและจัดการ
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับสกิล ถ่ายทอดจิต LV 4 เพิ่มเป็ LV 5
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลเพิ่มความเร็วนึกคิด LV 2เพิ่มเป็ LV 3
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิล เวทแสงLV 6 เพิ่มเป็ LV 7
“ในที่สุดเวทแสงก็เลเวลเจ็ดเท่านี้ก็มีท่าโจมตีรุนแรงเพิ่มมาอีกท่า”
ราดิชยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะกินเนื้อกวางที่แสนอร่อยเขากินพวกมันจนค่า SP สีแดงกลับมาเต็มอีกครั้งและยังกินสะสมไปอีกจนรู้สึกว่ากินไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังเหลือกวางอีกหลายตัวเขาจึงเก็บมันไว้กินทีหลัง
“ไปออกล่าพวกกวางดีกว่าเนื้ออร่อยใช้ได้ขนาดกินดิบนะ”
เขาอารมณ์ดีไม่น้อยขณะออกลุยต่อเขามองฝ่าความมืดไปขณะที่ร่างกายก็เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบที่สุดเขาไม่อยากเคลื่อนไหวเสียงดังแม้จะไม่กลัวตัวไหนก็ตามแต่ถ้าเกิดพวกมันเข้ามารุมเขาก็แย่ได้เหมือนกัน ถ้าเป็พวกงูหรือตั๊กแตนล่ะนะ
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับสกิล มองเห็นในที่มืด LV 9เพิ่มเป็ LV 10
-เงื่อนไขครบถ้วน สกิล มองเห็นในที่มืดLV 10 เกิดผลเป็ สกิล ขยายขอบเขตการมองเห็นLV 1
-สกิล ขยายขอบเขตการมองเห็น รวมกับสกิลขยายขอบเขตการรับรู้ LV 1
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลขยายขอบเขตการรับรู้ LV 1เพิ่มเป็ LV 2
เมื่อสกิลเลเวลเต็มก็เกิดสกิลใหม่มาด้วย มันได้รวมกับสกิลเดิมที่มีทำให้เขามีขอบเขตการััเพิ่มขึ้น เขาเดินหน้าต่อไปอย่างเงียบเชียบเจอพวกกิ้งก่าและกบอีกหลายตัว ส่วนใหญ่พวกมันจะหนีเขาแต่ก็มีกิ้งก่าบางตัวที่คงจะหิวจนหน้ามืดถึงเข้าโจมตีเขาแน่นอนว่ามันถูกสังหารในดาบเดียวอย่างไม่ปราณี
เขาเดินหน้าและหยุดพักนอนหลับเป็ครั้งคราวเพราะการอยู่ในที่มืดแบบนี้ทำให้การรับรู้เวลาคลาดเคลื่อนไปได้เขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าอยู่ที่นี่มากี่วันแล้วเหมือนกันสัตว์อสูรที่เจอตอนนี้ยังไม่มีตัวไหนน่ากลัว เขาสังหารพวกมันไปตลอดทางซึ่งส่วนใหญ่จะเป็พวกกวาง และมันก็ทำให้เขาเลเวลเพิ่มขึ้นมาจนได้หลังจากสังหารพวกมันไปจำนวนมากแสดงว่าค่าประสบการณ์ที่ได้รับจากพวกมันน้อยลงจนน่าใ
-ค่าประสบการณ์ถึงระดับที่กำหนดLV 15 เพิ่มเป็ LV 16
-เพิ่มค่าพลังพื้นฐานทั้งหมด
-ได้รับโบนัสค่าความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้น
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับสกิล แอบซ่อน LV 3 เพิ่มเป็ LV 4
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิล กินจุ LV 6 เพิ่มเป็ LV 7
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลจิตโจมตี LV 7 เพิ่มเป็ LV 8
