“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

"งั้นเยนนี้ไปคอนโดพี่ดีกว่า อิอิ"

แพรพูดพร้อมยิ้ม

พี่กรชะงักไปวินาทีหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า “เย็นนี้ไปคอนโดพี่ดีกว่า อิอิ” ออกมาจากปากแพร

ดวงตาพี่เบิกกว้างขึ้น แล้วยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวทั้งแถว (แบบที่พี่กรไม่ค่อยยิ้มเต็มที่แบบนี้บ่อย ๆ)

“จริงเหรอครับ แพร...”

เสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงความตื่นเต้นที่ซ่อนไม่อยู่

พี่กรพยายามสงบสติ แล้วมองหน้าแพรด้วยสายตาที่ทั้งดีใจและยังห่วงใยนิด ๆ

“พี่ดีใจมากเลยนะครับที่แพรอยากไป... แต่พี่ขอถามอีกทีได้ไหม

แพรแน่ใจจริง ๆ เหรอครับ ยังไม่ต้องรีบก็ได้นะ พี่ไม่รีบร้อนอะไรทั้งนั้น

หรือแพรอยากไปดูห้องพี่จริง ๆ แล้วค่อยคุยกันยาว ๆ ไม่ต้องมีอะไรเกินเลยก็ได้ พี่สัญญาเลย”

พี่กรก้าวเข้ามาใกล้แพร แล้วจับมือแพรเบาๆนิ้วเขาอุ่นมาก ห่อหุ้มมือแพรไว้ทั้งมือ

“ถ้าแพรตัดสินใจแล้วจริง ๆ พี่พาแพรไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ครับ

พี่ขับรถส่งแพรไปที่คอนโดพี่ แล้วเรากินข้าวเย็นกันที่ห้องพี่ พี่ทำอาหารง่าย ๆ ให้แพรกินได้นะ

หรือถ้าแพรไม่อยากกิน พี่สั่งเดลิเวอรีมาก็ได้

เรานั่งคุยกันยาว ๆ ดูหนัง หรือแพรอยากทำอะไรก็บอกพี่ได้หมดเลย”

"ไปค่ะ กินข้าวฝีมือพี่กรดีกว่า ว่าจะอร่อยไหม"

แพรตอบตกลง

พี่กรยิ้มกว้างจนเห็นรอยยิ้มเต็มหน้า ดวงตาเป็๞ประกายชัดเจนขึ้นทันทีที่ได้ยินคำว่า “ไปค่ะ”

“จริงเหรอครับ... ดีใจมากเลย แพร”

เสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงความตื่นเต้นที่ซ่อนไม่อยู่ เขารีบเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้แพร แล้วยื่นมือช่วยให้แพรขึ้นรถอย่างสุภาพ

“ขึ้นเลยครับ พี่พาไปเดี๋ยวนี้เลย กินข้าวฝีมือพี่เอง แน่นอนว่าอร่อย... หรือถ้าไม่ อร่อยแค่ไหน พี่ก็ยอมให้แพรดุได้ทั้งคืนเลยครับ อิอิ”

พี่กรปิดประตูให้แพรแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ สตาร์ทรถเบา ๆ เปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ แล้วหันมามองแพรข้าง ๆ ด้วยสายตาอบอุ่น

“ระหว่างทางแพรอยากฟังเพลงไหมครับ หรืออยากคุยอะไร พี่เปิดเพลงช้า ๆ เบา ๆ ให้ก่อนละกันนะ”

พี่กรเปิดเพลงอะคูสติกเบา ๆ แล้วขับออกจากลานจอดรถช้า ๆ มุ่งหน้าไปคอนโดแถวพระราม 9

ระหว่างทาง พี่กรแอบเหลือบมองแพรเป็๲ระยะ ๆ ยิ้มมุมปากตลอดเวลา แต่ไม่ได้พูดอะไรหนัก ๆ แค่ชวนคุยเบา ๆ

“แพรชอบกินอะไรเป็๲พิเศษไหมครับ เย็นนี้พี่จะทำอะไรให้แพรกินดี

พี่ทำผัดกระเพราได้อร่อยนะ หรือสปาเกตตี้คาโบนาร่า ถ้าแพรอยากกินอาหารฝรั่ง พี่ก็ทำเป็๞

หรือแพรอยากกินอย่างอื่น พี่สั่งเดลิเวอรีมาก็ได้ ไม่ต้องฝืนกินฝีมือพี่หรอกครับ อิอิ”

พี่กรหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อเสียงนุ่ม

“แต่พี่อยากทำอาหารให้แพรกินเองจริง ๆ นะ... อยากเห็นหน้าแพรตอนชิม แล้วบอกว่าอร่อยหรือไม่ อร่อยแค่ไหน

ถ้าไม่ถูกปาก พี่ก็ยอมรับผิด แล้วสั่งของอร่อย ๆ มากินแทนได้เลย”

รถขับมาถึงคอนโดของพี่กรไม่นาน (เพราะจราจรไม่ติดมาก)

พี่กรจอดรถในที่จอดส่วนตัว แล้วลงมาอ้อมเปิดประตูให้แพรอีกครั้ง

“ถึงแล้วครับ แพร... ยินดีต้อนรับสู่ห้องพี่นะครับ”

