เมื่อเห็นชายหนุ่มยังรีรอ...ไม่ทำในสิ่งที่หล่อน้า จึงเอ่ยตัดพ้อพลางทำตาซึมๆ...“ทำไม นายไม่อยากร่วมรักกับฉัน แล้วเหรอ...”
นวพลงงงัน...ห๊ะ...พี่นุชเร่าร้อนแบบนี้ั้แ่เมื่อไรกันวันนี้เกิดะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงเร่งเร้าให้เขาทำรักกับหล่อนขนาดนี้...ที่ผ่านๆมา กว่าเขาจะได้ร่วมรักกับเธอ ต้องหาวิธีตั้งมากมาย
“มะไม่ใช่แบบนั้น...ที่นี่คนเยอะแบบนี้เราจะทำกันได้ยังงัย...” ชายหนุ่มเหงื่อตกอารมณ์พลุ่งพล่านเมื่อเห็นภาพตรงหน้า แต่เขาจะกล้าทำต่อหน้าผู้คนแบบนี้ได้ยังไง
ทันใดนั้นร่างกำยำแข็งแรงก็เบียดเข้ามาเดินแซงหน้าเขาไปก่อนจะหันมาส่งยิ้มเ้าเล่ห์ให้เขา...“ถ้าไม่เอา...ก็หลบไปสิเพื่อน”
“เฮ้ย เดี๋ยวก่อนดิ...มึงมาจากไหนวะ...ไอ้ทิว...”นวพล จ้องมองชายคนนั้น อย่างใ
ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเพื่อนอีกเลย...เขาตรงไปยังก้นขาวอวบเย้ายวนที่แบะอ้ารอคอยอยู่ก่อนจะรูดกางเกงทั้งชั้นนอกและชั้นในออกในคราวเดียว แท่งเอ็นแข็งแกร่งดีดผึงออกมาอย่างเตรียมพร้อม...
เขาขยับดุ้นเนื้อไปจ่อปากทาง์ของหญิงสาวที่เยิ้มฉ่ำทันใด....
“พี่นุชผมจะใส่เข้าไปแล้วนะคับ...”ชายหนุ่มกดแท่งเอ็นร้อนเข้าไปในร่องเสียวตรงหน้าทันที่โดยไม่มีการเร้าโรมััใดๆ...
“อ๊าห์...ดีจังเลย...อูยยย...”หญิงสาวชุดดำโย้สะโพกรับแรงกระแทก พลางร้องครางดังลั่นด้วยความเสียว
“นงนุชเธอควรทิ้งเขาไปแล้วมาอยู่กับผมดีกว่า...ผมรับรองจะดูแลเธออย่างดี...เราจะเอากันทุกวันเลย...”ชายหนุ่มคนนั้นกระหน่ำดุ้นร้อนเข้าไปในร่างของหล่อนไม่หยุด พลางะโเสียงดังลั่น
“อ๊าาา...อูยยย”
“ไม่มีทาง...เป็ไปไม่ได้...ทำไมทำไม พี่นุชถึงเอากับไอ้ทิวล่ะ...”เขาจ้องภาพตรงหน้าอย่างสับสนใบหน้าเขียวคล้ำ
“เอ๊ะ....”แต่แล้วเงาของคนคุ้นเคยคนหนึ่งก็เลื่อนผ่านมาทางหางตาของเขา เขาหันขวับไปมองอย่างเต็มตาก่อนจะอุทานด้วยความแปลกใจ...
“พี่ญาเหรอ...”ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโกรธ...เธอยกมือขึ้นกอดอกเมื่อสบตาเขา...ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ
“พี่ญา...พี่ญา...เดี๋ยวก่อน...”เขาหันหน้ากลับมารีบวิ่งตามหญิงสาวคนนั้นไปทันทีลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เขากำลังทำอะไรอยู่
ร่างสวยสมส่วนด้านหน้ากำลังก้าวเดินผ่านฝูงชนไปช้าๆขณะที่ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าวิ่งตามสุดกำลัง...แต่ไม่มีทีท่าว่าจะทันไม่นานร่างตรงหน้าก็ลับหายไปท่ามกลางฝูงชน...
