ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal - ตอนที่ 9 กฎอีกข้อ ห้ามทำให้ผมหวง!_[2]

ประกายจากแหวนเพชรน้ำงามบนเรียวนิ้วเรียวสวยต้องสะท้อนแสงสีส้มเรืองๆ ภายในร้านอาหารญี่ปุ่น ชายหนุ่มอายุน้อยกว่า ใบหน้าหล่อเหลา อีกทั้งสวมเสื้อผ้าลุคภูมิฐาน หากแต่มีแววขี้เล่นหยีตาข้างหนึ่งพลางยกมือป้องใบหน้า แสงมันแยงตาอีกทั้งนึกหมั่นไส้สามีของสาวเจ้าเล็กๆ

“โอเวอร์แล้ว” กณิกนันท์ตีมือเขาเบาๆ อย่างสนิทคุ้นเคยกันดี

ปริณธวัฒน์หัวเราะร่วน แต่ในใจลึกๆ อดเสียดายคนตรงข้ามไม่ได้ แม้ยินดีที่หญิงสาวได้ตกล่องปล่องชิ้นกับผู้ชายที่มีฐานะมั่นคงเช่นภัทรกร

“ผมดีใจกับคุณจริงๆ นะ” เขาไสของขวัญไปข้างหน้า

กณิกนันท์หลุดหัวเราะพรืด

“เซตอุปกรณ์ทำความสะอาดสำหรับแม่บ้านสมัยใหม่เหรอคะ” ให้ของขวัญแปลกใหม่ไม่เหมือนใครเลยนะเนี่ย

“ครับ ก็เห็นว่าคุณลาออกจากงานไปเป็นแม่บ้านเต็มตัว จะมีอะไรเหมาะกว่าอุปกรณ์งานบ้านงานเรือนอีก ผมให้ส่วนลด 100 เปอร์เซ็นต์เลยนะ”

เขาทำธุรกิจนำเข้าอุปกรณ์และเครื่องใช้ภายในบ้านแบบ DIY เพื่อเอาใจแม่บ้านยุคใหม่ และนักศึกษา รวมถึงคนทำงาน เน้นอุปกณ์ที่มีความแปลกใหม่ ช่วยประหยัดเวลา แฝงความคิดสร้างสรรค์ และยังสามารถเป็นหนึ่งในอุปกรณ์ตกแต่งบ้านไปในตัว

ชายหนุ่มขี้เล่นยังคงยักคิ้วหลิ่วตาใส่

“พี่แต่งงานแล้วนะ ห้ามทำเจ้าชู้”

“เปล่า ผมไม่ได้ทำ”

เขาคงไม่รู้ตัวหรือว่ายังไงอย่างไรตาเด็กน่าตีคนนี้ดี กณิกนันท์สั่นหน้า เพราะคุ้นเคยกันมาหลายปีมีเรื่องให้พูดคุยสารพัด หญิงสาวตั้งใจว่าเมื่อจบมื้ออาหารเธอจะไปทำสปา ทำเล็บ ทำผมเสียหน่อย ซึ่งมันรวมอยู่ในพันธสัญญาเล็กๆ ที่ทำผ่านคำพูดของคุณสามี

‘เป็นภรรยาผมคุณต้องดูดีศีรษะจรดปลายเท้า ผมไม่อยากให้ใครว่า ว่าผมดูแลคุณไม่ดีนะ แล้วก็ไม่อยากให้คุณถูกตำหนิหรือดูแคลนด้วยว่าไม่เหมาะสมกับตำแหน่งคุณนาย’

กณิกนันท์รู้ว่าภัทรกรไม่ได้จริงจังกับคำพูดนั้นนัก เขาเพียงไม่อยากให้เธออยู่บ้านเหงาๆ ทำตัวเหมือนแม่บ้านมีแค่หน้าที่ทำความสะอาด ทำกับข้าว และเป็นนักจ้อชวนคุยตอนเขากลับถึงบ้านตอนเย็นหรือมีเวลาอยู่ด้วยกันในวันหยุด เขาไม่อยากให้หญิงสาวสูญเสียความนับถือตัวเองไป และไม่อยากได้ยินคำพูดนินทาจากพนักงานในออฟฟิศว่าเขาแต่งงานเหมือนได้แม่บ้านไว้ทำงาน กณิกนันท์ควรได้รับการยกย่องจากการวางตัวไม่ใช่เพียงแค่ตำแหน่งภรรยาที่มีไว้ให้คนอื่นเกรงใจแต่นินทาร้ายๆ ลับหลังเท่านั้น

“ทานอิ่มแล้วจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ”

“จะเดินเล่นแถวนี้แหละจ้ะ ตอนเย็นมีนัด” หญิงสาวยิ้มแย้มน่ารัก บุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่นเต็มกระเพาะ คงผล็อยหลับตอนช่างสระผมแน่ๆ

“นัดกับคุณสามีเหรอ” เจ้ามือเลี้ยงบุฟเฟ่ต์ถามพลางซุกมือลงในกระเป๋า เขามีงานต้องไปทำต่อไม่อย่างนั้นเดินเที่ยวเตร็ดเตร่แถวนี้อีกสักพัก กณิกนันท์คุยสนุกแถมรสนิยมดี ก่อนหน้านี้หลายครั้งเขาเคยขอให้เธอช่วยเลือกของขวัญสำหรับผู้บริหาร คู่ค้า ได้ถูกตาถูกใจบ่อยครั้ง พร้อมทั้งอาศัยจังหวะนั้นแอบหยอดแอบแหย่แต่ก็ไม่เคยจีบเธอสำเร็จสักที

“อื้ม” หญิงสาวกำหูกระเป๋าราคาค่อนแสนที่สามีเพิ่งควักเงินซื้อให้ด้วยวิธีสั่งผ่านช่องทางออนไลน์ของแบรนด์ให้มาส่งถึงหน้าบ้าน แล้วกำชับให้หญิงสาวใช้มันห้ามปฏิเสธ และห้ามส่งคืนเด็ดเขาเด็ดขาด

“ชักจะอิจฉาจริงๆ แล้วนะเนี่ย”

“รีบหาแฟนรีบแต่งงานบ้างสิ” กณิกนันท์แนะนำ ขณะชายหนุ่มปั้นหน้าขยาด “ถ้าเจอคนถูกใจจริงๆ จะไม่ทำหน้างี้แน่ๆ” เธอทำนาย

“ถ้าเจ้รับรักผมตั้งแต่แรก ป่านนี้ก็คงได้แต่งงานกันแล้ว” คนทะเล้นใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม หญิงสาวมันเขี้ยวใช้ไหล่ตัวเองแซะกับไหล่เขาเบาๆ หนึ่งครั้งพลางสั่นหน้าอย่างขบขัน

“กลับได้แล้ว มีงานต่อไม่ใช่เหรอ”

“อิ่มแล้วก็ไล่กันเลยนะครับ”

“ย่ะ”

กณิกนันท์ร่ำลาปริณธวัฒน์ หญิงสาวไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่ามีอีกมุมมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องพฤติกรรม และบันทึกภาพถ่ายความสนิทสนมนั้นส่งไปรายงานภัทรกรหวังจะสร้างความแตกหักให้คนทั้งคู่

…