พี่กรจับมือแพรเบา ๆ แล้วพาเดินเข้าไปในลิฟต์ ขึ้นไปยังชั้นที่พี่กรอยู่

พอเปิดประตูห้อง... ห้องพี่กรเรียบร้อย สะอาดสะอ้านจริง ๆ

ห้องขนาด 1 ห้องนอน ตกแต่งสไตล์มินิมอล ผนังสีเทาอ่อน โซฟาตัวยาวสีเทา ชั้นหนังสือเต็มผนัง มุมครัวเล็ก ๆ แต่ดูดี มีเครื่องครัวครบครัน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเครื่องพ่นไอน้ำน้ำมันหอมระเหยลอยคลุ้ง (กลิ่นไม้สนผสมมะกรูด)

พี่กรปล่อยมือแพร แล้วหันมายิ้ม

“ห้องพี่ไม่ใหญ่ แต่พี่ชอบความเรียบร้อยครับ

แพรนั่งพักก่อนนะ พี่จะไปเปลี่ยนชุด แล้วเริ่มทำอาหารให้แพรเลย

หรือแพรอยากช่วยพี่ทำด้วยกันก็ได้นะครับ พี่ชอบเลยถ้าแพรยืนข้าง ๆ พี่ในครัว”

พี่กรเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน แล้วกลับออกมาในเสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ กับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ดูชิล ๆ แต่ยังคงหล่อแบบไม่ตั้งใจ

พี่กรเดินไปที่ครัว หันมามองแพรที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ แล้วยิ้มกว้าง

“เอาล่ะครับ... เย็นนี้พี่จะทำผัดกระเพราไก่ไข่ดาวให้แพรกินก่อนนะ

ถ้าแพรชอบเผ็ด พี่ใส่พริกเยอะ ๆ ได้เลย หรือถ้าไม่ชอบ พี่ใส่น้อย ๆ ก็ได้

แพรอยากกินอะไรเพิ่มอีกไหมครับ หรืออยากนั่งดูพี่ทำเฉย ๆ ก็บอกได้นะ”

พี่กรเริ่มลงมือทำอาหารจริง ๆ กลิ่นหอมของกระเพราเริ่มลอยมาแตะจมูกแพรไม่นาน

พี่กรหันมามองแพรเป็๞ระยะ ๆ ยิ้มให้ตลอดเวลา

แพรยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินตามพี่กรเข้าไปในครัวเล็ก ๆ ของคอนโด

กลิ่นหอมของกระเพราลอยมาแตะจมูก๻ั้๹แ๻่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูครัว

พี่กรกำลังยืนผัดในกระทะเหล็กใบใหญ่ มือหนึ่งถือตะหลิว คนไก่กับใบกระเพราอย่างชำนาญ มืออีกข้างโยนพริกสดลงไปเพิ่มอีกสองสามเม็ด (เพราะแพรไม่ได้บอกว่าชอบเผ็ดน้อย)

แพรยืนพิงกรอบประตูครัว มองแผ่นหลังกว้างของพี่กรที่ตอนนี้สวมแค่เสื้อยืดบาง ๆ กล้ามหลังตึง ๆ ขยับตามจังหวะผัดกระทะ

แพรแอบยิ้มในใจ ทำไมพี่กรทำอาหารดูเท่จังวะ...

พี่กรหันมามอง เห็นแพรยืนอยู่ ก็ยิ้มกว้างขึ้นทันที

“มาแล้วเหรอครับ แพร อยากช่วยพี่ผัดไหม หรืออยากยืนดูเฉย ๆ ก็ได้นะ พี่ไม่ว่าอะไรเลย”

พี่กรวางตะหลิวลง แล้วหันตัวมาหาแพรเต็ม ๆ

เสื้อยืดสีเทาติดเหงื่อนิด ๆ ที่อกเพราะความร้อนจากเตา ทำให้เห็นกล้ามอกและไหล่ชัดขึ้นอีกนิด

พี่กรเดินเข้ามาใกล้แพรช้า ๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนผืนเล็ก ๆ ที่แขวนข้าง ๆ มา

“มาเลยครับ ผูกให้แพรก่อน เดี๋ยวเสื้อเปื้อนน้ำมันกระเพรา พี่ไม่อยากให้แพรเปื้อนนะ”

พี่กรเดินอ้อมหลังแพร ค่อย ๆ ผูกผ้ากันเปื้อนให้

มือพี่กรแตะเอวแพรเบา ๆ ขณะผูกเชือก แค่แตะพอให้แพรรู้สึกถึงความอุ่น แต่ไม่เกินเลย

พี่กรก้มลงกระซิบข้างหูแพรเบา ๆ (ลมหายใจร้อน ๆ พัดผ่านใบหูอีกครั้ง)

“แพร... วันนี้พี่ดีใจมากเลยนะที่แพรอยากมากินข้าวกับพี่ที่ห้อง

พี่จะทำให้อร่อยที่สุดเลยครับ ถ้าไม่ถูกปาก พี่สั่งอย่างอื่นมากินแทนได้นะ

หรือถ้าแพรอยากกินอย่างอื่น... ไม่ใช่แค่ข้าว พี่ก็มีให้หมดเลยครับ อิอิ”