-ได้รับสกิลพ๊อยท์
“ดูท่าจะต้องย้ายไปชั้นลึกกว่านี้แล้ว”
ราดิชจัดการกับเนื้อกวางและออกเดินทางต่อเข้าใช้สกิลแอบซ่อนเป็หลัก กับใช้พลังจิตโจมตีพวกมันด้วยเพื่อเก็บค่าความเชี่ยวชาญสกิล
เขายังคงมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งคราวนี้เขาตั้งเป้าไปยังชั้นสองแล้ว ขณะเดินทางอย่างสบายใจสายตาของเขาก็มองเห็นการต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไปเขาััได้ถึงพลังเวทและการเคลื่อนไหวที่รุนแรงราดิชพุ่งไปแอบหลังก้อนหินก้อนหนึ่งและค่อยเคลื่อนไหวเข้าไปใกล้จนเห็นชัดขึ้น
ที่แท้เป็เ้างูและเ้าตั๊กแตนที่กำลังต่อสู้กันอยู่อย่างเอาเป็เอาตายเคียวั์ตัดผ่านเกล็ดงูจนแตกกระจายขณะที่เ้างูก็พ่นกรดใส่เ้าตั๊กแตนจนลำตัวมันเกิดไหม้มาดูท่าพวกมันจะต่อสู้กันมาสักพักแล้ว เขาเลยลองประเมินพวกมันดูแต่ละตัวพลังชีวิตลดลงไปมาก เ้าสองตัวนี้ล้วนมีเลเวลถึงเก้าคาดว่าถ้ามีตัวไหนชนะก็น่าจะวิวัฒนาการได้
“เื่อะไรจะให้พวกแกวิวัฒนาการพวกแกต้องเป็ค่าประสบการณ์ให้ข้าทั้งคู่ หึหึ”
ราดิชคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาทันใดสำหรับเ้าตั๊กแตนนั้นมีสกิลและสเตตัสไม่ต่างจากตัวที่เคยสู้มาก่อนเท่าใดนักที่เขาสนใจคือเ้างูต่างหาก
เผ่า ไดดาลอสบาลาโด LV 9 ชื่อ ไม่มี
ค่าสเสตัส
HP 235/955 (สีเขียว) (รายละเอียด)
MP 155/355 (สีฟ้า) (รายละเอียด)
SP 250/825 (สีเหลือง) (รายละเอียด)
SP 156/870 (สีแดง) (รายละเอียด)
ค่าพลังโจมตีโดยเฉลี่ย 855 (รายละเอียด)
ค่าพลังป้องกันโดยเฉลี่ย 728 (รายละเอียด)
ค่าพลังเวทมนตร์โดยเฉลี่ย 455 (รายละเอียด)
ค่าพลังทนทานโดยเฉลี่ย 506 (รายละเอียด)
ค่าความเร็วโดยเฉลี่ย 804 (รายละเอียด)
สกิล
โจมตีด้วยพิษ LV 8 โจมตีด้วยกรด LV 6
พ่นโจมตี LV 5 แอบซ่อน LV 10
ซ่อนเร้น LV 5 ไร้สุ้มเสียง LV 10
ไร้กลิ่น LV 5 ััความร้อน LV 8
ต้านการตัดเฉือน LV 5 ต้านพลังทำลายLV 3
ความเร็วสูง LV 9
สกิลพ๊อยท์ 1050
“ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลย”
ทั้งค่าสเตตัสและสกิลของเ้างูล้วนป็นไปตามที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดเขาขยับไปใกล้ทั้งสองตัวนั้นอย่างเงียบเชียบที่สุดตอนนี้ทั้งสองตัวต่างใกล้จะตัดสินครั้งสุดท้ายแล้วเพราะพลังชีวิตของพวกมันลงลงจนใกล้หมด
ราดิชลงมือทันทีเขายิงลูกไฟแสงศักดิ์สิทธิ์ใส่เ้าตั๊กแตนที่มีพลังชีวิตน้อยกว่าทันใดลูกไฟพุ่งไปปะทะกลางหลังเ้าตั๊กแตนอย่างแม่นยำ
ตูม!!
กีซ...
มันร้องโหยหวนขณะปลิวไปปะทะเ้างูที่พุ่งเข้ามาอย่างจังพลังชีวิตของเ้าตั๊กแตนหมดลงไปเพราะการโจมตีนี้ เ้างูใกับสิ่งที่เกิดขึ้นและมันก็เห็นลูกไฟอีกลูกพุ่งมายังร่างของมันด้วยความเร็วที่มันก็หลบไม่ทันลูกไฟปะทะเข้าหัวของมันอย่างจัง
ตูม!!!
