“ข้าว่าพวกเ้าควรเอาเวลาที่คาดเดาสิ่งต่างๆที่ยังไม่เกิดขึ้นไปดูแลเอาใจจิวฝูจะดีกว่าเผื่อโชคหล่นทับ.พวกเ้าอาจจะได้ลูกเป็หลักประกันในอนาคตของพวกเ้าก็ได้” ซิ่นหลิงเอ่ยแนะนำให้กับคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มหวังดี
“ข้าช่วยเ้าได้เพียงเท่านี้จริงๆ”ซิ่นหลิงเอ่ยกับตนเองเบาๆแล้วมองตามหลังของคนทั้งสองที่กำลังเดินจากไป
“ฮูหยินแนะนำฮูหยินรองทั้งสองไปแบบนี้จะดีหรือเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามด้วยความกังวลกลัวว่านายของตนจะเสียใจหากฮูหยินรองตั้งครรภ์กับนายท่านจริงๆ
“เ้าคิดว่าหากเหลียนฮวาเข้ามาอยู่ในจวนพวกนางจะมีสิทธิท้องหรือให้พวกนางท้องตอนนี้อย่างน้อยๆ ต่อไปในอนาคตพวกนางจะได้มีลูกๆคอยดูแล” ซิ่นหลิงเอ่ยกับเพ่ยเพ่ยด้วยความสงสารต่อไปจวนแห่งนี้คงไม่สงบอย่างที่เป็ในตอนนี้แล้วละและคนที่น่าสงสารคือบรรดาเมียๆของจิวฝูที่ต้องมาอยู่ใต้อำนาจคนเอาแต่ใจอย่างอี้เหลียนฮวา
“โถ่ฮูหยินท่านจะห่วงพวกนางทำไมกันเ้าคะ แต่ก่อนพวกนางร้ายกับเราจะตาย”เพ่ยเพ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียไม่พอใจ
“ปล่อยพวกนางไปเถอะต่อไปชีวิตพวกนางคงไม่ง่ายอีกแล้ว”ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง
ห้องทำงานจิวฝู
“พ่อบ้านจิ่นส่งหมอประจำตระกูลไปดูแลฮวาเออร์ให้ดี”จิวฝูสั่งพ่อบ้านจิ่นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“ขอรับข้าน้อยจะสั่งให้ท่านหมอดูแลคุณหนูอี้ให้ดีขอรับ”พ่อบ้านจิ่นเอ่ยรับด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเช่นเดียวกับนายตน
“เื่ที่ให้สืบไปถึงไหนแล้ว”จิวฝูเอ่ยถามพ่อบ้านเสียงเครียด
“จากที่สืบมามีการสับเปลี่ยนยาห้ามครรภ์ของคุณหนูอี้จริงขอรับแต่ตอนนี้ยังหาตัวคนทำไม่ได้ขอรับ” พ่อบ้านจิ่นเอ่ยรายงานพร้อมกับเหลือบสายตามองนายของตนอย่างหวาดๆ
“จะเป็ไปได้อย่างไรที่จะหาคนทำไม่ได้”จิวฝูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“นายท่านขอรับ คือตอนนี้คนในจวนอี้ยังไม่มีใครทราบว่านายท่านและคุณหนูอี้แอบลักลอบนัดพบกันแต่อีกไม่นานก็คงทราบขอรับหากนายท่านยังไม่รีบรับนางเข้าจวนโดยเร็วอีกไม่นานท้องของคุณหนูอี้จะใหญ่ขึ้นจนผู้คนสังเกตเห็นได้เมื่อถึงตอนนั้นทุกอย่างจะยุ่งยากเอาได้นะขอรับ เพราะถึงอย่างไรคุณหนูอี้ก็เป็คู่หมั่นของท่านอ๋องจิ้ง”พ่อบ้านจิ่นเอ่ยเตือนนายของตนด้วยความเป็ห่วง