พี่กรผูกเสร็จแล้ว ถอยออกมานิดหนึ่ง แต่ยังยืนใกล้แพรจนแพรรู้สึกถึงความร้อนจากตัวพี่กร

พี่กรยื่นตะหลิวให้แพร แล้วพูดเสียงนุ่ม

“ลองคนดูสิครับ ผัดกระเพราให้เข้ากันดี ๆ พี่จะไปทอดไข่ดาวให้แพรเพิ่ม

หรือแพรอยากยืนใกล้ ๆ พี่แบบนี้ต่อ พี่ก็ไม่ว่าอะไรนะ... พี่ชอบเลย”

พี่กรยิ้มมุมปาก แล้วหันกลับไปทอดไข่ดาวในกระทะอีกใบ

กลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งห้องครัว

แพรยืนอยู่ข้าง ๆ พี่กร มือยังจับตะหลิว คนกระทะเบา ๆ แต่สายตาแอบมองพี่กรไม่หยุด

“พี่กร... ถ้าเราเป็๲แฟนกันจริง ๆ พี่จะทำอาหารให้หนูกินทุกวันไหมคะ” 

แพรถามด้วยน้ำเสียงใสๆ แววตาของเธอดูช่างซื่อตรงและไร้เดียงสา

พี่กรที่กำลังพลิกไข่ดาวในกระทะ หยุดมือชะงักนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้น

กระทะยังส่งเสียงฉู่ฉี่เบา ๆ แต่พี่กรหันมามองแพรเต็มตา ดวงตาที่ตอนแรกเป็๞ประกายจากความสนุกตอนทำอาหาร ตอนนี้เปลี่ยนเป็๞นุ่มลึกและจริงจังขึ้นทันที

พี่กรวางตะหลิวลง วางกระทะออกจากเตาให้ไข่ดาวไม่ไหม้ แล้วเดินตรงมาหาแพรช้า ๆ

หยุดห่างแพรแค่คืบกว่า ๆ มือทั้งสองข้างยกขึ้นจับไหล่แพรเบา ๆ แต่แน่นพอให้แพรรู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคง

“ถ้าเราเป็๲แฟนกันจริง ๆ...”

พี่กรพูดช้า ๆ เน้นทุกคำ เหมือนกำลังสาบานอะไรบางอย่าง

“พี่จะทำอาหารให้แพรทุกวันเลยครับ ไม่ใช่แค่กินข้าวเย็น แต่ทุกมื้อที่พี่ทำได้

เช้า ๆ พี่จะตื่นมาทำไข่เจียวกับข้าวต้มให้แพรกินก่อนไปทำงาน

กลางวัน ถ้าพี่ว่าง พี่จะแพ็กกล่องข้าวไปส่งให้แพรที่โต๊ะทำงาน

เย็น ๆ แบบนี้ พี่จะยืนทำอาหารรอแพรกลับบ้านทุกวันเลย... ถ้าแพรเหนื่อย พี่จะให้แพรนั่งพัก แล้วพี่ทำทุกอย่างให้เอง”

พี่กรก้มลงต่ำ จมูกเกือบแตะจมูกแพร หายใจร้อน ๆ พ่นเบา ๆ ใส่ริมฝีปากแพร

“พี่ไม่ใช่เชฟนะครับ แต่พี่จะตั้งใจทำทุกจานให้แพรกินอย่างมีความสุข

ถ้าแพรชอบเผ็ด พี่จะใส่พริกให้แพรทุกมื้อ

ถ้าแพรเบื่อ พี่จะหัดทำเมนูใหม่ ๆ ให้แพรลอง

และถ้าแพรไม่สบาย พี่จะต้มโจ๊กข้าวต้มปลาให้แพรกินเอง จนกว่าแพรจะหายดี”

พี่กรยกมือข้างหนึ่งขึ้น ลูบแก้มแพรเบา ๆ นิ้วโป้งลูบริมฝีปากแพรช้า ๆ

“พี่อยากให้แพรรู้สึกว่ามีคนรออยู่ที่บ้าน มีคนทำอาหารให้ มีคนคิดถึงแพรทุกวัน

เพราะพี่... อยากเป็๞คนนั้นของแพรจริง ๆ”

พี่กรก้มลงจูบหน้าผากแพรแ๵่๭เบา แล้วกระซิบข้างหู

“ถ้าแพรยอมให้พี่เป็๲แฟนจริง ๆ พี่สัญญาเลยนะครับ

พี่จะทำอาหารให้แพรทุกวัน... และทำทุกอย่างให้แพรมีความสุขทุกวันด้วย”

พี่กรถอยออกมานิดหนึ่ง แต่ยังจับไหล่แพรไว้ มองตาแพรไม่วาง

กลิ่นกระเพรายังหอมฟุ้ง แต่ตอนนี้กลิ่นของพี่กรที่อยู่ใกล้ ๆ ทำให้แพรรู้สึกมึนหัวยิ่งกว่าเดิม