“พี่ญา...จะไปไหนน่ะกลับมาก่อน...” ร่างที่นอนบนเตียงกางแขนะโโหวกเหวก มือไขว่คว้าอากาศวุ่นวายไปมาไม่หยุด...ก่อนที่ร่างนั้นจะลืมตาขึ้นมาในความมืด
“อ๊าก...”
“นี่มันอะไรกัน...ฝันแบบนี้มันหมายความว่าอะไรเนี่ย”
...
ณสระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย...ญารินดา กำลังฟังครูสอนว่ายน้ำให้คำแนะนำอย่างตั้งอกตั้งใจ...
“คุณญารินดาครับจับบอร์ดว่ายน้ำไว้แล้วเริ่มเตะขาไปเรื่อยๆ นะครับ” ครูสอนว่ายน้ำหนุ่มบอกเธอโทนเสียงปกติ
“เขาใจแล้วค่ะ”หญิงสาวพยักหน้าเอ่ยเบา ก่อนจะเริ่มฝึกใช้ขาตีน้ำด้วยตัวเอง
ยามที่เธอลอยตัวบนผิวน้ำแผ่นหลังขาวนวลที่เกือบเปลือยเปล่า และแก้มก้นที่ทะลักล้นออกมาเกินครึ่งของชุดว่ายน้ำสีม่วงอ่อนรัดรูปที่เธอสวมใส่ ทำเอาบรรดาหนุ่มกลัดมันที่อยู่บริเวณนั้นหายใจแทบไม่ออก
ทุกครั้งที่เธอมาเรียนว่ายน้ำเธอก็จะสวมชุดนี้โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า มันทำให้มีคนอยากเข้าใกล้เธอมากขนาดไหน
“เธอสวยมากเลยใช่ไหมล่ะ”ชายหนุ่มที่กำลังหัดว่ายน้ำอยู่ไม่ไกลกำลังกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมเรียน
“อย่ามาล้อเล่นน่าหน้าตาเธอสวยโคตรๆ รูปร่างก็เซ็กซี่สุดๆ”อีกเสียงตอบมาโดยสายตายังจับจ้องร่างที่ลอยตัวตีน้ำอยู่ไม่ไกล
“นี่ล่ะเหตุผลหลักเลยที่กูไม่เคยโดดเรียนว่ายน้ำเลย เพราะอยากเห็นเธอในชุดนี้แหละ”
“ผู้ชายในสระว่ายนำนี้โคตรโชคดีเลยว่ะ...”
“ถ้าหล่อนเป็แฟนกูนะ...กูจะเอาทุกวันเลย...ไม่ต้องทำอะไรกูทำให้หมด...แค่ให้กูเอาอย่างเดียวพอ” ชายหนุ่มอีกคนตาลอยเพ้อฝัน
“เฮ้ยๆหยุดคุยเล่นกับเพื่อนได้แล้ว ไปหัดว่ายน้ำซะ” ครูฝึกหนุ่มะโเสียงดังอย่างหงุดหงิดเมื่อได้ยินเื่ที่พวกเขาคุยกัน
...
ความฝันเมื่อคืนทำให้นวพลจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กินไม่ค่อยได้ นอนไม่ค่อยหลับ กังวลไปสารพัด เขาเอาแต่นอนครุ่นคิดเฮ้อ! ความฝันบ้าๆนั้นกำลังจะฆ่าเขาทั้งเป็...เขาคิดว่าความฝันแปลกๆ นั้นต้องมีความหมายอะไรบางอย่างแน่ ๆ...เป็ไปได้หรือเปล่า ที่ทิวากรแอบร่วมรักกับนงนุช ใน่ที่เขากลับมาบ้านนี้
“ลูก...อาหารเย็นพร้อมแล้ว...ไปกินข้าวกันเถอะ” เสียงอ่อนโยนของผู้เป็แม่ ทำให้เขาขยับตัวตามไปอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มเหมือนคนใจลอยตลอดเวลาที่รับประทานอาหาร ไม่พูดจาใดๆ เอาแค่ครุ่นคิด...คิ้วขมวดเข้าหากันเป็ระยะๆตอนนี้ เราไม่กล้าโทรหาพี่นุชซะด้วยสิ...