“เื่นี้อย่างไรข้าก็ต้องรับนางเข้าจวนอยู่แล้วเ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ” จิวฝูเอ่ยปากไล่พ่อบ้านจิ่นเพราะ้าอยู่คนเดียว
“ขอรับถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัว” เมื่อพ่อบ้านจิ่นเอ่ยเสร็จจึงออกไปจากห้องทิ้งให้จิวฝูอยู่คนเดียวในห้อง เมื่อจิวฝูอยู่คนเดียวเขาจึงนั่งทบทวนสิ่งที่ต่างๆระหว่างเขากับซิ่นหลิงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาได้ทรมานนางต่างๆนาๆแต่นางก็ทนทำหน้าที่ฮูหยินของเขาอย่างดีทั้งดูแลจวนและจัดระเบียบบรรดาอนุให้อยู่อย่างสงบถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยใยดีนางเลยแต่นางก็ยังทำหน้าที่ของนางอย่างดีเรื่อยมาและตอนนี้ก็ยังไม่พ้น่ไว้ทุกข์ให้กับมารดาของเขาหากเขาจะรอให้พ้น่ไว้ทุกข์ท้องของเหลียนฮวาคงจะโตจนผู้คนสังเกตเห็นอย่างแน่นอน
ยามโหย่ว(17.00-18.59) ที่เรือนของซิ่นหลิง
“เดี๋ยวนี้ข้ารู้สึกว่าท่านพี่จะมาเรือนของข้าบ่อยขึ้นนะเ้าคะ”หลังจากทานอาหารเสร็จ ซิ่นหลิงเอ่ยถามจิวฝูด้วยรอยยิ้มจางๆ
“เ้าไม่ดีใจหรือที่ข้ามาหาเ้าบ่อยขึ้น”จิวฝูเอ่ยถามซิ่นหลิงด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
“เฮ้อข้าว่าท่านคงเข้าใจผิดแล้ว ทุกวันนี้ข้าไม่เคยอยากพบหน้าท่านเลยหากวันใดที่ข้าไม่เห็นหน้าของท่านวันนั้นข้าจะมีความสุขที่สุด”ซิ่นหลิงเอ่ยตอบเสียงเรียบ ด้วยไม่ชอบใจกับคำพูดของจิวฝูเมื่อครู่
“เฮอะอย่าได้คิดว่าวิธีที่เ้าใช้เรียกร้องความสนใจจากข้าวิธีนี้จะทำให้ข้าหันมาสนใจเ้าเพราะเ้าคงจะรู้อยู่แล้วว่าในใจของข้าไม่เคยมีเ้าและจะไม่มีวันมีเ้าในนั้น”จิวฝูเอ่ยกับซิ่นหลิงด้วยหวังจะเห็นนางเจ็บช้ำใจแต่กลับไม่เป็ดังคาดเพราะตอนนี้นอกจากซิ่นหลิงจะไม่เสียใจแล้วนางยังหยิบนิยายรักลวงโลกขึ้นมาอ่านอย่างหน้าตาเฉย
“เื่นั้นข้ารู้อยู่แล้วละว่าแต่เมื่อใดท่านจะหย่าขาดจากข้าหรือ”ซิ่นหลิงที่ได้ยินถอยคำดังกล่าวเอ่ยถามจิวฝูด้วยรอยยิ้มจางๆ
“ข้าจะเก็บเ้าไว้อย่างนี้จะทรมานเ้าให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้”จิวฝูเอ่ยอย่างเริ่มมีโทสะเพราะระยะหลังมานี้ซิ่นหลิงมักเอ่ยปากขอหย่ากับเขาเสมอ
“ตัวข้านะจะอยู่อย่างนี้อีกเป็ปีก็ได้แต่ไม่รู้ว่าคุณหนูอี้จะรอได้นานเท่าใด”ซิ่นหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“เ้าไปรู้อะไรมา”จิวฝูเอ่ยถามอย่างใ
259
