หลังจากใช้เวลานับเดือนกับการเดินทางอันแสนยากลำบาก เหล่าผู้ร่วมเดินทางที่าเ็ที่ตอนนี้เหลืออยู่เพียง 4 คนเท่านั้น กลับต้องตกตะลึงกับสิ่งที่พวกเขาได้เห็นหลังพ้นออกมาจากแนวป่าของป่าต้องสาป
ที่สุดขอบของแผนที่ ที่นั่นค่อนข้างต่างจากที่พวกเราจินตนาการไว้ จะว่ายังไงดีละ มันดูสวยงามเกินกว่าจะเป็ดินแดนของเหล่าปีศาจ ทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ มันช่างขัดกับป่าต้องสาปที่เราเพิ่งฝ่าฟันกันมา ที่นั่นดูไร้ซึ่งสัตว์ร้าย หมอกพิษ หรืออะไรที่ฉันจะจินตนาการถึงได้เวลานึกถึงปีศาจ
แต่เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากได้รู้สึกผ่อนคลาย เค้ารางแห่งความตายก็ได้ปรากฎขึ้น
"ทุกคนระวังตัวนะ พลังเวทย์มหาศาลกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้" ดาร์กเอลฟ์สาวะโบอกทุกคน ที่ตอนนี้ลดการป้องกันลงหลังจากออกจากแนวป่า
"เทเนบริส ลองใช้เวทย์ตรวจจับค้นหาศัตรูบริเวณนี้หน่อยซิ" นายพลแกรมะโสั่งดาร์กเอลฟ์สาว
"พบปฏิกิริยาการพลังเวทย์ 100 ไม่ซิ ประมาณ 1000 ทั้งหมดเป็ปิศาจ" เทเนบริส ตอบกลับไปแทบจะทันทีที่ได้รับคำสั่ง
"พวกมันอยู่ตรงไหนเนี้ย นี่มันทุ่งหญ้านะไม่น่าจะมีที่ให้ซ่อน" เดลดูร้อนลนอย่างเห็นได้ชัด
"ฉันจัดการเอง ทักษะเวทย์มืด สนามแรงดึงดูด" แอลร่ายเวทย์ ทันทีที่เขาพูกจบ พื้นที่สุดกว้างใหญ่ของทุ่งหญ้าสีเขียว ก็พลันเป็เป็สีดำสนิท
ตามกฎเวทย์มนต์ในโลกนี้ เวทย์ธาตุแสงนั้นจะหักล้างกับเวทย์ธาตุมืด ทันทีที่ความมืดของสนามแรงดึงดูด กระทบกับเป้าหมาย เวทย์ลวงตาธาตุแสงก็คลายลงทันที แสดงให้เห็นกองทัพปิศาจจำนวนมาก ที่หยุดชะงักด้วยความตกตะลึงที่เวทย์พรางตัวของตนหายไป
แทบจะเป็เวลาเดียวกันกับที่ระบุพิกัดศัตรูได้ นายพลแกรนพุ่งตัวออกไปพร้อมด้วยดาบขนาดมหึมาของเขา พร้อมกับกำแพงดินขนาดใหญ่ที่พุ่งขึ้นมาปิดทางหนีของเหล่าปิศาจ
"ทักษะดิน กำแพงธรณี" นายพลแกรนใช้ทักษะออกไปอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงประสบการการรบของเขา ซึ่งเป็ผลดีทีเดียว เพราะการปิดทางหนีทำให้ปิศาจต้องอยู่รวมตัวกัน
"ข้าจะเป่าพวกแกทั้งหมดให้หายไปในการโจมตีทีเดียว ทักษะดาบใหญ่ ท่าฟาดแยกแผ่นดิน" ทันทีที่อยู่ในระยะโจมตี นายพลแกรนได้ใช้ทักษะต่อเนื่องทันที มันเป็การใช้คลื่นพลังจากการฟาดดาบขนาดมหึมาของเขาลงบนพื้นเพื่อโจมตีศัตรูเป็กลุ่ม พลังของมันทำให้แผ่นดินที่คลื่นพลังเคลื่อนผ่านนั้นเกิดรอยแยกนั่นคือที่มาของชื่อท่านั่นเอง ถ้าหากในเวลานั้นมีการจัดระดับทักษะเหมือนในปัจจุบัน ท่าโจมตีนี้คงอยู่ในทักษะดาบใหญ่ที่สูงกว่าระดับ 8 แน่นอน
"แผ่นดินที่สั่นและแยกออกทำให้ศัตรูนั้นเคลื่อนที่ได้ลำบาก รวมทั้งการบังคับให้กลุ่มของศัตรูต้องอยู่รวมกันโดยใช้เวทย์ดินนั้น ถือว่าเป็การโจมตีผสานที่มีประสิทธิภาพ แต่มันจะอันตรายก็ต่อเมื่ออยู่กับศัตรูในระดับเดียวกันเท่านั้น" เสียงใครบางคนกล่าวออกมาจากทางด้านหลังของกลุ่มด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ราวกับไม่ได้เกรงกลัวต่อคลื่นพลังที่มีอานุภาพในระดับที่แยกแผ่นดินนี้เลย