หัวของมันะเิออกอย่างรุนแรงแน่นอนว่าทำให้ร่างของเ้าตั๊กแตนแทบจะแหลกไปด้วย เพราะเขาลงมืออย่างอำมหิตไม่คิดจะปล่อยให้มันรอดอยู่แล้วเขาพุ่งไปในวงต่อสู้แต่ก็พบว่าพวกมันทั้งคู่สิ้นชีพลงแล้วและคงตายอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
“ฮ่าๆเรานี่มันฉลาดสุดยอดไปเลย”
-ค่าประสบการณ์ถึงระดับที่กำหนดLV 16 เพิ่มเป็ LV 17
-เพิ่มค่าพลังพื้นฐานทั้งหมด
-ได้รับโบนัสค่าความเชี่ยวชาญ
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับสกิล ถ่ายทอดพลังเวท LV 8เพิ่มเป็ LV 9
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลไร้สุ้มเสียง LV 1 เพิ่มเป็ LV 2
-ได้รับสกิลพ๊อยท์
-ค่าประสบการณ์ถึงระดับที่กำหนดLV 17 เพิ่มเป็ LV 18
-เพิ่มค่าพลังพื้นฐานทั้งหมด
-ได้รับโบนัสค่าความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้น
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิล เครื่องราง LV 5 เพิ่มเป็ LV 6
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลเพิ่มความน่าจะเป็ LV 2เพิ่มเป็ LV 3
-ได้รับสกิลพ๊อยท์
-ทำตามเงื่อนไขครบถ้วนได้รับฉายานักลอบฆ่า
-จากผลของฉายานักลอบฆ่า ได้รับสกิล แอบซ่อน LV 1และเวทความมืด LV 1
-สกิลแอบซ่อน LV 1 รวมกับ สกิล แอบซ่อน LV 4
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลแอบซ่อน LV 4 เพิ่มเป็ LV 5
“เลเวลขึ้นมาสองเลเวลสบายๆไม่เหนื่อยแรง แถมได้ฉายานักลอบฆ่าแถมมาด้วยเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ”
ราดิชดีใจไม่น้อยที่ได้เลเวลขึ้นมาสองเลเวลโดยแทบไม่ต้องลงแรงอะไรเลยนอกจากยิงลูกไฟแสงศักดิ์สิทธิ์ไปสองลูกนับเป็การเพิ่มเลเวลที่ง่ายที่สุดของเขาเลยก็ว่าได้
“ถึงพวกแกจะไม่อร่อยแต่ก็ขอกินพวกแกล่ะนะ”
ราดิชไม่เกรงใจและลงมือกินพวกมันทันทีเนื้อของเ้าตั๊กแตนไม่เท่าไร แต่ของเ้างูเนี่ยค่อนข้างแย่เลย แต่เพื่อฟื้นฟูสะสมSP เขาก็กระเดือกมันลงไปได้อย่างไม่มีปัญหา
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับที่กำหนดสกิล ต้านกรด LV 4 เพิ่มเป็ LV 5
-ทำตามเงื่อนไขครบถ้วนได้รับฉายาเปิบพิสดาร
-จากผลของฉายาเปิบพิสดาร ได้รับสกิล ต้านพิษ LV 1และต้านการเน่าเปื่อยLV 1
-สกิล ต้านพิษ LV 1 รวมกับ สกิล ต้านสถานะผิดปกติ LV 7
-ค่าความเชี่ยวชาญถึงระดับ สกิลต้านสถานะผิดปกติ LV 7 เพิ่มเป็ LV 8
“ในที่สุดก็ได้สกิลต้านทานการเน่าเปื่อยมาจนได้นี่แหละที่รอคอย”
ยิ่งกินเ้างูเขาก็ยิ่งดีใจแม้มันจะไม่อร่อยเลยแต่รสชาติของสกิลมันช่างหอมหวานเสียจริง เพราะสกิลนี้สำคัญมากสถานะเน่าเปื่อยคือสถานะแห่งความตายที่ถ้าโดนโจมตีเข้าไปจะทำให้ร่างกายถูกกัดกร่อนและสลายกลายเป็ธุลี
มันเป็การโจมตีที่น่ากลัวมากมีสัตว์อสูรบางจำพวกที่ใช้ได้ และยังมีอีกหลายเผ่าด้วยแม้จะพบเจอได้ยากแต่การมีสกิลนี้ไว้ก็ทำให้เขาอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
“ได้ฉายาแล้วก็ไม่ต้องทนกินของดิบแล้วฮ่าๆๆ ต่อไปก็ใช้เวทไฟย่างให้เกรียมแล้วกินดีกว่า”
หลังเติมพลังเสร็จเขาก็ออกสำรวจต่อไปด้วยความมั่นใจไม่ว่าจะเจอตัวอะไรเขาก็ไม่หวาดหวั่นอีกต่อไปแล้ว