หลังจากรับประทานอาหารกับครอบครัวเสร็จเขาก็หลบเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งจิตใจยังกังวลไม่ต่างจาก ก่อนหน้านั้น...ใช่ๆ เราควรโทรหา ไอ้ทิวดีกว่า...แล้วถามว่ามันกำลังทำอะไร
เขากดเบอร์โทรของทิวากรอย่างรวดเร็ว...เสียงปลายสายดังมา “ฮัลโหล เฮ้ยว่าไงเพื่อน..เป็งัยบ้างวะ”
“อือ...ก็งั้นๆแหละ..พอดี่นี้วันหยุดกูกลับมาเยี่ยมบ้านน่ะ...ไม่กี่วันก็กลับแล้วล่ะ”นวพลตอบพลางคิดหาทางสอบถามเื่ที่ค้างคาใจออกไป
“เออกูก็สบายดี...นี่ก็รอให้เปิดเรียนเหมือนกันว่ะ” ทั้งสองพูดคุยโต้ตอบสัพเหระไปสักครู่ ชายหนุ่มก็ถามเข้าประเด็น ที่สงสัย...
“เอ่อทำอะไรอยู่วะ เสียงเหมือนไม่ได้อยู่บ้านเลย” เขาแกล้งถามอำไปอย่างนั้นเอง
“อิอิ...เออ...ไอ้เวรหูดีจังนะมึง...ฟังไม่ผิดหรอก” เสียงหัวเราะต่ำๆ ตอบมา
“เฮ้ยมึงกำลังทำอะไรอยู่แน่วะ...”
ถ้าปลายทางเปิดกล้องวิดีโอแชทกับเขาคงจะเห็นมือหนาแข็งแรง กำลังรูดกางเกงชั้นในตัวน้อยออกจากสะโพกขาวอวบอิ่มของร่างที่ก้มคลานอยู่บนเตียง
“มึงอยากรู้ว่ากูกำลังทำอะไรอยู่เหรอ...ไม่เอาน่ามึงไม่ต้องรู้เื่นี้หรอก...” เสียงหยอกเย้าดังมา
“อือ...อูยยย”
เสียงที่ดังรอดเข้ามาเหมือนจะเจตนาให้ปลายสายได้ยินทำให้ชายหนุ่มเริ่มร้อนรน...
“เฮ้ยตอนนี้กูได้ยินเสียงอะไรวะ...บอกกูมาเลยมึงทำอะไรกันแน่วะ...”เขาตะคอกกลับเสียง
ดังอย่างกระวนกระวายใจ
“ที่รักหยุดคุยโทรศัพท์ได้แล้ว...อ่าา...”เสียงหวานใสแว่วเข้ามา
ชายหนุ่มตาโต...นี่ๆเขาได้ยินเสียงผู้หญิงใช่ไหม...หรือว่าไอ้ทิวกำลังเอากับใครอยู่จริงๆ
“เฮ้ยค่อยคุยกันต่อ วันหลังนะโว้ยกูกำลังยุ่งอยู่...”
“เห้ๆอย่าเพิ่งวางสายดิบอกกูก่อนตอนนี้มึงกำลังทำอะไรวะ...”นวพลลุกขึ้นยืนะโถามกลับไปเสียงดังอย่างลืมตัว
“กูวางสายแล้วนะ”ก่อนสิ้นเสียงนั้นเขาได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกเขามา...
“เพี๊ยะ”
เฮ้ยเสียงแบบนั้น...เสียงเหมือนใครตบตี...ใช่แล้วเสียงตีตูด...หรือนั่นจะเป็สาริณี...
“เอ่อขอโทษด้วยล่ะกันไม่ยอมวางสายสักที...”
“ตู้ดๆๆ”
ทางฝั่งนวพลเสียงโทรศัพท์ตัดสายอย่างฉับพลันดังเข้ามาขณะที่เขายังกำโทรศัพท์แนบหูแน่นอย่างมึนงง...แต่อีกฝั่งเสียงดังเหมือนเนื้อกระทบกันดังลั่นปนเปกับเสียงครวญครางของชายหญิงที่ดังไม่แพ้กัน...
“พั่บๆ”
“อ๊าาา...”
“อ่า...รู้สึกดีจัง...”
“นั่นใครเหรอ...หรือว่าจะเป็ต้น...” หญิงสาวถามเสียงสั่นๆ
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น
คำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
672