"พวกเ้าทั้งหมดถอยมาอยู่ข้างหลังข้า" เสียงเดิมนั้นะโสั่งเหล่าปิศาจ พวกมันทุกตัวล้วนทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ด้านหน้าของตนแล้ว เ้าของเสียงนั้นจึงได้ใช้ทักษะเวทย์ต่อ "ทักษะเวทย์มืด บอลแรงดึงดูด" ทันทีที่เสียงพูดจบลง ลูกบอลสีดำที่มีแรงดึงดูดสูงก็ปรากฎตรงหน้าเขา
"เ้านั่นมันบ้าไปแล้ว บอลแรงดึงดูดมีแต่จะเสริมพลังให้ท่าของนายพล" เทเนบริสกล่าวด้วยท่าทีใ
และมันก็เป็อย่างนั้นจริงๆ คลื่นพลังนั้นเคลื่อนที่พุ่งตรงเข้าสู่บอลแรงดึงดูดทันทีด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น และด้วยระยะของบอลที่ห่างจากตัวผู้ร่ายเพียงไม่เมตร ไม่มีทางที่เขาจะหลบคลื่นพลังของนายพลแกรนได้เลย คลื่นพลังกระทบกับร่างของเขาเต็มๆ แรงกระแทกนั้นรุนแรงมาก จนแม้กระทั่งปิศาจที่อยู่ใกล้ๆเขายังาเ็หนัก ฝุ่นที่เกิดขึ้นจากการกระทบนั้น ฟุ้งกระจายทั่วสนามรบ ยังไม่ทันที่ฝุ่นนั้นจะจางดี ก็ได้ปรากฎร่างของปิศาจตัวใหญ่ 2 เขา ถูกผ่าเป็ 2 ซีกั้แ่หัวยาวมาถึงกลางลำตัว นั่นคือผลของการถูกคลื่นพลังจากดาบของนายพลแกรน ข้างๆกันนั้นมีชายชราคุกเข่าอยู่ ถึงฝุ่ยจะยังไม่จางหายไปแต่ถ้าสังเกตจบพบว่าชายคนนั้นกำลังร้องไห้ให้เพื่อนร่วมรบที่ตายไป
"ข้า ขอโทษนะฮาวลิ่ง ข้าผิดเองที่ป้องกันมันไว้ได้ไม่หมด ทำให้เ้าต้องมาตาย ข้าจะไม่ลืมพายอร่อยๆที่เ้าเคยทำมาแบ่งข้า ข้าจะไม่มีวันลืมเ้าเลย" ชายชรากล่าวกับซากของปิศาจที่ยืนตายอยู่นั้น
"ไม่มีทาง ท่าโจมตีนั้นมันเป็ท่าที่รุนแรงที่สุดของข้า ไม่มีทางที่จะจัดการปิศาจได้แค่ตัวเดียวแน่นี่มันเกิดอะไรขึ้น" นายพลแกรนยืนตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเขาท่าโจมตีนี้มันน่าจะรุนแรงพอที่จะกวาดปิศาจทั้งฝูงนั้นให้หายไปเลยด้วยซ้ำ
ยังไม่ทันที่นายพลแกรนจะหายจากอาการตกตะลึง ชายชราก็ได้ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ติดตามผ้าคลุมยาวสีหม่นของเขา หยิบหมวกปีกกว้างปลายแหลมออกมาสวม และเดินออกมาจากฉากสีน้ำตาลที่เกิดจากฝุ่น เผยให้เห็นใบหน้าอันเหี่ยวย่นของเขา เคราและคิ้วที่ยาวเป็พิเศษของเขา ดูเหมือนจะไร้ซึ่งการตัดแต่งมานาน สีขาวของมันนั้นแสดงให้เห็นว่าชายชราผู้นี้มีอายุยืนยาวขนาดไหน
"นั่นมัน มนุษย์!!!!" เดลเผลอพูดออกมาทันทีที่เห็นชายชราคนนั้นอย่างชัดเจน
"ทุกคนระวัง นั่นมันตัวอันตราย" แอลพูดออกมาแทบจะพร้อมกับเดล
"จำนวนปิศาจที่ตรวจจับได้ดูเหมือนจะผิดพลาด ปิศาจที่อยู่ในนั้นมีแค่ 20 ส่วนพลังเวทย์ที่ทำให้สกิลตรวจจับบอกว่ามีเป็พันนั้น มาจากชายคนนั้นเพียงคนเดียว" เบเนบริสกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นของความกลัวที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน
"สวัสดีท่านผู้บุกรุกทุกท่าน ธรรมดาข้าจะมาขอให้พวกท่านกลับไปดีๆ แต่เมื่อซักครู่ พ่อหนุ่มคนนั้นได้สังหารเพื่อนบ้านของข้าไป ข้าว่าเราคงมีเื่ต้องคุยกันซักหน่อยแล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าชื่อเคออส เป็าาของที่นี่ และจงจำไว้ว่า ข้านี่แหละคือผู้ที่จะสังหารพวกเ้าทั้งหมด" ชายชรากล่าวพร้อมปล่อยรังสีของการฆ่าฟันออกมา มันเย็นะเืซะจน พวกเขาทั้ง 4 ขยับตัวลำบาก แต่ในเวลาเดียวกันนั้นพวกเขากลับมือเหงื่อออกชุ่มไปทั้งร่างกาย และก่อนที่พวกเขาจะทันรู้สึกตัว เคออสก็ได้หายไปจากกการรับรู้ของพวกเขาแล้ว
1K
